MengKPIkan Najib

Mungkinkah atau mungkirkah bersama

Ustaz Kazim MT UMNO ???

Naik gaji pun nak bising

Cukai dan pengkhianatan

 

Semalam, PM Najib mengeluarkan satu perbandingan yang sangat keras terhadap mereka yang lari daripada membayar cukai iaitu sebagai pengkhianat kepada negara. Beliau turut mengaitkan patriotisme dengan membayar cukai kepada negara bagi mereka yang diwajibkan melaksanakan tanggungjawab demikian.

Barangkali beliau bercakap dengan emosi yang begitu membuak-buak dengan semangat patriotisme yang tinggi ketika itu. Dalam majlis yang sama iaitu Seminar Pemerkasaan Ekonomi, beliau turut mengulaskan isu pengundi Bangladesh dan GST. Sambil menyifatkan patriotisme bukan semata-mata menghunuskan senjata untuk mempertahankan negara, beliau turut mengaitkan pembangkang sebagai pakar pusing apabila menyifatkan sikap mereka yang sering menuduh melulu kemudian tidak mengaku pula tuduhan melulu yang mereka lakukan.

Penulis sangat bersetuju bahawa negara ini mempunyai pembangkang yang lemah kerana kebanyakkan kritikan mereka bersifat retorik seolah-olah mereka lebih mulia dan lebih betul dalam segenap perkara. Dengan sebuah pakatan yang rapuh dan berniat semata-mata untuk menumbangkan kerajaan BN dan ke Putrajaya, mereka tidak mempunyai dasar yang bersama yang lebih baik daripada BN; dengan ada yang bersifat sekular, ada yang bersifat asal boleh dan ada satu lagi yang ditepek dengan bedak Islami, namun kini bacul hendak mengaku ingin menegakkan negara Islam.

Bagaimanapun, hal-hal itu sama sekali tidak menafikan yang keadaan pimpinan Najib bukanlah lebih baik daripada pembangkang dalam serba-serbi. Malah, dalam beberapa keadaan, cara BN dan PM Najib lebih tidak masuk akal kerana beliau bermain dengan api.

Tatkala beliau memperkhianatkan golongan yang lari daripada membayar cukai, beliau turut perlu tahu bahawa hasil pulangan terbesar untuk negara ialah daripada pembayar cukai juga! Dan selepas perlaksanaan GST kelak, boleh kata semua orang di Malaysia secara tidak langsung akan menjadi pembayar cukai!

Maka apakah definisi beliau terhadap orang yang lari membayar cukai? Adakah mereka yang mengadakan potongan gaji namun meminta pelepasan itu dan ini sebagai lari daripada cukai? Atau kenapa tidak sahaja disebutkan penghisap rokok seludup juga pengkhianat negara kerana mereka tidak membayar harga cukai rokok? Atau adakah usahawan-usahawan internet yang kaya-raya yang sanggup berhenti kerja makan gaji lumayan kerana perniagaan atas talian tapi, entah bayar ke tidak cukai atau lebih parah lagi, entah ada SSM ke tidak untuk menjalankan perniagaan; sebagai pengkhianat negara yang tak bayar cukai?

Dalam memperihalkan patriotisme, PM Najib dan anggota kabinetnya sendiri perlulah bersikap sedemikian dan bukan hanya mengharapkan rakyat sahaja perlu patriotik. Misalnya, apakah langkah ahli kabinet untuk turut serta merasai kepayahan rakyat nun di bawah sana yang dihimpit kesukaran dalam keadaan kos sara hidup yang senantiasa meningkat? Sekiranya Seri Perdana itu milik rakyat, mengapakah tidak diberikan sahaja kebenaran percuma untuk rakyat menikmatinya? Duit manakah yang digunakan oleh kerajaan untuk membayar bil jutaan ringgit yang berjaya didedahkan oleh parti lawan?

Atau, lebih substansial lagi, berapa ramai anak menteri, timbalan menteri dan wakil rakyat yang melanjutkan pelajaran di universiti tempatan? Berapa ramai ahli keluarga menteri, timbalan menteri dan wakil rakyat yang dikenakan perintah PLKN ketika berusia 18 tahun. Berapa ramai keluarga, suku-sakat, anak-beranak orang-orang besar yang menyertai pasukan keselamatan atau menyertai pasukan simpanan keselamatan negara atas dasar patriot?

Sedangkan begitu ramai di kalangan mereka (keluarga VVIP) yang menikmati segala kemudahan, kesenangan dan barangkali penghormatan atas nama anak atau keluarga orang besar; belum tentu menyumbang kepada 'angka patriotikometer' masing-masing kepada negara. Tatkala pak menteri 'menyusun semula subsidi' untuk kepentingan negara, mereka tidak pula bertindak menyusun semula gaji, elaun keraian dan segala berkaitan tuntutan perjalanan sebagai seorang menteri, domestik ataupun antarabangsa.

Namun, pada banyak keadaan, apabila dipersoalkan perkara-perkara sebegini, golongan orang-orang besar ini akan menjawab mereka memang layak mendapat segala kemudahan, kesenangan dan kelebihan tadi kerana mereka ialah orang-orang yang berjaya ke puncak. Takkanlah menteri nak tidur di hotel tiga bintang atau naik kereta api sahaja dalam lawatan kerja! Maka sedarlah pihak pak-pak menteri, wang yang digunakan untuk membayar kesemua itu sememangnya datang daripada cukai kerajaan terhadap rakyatnya.

Itu kita baru persoalkan sejauh mana patriotisme barisan kabinet negara. Kita belum lagi cerita pengkhianatan yang dilaksanakan oleh bapak-bapak menteri daripada kelompangan pentadbiran sampailah kepada pembaziran wang kutipan cukai daripada rakyat yang sering berlaku. Hal ini boleh dilihat daripada projek kerajaan yang tak jadi, projek kerajaan yang bertangguh, projek kerajaan yang melebihi kos asal, projek kerajaan yang kerugian, salah guna kuasa oleh ahli kabinet, timbalannya atau pegawai dan kakitangan, amalan nepotisme dan despotisme, urusan kerajaan yang terlalu bersifat birokrasi, kegagalan penyelenggaraan kemudahan asas seperti jalan raya, sampah-sarap, dan kemudahan awam yang lain. Kalau nak turap semula jalan pun perlukan berbulan, kemudian nak tepek garisan di jalan pula memerlukan berbulan, apakah sebenarnya yang kerajaan cuba sampaikan?

Juga termasuk dalam erti kata pengkhianatan kepada rakyat ialah apabila kerajaan tak mampu bertanggungjawab (atau tidak boleh dipertanggungjawabkan) apabila berlaku sesuatu kejadian bencana, mereka berlepas diri sedangkan di tangan merekalah kelulusan projek-projek yang menyebabkan bencana. Kalau hendak minta kelulusan daripada mereka, bukan main lagi ini dan itu, namun apabila berlaku kegagalan, mereka enggan pula bertanggungjawab atas bencana yang berlaku. Kalau sudah tidak selamat, mengapakah mereka mengeluarkan lesen dan menerima bayaran bagi segala prosedur berkaitan? Kemudian, setelah keadaan menjadi kritikal, mengapakah alasan ‘tak boleh berbuat apa-apa dah, kita berserah sahajalah,’ yang keluar daripada pembesar-pembesar negara?

Setelah itu, kita belum sentuh pengurusan kewangan kerajaan dan syarikat berkait kerajaan yang selalu mendapat perhatian pihak pembangkang. Ada sahaja lompang kiri dan kanan yang kadang-kala sebenarnya menimbulkan tanda tanya tentang keberkesanan orang-orang yang dilantik oleh pihak kerajaan untuk menerajui sektor korporat kerajaan.

Dan paling jelas ialah betapa tak patriotiknya PM Najib yang sentiasa menamakan projek-projeknya dalam akronim Inggeris daripada GTP, UTC, RTC, NKRA, NKEA, ETP, IM4U, UR4MI (hehe...)... Sepanjang pemerintahan Najib, akronim-akronim berasaskan Bahasa Inggeris yang diterbitkan daripada PM Najib melambak-lambak bagai cendawan tumbuh selepas hujan. Bagaimanakah beliau hendak memproklamasikan dan mempromosikan dirinya sebagai jaguh patriotik negara? Sering berucap dalam bahasa campur hendak menunjukkan dirinya ‘urban’ tetapi hakikatnya, beliau telah melanggar satu peruntukan yang cukup besar dalam perlembagaan yang menjadi identiti kepatriotikan seseorang kepada Malaysia iaitu Bahasa Kebangsaan!

Tuntasnya, sekiranya PM Najib sanggup menggelar orang yang lari daripada membayar cukai sebagai pengkhianat negara, maka beliau, anggota kabinetnya dan mereka yang bekerja bawahnya turut perlu menerima gelaran pengkhianat negara sekiranya mereka sendiri tidak mempunyai prestasi yang terbaik dalam mengurus tadbir harta kekayaan negara melalui cukai yang telah dibayar oleh rakyat.

Sebarang kelompangan, ketirisan, salah guna kuasa, rasuah dan kegagalan anggota kerajaan untuk bertindak dengan cekap dan berkesan pada tahap yang sepatutnya dan diharapkan oleh rakyat juga harus dilabel sebagai pengkhianat negara. Malah, pengkhianatan mereka semua lebih besar lagi kerana telah menyalahgunakan wang rakyat dan tidak menjalankan tanggungjawab yang sepatutnya ketika rakyat mengharapkan mereka berbuat demikian.

Jelaslah di sini siapakah sebenarnya yang lebih besar khianatnya dan kurang patriotiknya kepada negara...

From Najib with Bangladeshi

 

 

Pascasuntingan dan penerbitan

 

Apa yang penulis bangkitkan ialah satu "curiosity" kerana PM Najib nampaknya sekadar berseloroh mempermainkan isu ini seolah-olah tuduhan itu ialah tuduhan yang kecil. Sedangkan tuduhan yang dibuat ialah satu tuduhan yang besar, membabitkan integriti kebolehpercayaan, kebolehupayaan sistem pilihan raya di Malaysia.

 

Sementelah TIADA satu pun tindakan yang benar-benar dapat menunjukkan yang BN/kerajaan/SPR menafikan sama sekali tuduhan tersebut dan masih ramai pengamal media sosial yang menggunakan isu itu dalam membincangkan politik Tanah air. Sekiranya pihak yang dituduh sendiri memandang ringan perkara tersebut dan tidak berusaha membawanya ke peringkat pengadilan, perkara ini menunjukkan mereka bersetuju bahawa memang wujud sekian-sekian ribu warga Bangladesh yang datang ke Malaysia tempoh hari untuk mengundi BN.

 

Sedangkan anggota BN dilengkapi dengan begitu ramai peguam yang boleh menyelesaikan kes ini secara undang-undang, maka mengapakah mereka tidak menggunakannya? Penafian lisan di media tidak mempunyai pemberat yang boleh dipercayai, sedangkan keputusan mahkamah pun sering dipertikaikan. Sepatutnya, isu ini telah lama disiasat (seperti sejurus tamat PRU), malangnya, kerajaan membiarkan sahaja isu ini dijadikan spekulasi liar.

 

Kini, PM Najib sendiri berseloroh hendak mempermainkan isu ini. Kebodohan pihak BN dalam mengatasi persepsi sebegini hanya akan memakan diri sendiri kerana sekiranya benar tiada orang Bangladesh yang mengundi untuk BN tempoh hari tetapi BN/kerajaan sekadar pejam sebelah mata, semakin mudah orang melemparkan tohmahan berat kepada BN (dah lama berlaku pun...).  

 

 

Kebatilan yang tersusun akan menewaskan kebenaran yang tak terancang.

From Dubai with Rosmah

Madah dah kalah

 

Secara tiba-tiba, kekalahan BN di PRK Sungai Limau  sudah dijangka oleh media harian prokerajaan. Kini, hasil daripada PRK itu seolah-olah sudah diramal siap-siap sementelah sebelum ini, seolah-olah calon daripada BN mampu membuat kejutan. Kejutan hapakebenda? (Penulis pernah mengemukakan cadangan untuk BN tidak bertanding dalam terbitan sebelum ini untuk menjimatkan masa dan kos).

Menang tetap menang walau berapa pun majorotinya. Secara tidak langsung, kemenangan calon PAS, Azam Abd Samat membuktikan bukan semua pengundi luar bandar yang memihak kepada UMNO; tidak sebagaimana yang dicanang oleh orang-orang kuat UMNO sendiri. Jadi, UMNO pun berhelahlah dengan 'mengecilnya' majoriti undi, kononnya sokongan pengundi terhadap UMNO bertambah. Soalnya sekarang bukannya kecil atau besarnya majoriti. Soal sebenarnya ialah masih lebih seribu orang pengundi yang lebih memihak kepada PAS! Mereka meletakkan keyakinan yang lebih besar kepada calon PAS. Itu sahaja.

Malah, pengurangan peratusan keluar mengundi sebenarnya melemahkan lagi hujah pengurangan majoriti kerana belum tentu sekiranya peratusan keluar mengundi sama atau melebihi sebagaimana PRU ke-13, majoriti itu turut sama mengecil. Lainlah kalau peratusan mengundi semalam lebih besar berbanding PRU lepas, yang memungkinkan kesimpulan yang pengundi yang memilih BN sudah bertambah.

Kekalahan BN di Sungai Limau untuk sekian kalinya sekali gus menunjukkan walaupun BN mempunyai kelebihan capaian media utama untuk mendakyahkan propaganda mereka untuk menarik minat penduduk tempatan untuk mengundi BN. Takkanlah orang di Sungai Limau tak tengok tv? Kelebihan media massa tidak memberikan sebarang manfaat kepada BN di kawasan kubu kuat parti lawan. Malah segala insentif yang diberikan oleh pihak kerajaan gagal memberikan keputusan yang bererti dan diharapkan tatkala BN begitu teruja untuk melakukan upset di Sungai Limau.

Motto 'Berani Berhijrah' nampaknya tidak dapat diterjemahkan dalam keputusan PRK kali ini. Pengundi di Sungai Limau masih mahu mengekalkan tradisi di pimpin oleh PAS di DUN bekas Menteri Besar Kedah itu. Sekali lagi, Mukhriz terpaksa menerima kenyataan yang nasib tidak menyebelahinya  dalam memimpin UMNO untuk PRK terbabit setelah beliau turut gagal merebut kerusi Naib Presiden UMNO. Aura sebagai anak bekas Perdana Menteri sahaja nampaknya tidak mencukupi. Tak sempat jugalah pihak media massa prokerajaan hendak kaitkan sambutan Maal Hijrah hari ini dengan 'hijrahnya pola pengundian di Sungai Limau' kerana PAS masih mengekalkan kerusi. Kalau tidak, maunya dibuat satu dokumentari khas kerana kejayaan BN itu dan kaitannya dengan Awal Muharam gamaknya!

Pendek katanya, kekalahan di Sungai Limau membuktikan pengaruh tradisional PAS masih lagi likat di kalangan pengundi-pengundi di kawasan tertentu di luar bandar. Perkara ini turut membuktikan bahawa UMNO tidak boleh mendabik dada yang merekalah hero kepada penduduk luar bandar dan sokongan golongan itu kepada UMNO bertambah baik. Seandainya benarlah andaian itu, maka tiadalah masa dan tempat lain yang sangat cucuk untuk membuktikannya melainkan di PRK Sungai Limau.

Akan tetapi, Sungai Limau menidakkannya dengan cukup meyakinkan...

GST: Antara BN dan PR

 

Melainkan  berlaku sesuatu yang luar biasa dalam masa 17 bulan yang akan datang, cukai barangan dan perkhidmatan (GST) akan mula dikuatkuasakan pada April 2015. Sebagaimana yang pernah penulis utarakan sebelum ini, perlaksanaan GST ialah satu 'kegilaan' pada pihak 'ahli ekonomi' dan 'ahli audit/cukai.' Maka, ada kemungkinan yang sangat-sangat besar, kumpulan-kumpulan inilah yang sebenarnya mendapat manfaat daripada perlaksanaan cukai tersebut kerana mereka yang beria-ia benar agar dasar itu dilaksanakan.

Lebih menyeramkan ialah ada di kalangan pakar-pakar ini yang menyarankan penurunan cukai persendirian dan korporat tidak perlu dilaksanakan bagi membolehkan GST itu lebih 'stabil' di dalam iklim ekonomi Malaysia. Lalu, selepas mencapai 'kestabilan,' barulah kerajaan boleh menurunkan kadar cukai persendirian dan korporat secara gradual sehingga mencapai 20 peratus. Persoalan yang boleh dibangkitkan ialah, bagaimana kalau sekiranya kalau keadaan cukai 'tak stabil?'

Bagaimanapun, setidak-tidaknya kita boleh menjangkakan tiada satu gelombang besar tunjuk perasaan jalanan yang akan diwujudkan oleh pihak pembangkang di Malaysia untuk menentang sekeras-kerasnya GST sebagaimana mereka pernah lakukan untuk menuntut pilihan raya yang lebih bersih. Atau dalam erti kata lain, mungkin tidak ada himpunan seumpama 'Himpunan Hijau' atau 'Himpunan Blackout 505' yang pernah dilakukan untuk menuntut itu dan ini.

Masakan tidak, Ketua Umum Pakatan Rakyat (PR) yang juga Perdana Menteri Bayangan Malaysia sendiri mengakui bahawa sistem GST yang akan dilaksanakan itu lebih baik daripada sistem sedia ada. GST dikatakan sebagai sistem percukaian yang cekap dan telus yang mampu memberikan kebaikan kepada negara. Walaupun mempunyai perincian tertentu, ternyata di peringkat kepimpinan tertinggi untuk PKR telah mengakui 'kebaikan' sistem GST.

Hal ini cukup berbeza dengan PAS yang kini dipaksa untuk menghadapi PRK Sungai Limau apabila mereka telah mula memainkan persepsi bahawa perlaksanaan GST akan membebankan rakyat. Malah, Presiden PAS, Al-Allamah Sohibul Fadhilah Al-Ustaz Datuk Seri Hadi Awang turut menegaskan yang 'pandangan Ketua Umum Pakatan Rakyat bukannya pandangan ijmak Pakatan Rakyat.' Masih belum jelas apakah pandangan sebenar dan rasmi darripada pihak PR berkaitan perlaksanaan GSTdan masa sahaja yang akan menentukannya.

Justeru, dasar PR terhadap GST hanya akan diketahui dalam tempoh 'peralihan' ini. Apa yang jelas ialah PM Bayangan Anwar Ibrahim mengakui akan terus melaksanakan GST seandainya PR berjaya mengungguli tampuk pemerintahan negara. Dalam maksud frasa yang berbeza, sekiranya PRU 13 memihak kepada PR, ada kemungkinan yang cukup besar bahawa mereka akan turut melaksanakan GST; tapi dengan nada yang lebih lunak dan indah. Malah mungkin akan menyalahkan pihak kerajaan BN kerana tidak melaksanakan kaedah cukai sebaik, secekap dan setelus GST semasa pemerintahan mereka yang berpuluh tahun!

Pendek kata, ruang untuk penentang-penentang GST semakin sempit kerana di peringkat politik pun, sudah wujud dua pandangan berlainan kutub yang agak ekstream. Hal ini tidak seperti BERSIH yang mendapat sokongan sepenuhnya PR dan bantahan Projek Lynas yang mendapat sokongan seluruh pimpinan PR; melainkan seorang. Dalam isu GST ini, dua orang pemimpin agung PR melalui PKR sudah mengaku secara prinsipnya, cukai jenis ini lebih baik daripada sistem sebelumnya.

Dan kalau ditanya kepada penulis pandangan tentang GST, penulis tetap dengan pendirian tempoh hari iaitu sekiranya kutipan cukai kerajaan sudah semakin cekap, telus dan memberikan pulangan yang baik, apakah pula jaminan kerajaan bahawa mereka semakin cekap, telus dan tidak sekadar memberikan gula-gula kepada kumpulan tertentu sahaja....

‘Saf’ kepimpinan UMNO: Transformasi hapakabenda?

 

Pemilihan UMNO 2013-2016 telah melabuhkan tirainya awal Ahad lalu dan keputusan jawatan ketiga terpenting selepas Presiden dan Timbalan Presiden UMNO telah pun diketahui. Sebelum ini, kerusi Ketua Wanita, Ketua Pemuda dan Ketua Puteri telah pun dipertandingkan dan melainkan jawatan Ketua Puteri yang memerlukan ketua yang baharu, Ketua Wanita dan Ketua Pemuda mengekalkan orang yang sama bagi tempoh tiga tahun lagi. Dan hari ini, senarai saf kepimpinan UMNO telah pun lengkap terutamanya jawatan-jawatan tertinggi parti keramat Melayu itu.

Memperlihatkan senarai yang sedia ada, hanya satu kerusi sahaja yang sebenarnya beralih arah kepada orang lain iaitu Ketua Puteri iaitu kepada Mas Ermieyati, Ahli Parlimen Masjid Tanah. Itu pun disebabkan penjawatan tersebut mempunyai had umur tertentu yang perlu dipenuhi oleh sesiapa yang berkeinginan untuk menjawatnya. Kalau tidak, mahu gamaknya kesemua pemimpin atasan dalam tempoh terdahulu dikekalkan sebijik-sebijik; meskipun UMNO berproklamasi bahawa mereka telah melaksanakan satu transformasi politik yang cukup besar dalam pemilihan kali ini dan akan datang.

Hakikatnya, apabila orang melihat kepada senarai kepimpinan UMNO, mereka sebenarnya kurang memberatkan jawatan lain seperti Ahli Majlis Tertinggi, Pemeriksa Kira-kira dan seumpananya. Mereka akan melihat kepada tiga hierarki tertinggi dalam UMNO kerana ketiga-tiga jawatan inilah yang sebenarnya mempunyai kesan besar dalam politik dan kepimpinan di peringkat eksekutif. Presiden parti biasanya ialah PM, sementara Timbalan Presiden ialah TPM, dan tiga Naib Presiden biasanya akan memegang portfolio berprofil tinggi. Walaupun terma 'profil tinggi' itu bersifat relatif (satu ketika dahulu Kementerian Luar Bandar dan Wilayah bukanlah kementerian berprofil tinggi) namun, pendek katanya, kedudukan Naib Presiden sangat penting apabila berlaku sebarang kejadian besar pada Presiden dan Timbalan Presiden (baca: kematian, letak jawatan dan penggulingan kuasa).

Hal ini diperkuatkan lagi dengan fakta bahawa dalam kebanyakkan pemilihan, dua jawatan tertinggi UMNO akan diseru supaya tidak diadakan pertandingan; lebih-lebih lagi jawatan Presiden. Maka tumpuan terbesar dalam pemilihan UMNO ialah jawatan Naib Presiden. Jawatan Naib Presiden merupakan jawatan terkanan bagi parti selepas Presiden dan Timbalan Presiden, maka bolehlah dikatakan sebagai sesiapa yang mendudukinya berpeluang untuk mendaki ke puncak hierarki kepimpinan parti sebagai orang nombor dua, atau kalau kena nasib, gaya dan masanya, menjadi orang nombor satu parti!

Kita tidak mahulah membandingkan peristiwa-peristiwa yang barangkali telah berumur tiga puluh atau empat puluh tahun yang lepas apabila ada di kalangan PM Malaysia tidak menduduki jawatan Naib Presiden UMNO pun. Namun yang jelasnya, PM daripada Dr Mahathir dan ke atas kesemuanya pernah menjawat jawatan Naib Presiden. Memang benar untuk UMNO era moden ini, Naib Presiden tidak semestinya akan menikmati jawatan yang lebih tinggi dalam UMNO, akan tetapi ketiga-tiga PM daripada Dr Mahathir, Pak Lah dan terkini PM Najib kesemuanya pernah menjawat jawatan Naib Presiden.

Kembali kepada keadaan sekarang, pengekalan ketiga-tiga penyandang Naib Presiden sebenarnya memperlihatkan ahli akar umbi masih belum bersedia untuk melakukan sebarang transormasi yang menjadikannya parti lebih dinamik dalam kepimpinan tertinggi. Ditambah pula dengan keadaan bahawa Presiden dan Timbalan Presiden yang sama memegang tampuk kepimpinan dan ketua sayap yang sama yang menerajui kepimpinan Wanita dan Pemuda, apa yang boleh ditafsirkan ialah bahawa gaya yang sama jualah yang akan dibawa oleh orang-orang atasan UMNO. Tiada pembaharuan langsung! Saf kepimpinan inilah sebenarnya yang diamanahkan untuk menerajui parti untuk PRU ke-14 iaitu saf yang sangat hampir sama dengan PRU ke-13! (yeap, sekarang pun sudah bercakap pasal benda akan berlaku sedangkan baru sahaja lima bulan yang lepas kita ber-PRU!)

Adakah ahli akar umbi sebenarnya sudah berpuas hati dengan keputusan yang diperolehi oleh UMNO pada PRU ke-13? Adakah orang-orang yang digelar sebagai 'pucuk pimpinan' yang menentukan calon-calon UMNO yang bertanding pada PRU lepas sudah menjalankan tanggungjawab yang cemerlang pada pilihan raya yang lalu? Hal inilah yang sepatutnya dijawab oleh pemilih-pemilih pucuk pimpinan UMNO yang telah melaksanakan tanggungjawab mereka pada Sabtu lepas. Mereka telah diberi peluang untuk menentukan saf kepimpinan UMNO. Merekalah sebenarnya yang bertanggungjawab dalam memilih pemimpin-pemimpin menjelang PRU ke-14 dan kepada pemimpin-pemimpin itulah letaknya harapan mereka agar keamanan, keharmonian dan penyelesaian masalah rakyat.

Namun, barangkali ahli-ahli UMNO sendiri perlu ingat dengan kata-kata yang disandarkan kepada Einstein, 'ketololan ialah melakukan sesuatu perkara yang sama berulang kali dengan harapan mendapat keputusan yang berbeza.' Diharapkan agar mereka sedar dan faham akan apa yang mereka telah buat kerana pada akhirnya, pemimpin-pemimpin inilah yang akan menentukan hala tuju parti dan hala tuju negara. Kalau UMNO/BN tidak mendapat keputusan yang baik ataupun lebih teruk lagi, kalah, perkara ini bukanlah susah untuk ditafsirkan kerana ahli akar umbilah yang 'secara langsung' memilih kepimpinan yang tertinggi.

Sekali lagi, secara zahir dan secara makronya dengan merujuk kepada hierarki kepimpinan tertinggi yang telah dipilih oleh ahli UMNO pada pemilihan yang lalu tidaklah menunjukkan sebarang transformasi yang dimomok-momokkan. Kaedah pemilihan mungkin berubah namun hasilnya yang sebiji sebentuk menunjukkan yang belum tentu pertukaran kaedah memberikan hasil yang berbeza. Apatah lagi dengan dikotomi baharu yang kaedah itu sendiri wujudkan iaitu undi popular vs undi bahagian merumitkan lagi sebenarnya tafsiran terhadap pemilihan yang telah dijalankan. Bagaimanakah kita hendak tafsirkan peringkat Bahagian berkehendakkan Hishamuddin sementara ahli akar umbi hendakkan Mukhriz Mahathir sebagai Naib Presiden? Apakah sebenar-benarnya yang ahli UMNO mahukan?

Pendek katanya, UMNO yang dikatakan menerajui perubahan dalam pemilihan parti, pun masih bermasalah dalam menentukan apa yang ahli parti sendiri mahu. Keputusan pengisian jawatan yang sama dengan yang terdahulu membuktikan transformasi yang dicanang oleh si Presiden parti tidak semestinya berlaku. Barangkali si Presiden dan ahli-ahli UMNO perlu tahu apabila kita maksudkan sebagai transformer di pusat-pusat pencawang besar untuk mengagihkan eletrik ialah pengubah yang akan menghasilkan voltan yang lebih besar atau lebih kecil daripada sebelum kemasukan arus eletrik ke dalam alatan itu. Maka, kalau magnitud yang dihasilkan sebelum dan selepasnya sama sahaja, tak perlulah pihak pembekal tenaga perhabis duit hendak pasang transformer!

Jadi, sekiranya hasil sebelum dan selepas pemilihan UMNO bagi penggal ini sama sahaja untuk parti UMNO, maka perhabis air liur dan kertas kerja sahajalah agenda transformasi politik yang dicanang oleh PM Najib!

PRK Sungai Limau: Apa yang boleh UMNO permudahkan

 

Kematian Al-Allamah Al-Ustaz Tan Sri Azizan Abdul Razak membawa kepada PRK Sungai Limau di Kedah. Negeri Jelapang Padi itu kini kembali kepada kuasa UMNO/BN setelah lima tahun diperintah oleh PAS/Pakatan Rakyat yang diterajui oleh Allahyarham. Beliau disifatkan sebagai seorang yang tenang, cukup ramah dan mudah didekati. Malah, dalam beberapa makalah terbitan akhbar utama (prokerajaan), beliau dikatakan sebagai cenderung kepada perpaduan antara UMNO-PAS sehingga membawa kepada beberapa siri cubaan untuk pemberontakan untuk peralihan kuasa di Kedah, lantaran tidak setuju dengan hala tuju pentadbirannya di negeri itu.

Apabila membaca beberapa memoir berkenaan Al-Ustaz Azizan di akhbar utama, penulis terasa seperti dunia telah berubah. Secara tiba-tiba, beliau disifatkan persona grata untuk UMNO dan persona non grata untuk partinya sendiri. lmej yang ditampilkan untuk Al-Ustaz nyata cukup berbeza antara sebelum kematiannya dan sesudah kematiannya. Ada di antara frasa-frasa yang sangat berlainan antara semasa pentadbiran beliau dan selepas kematian beliau bagai langit dan bumi. Beliau digambarkan sebagai seorang Menteri Besar berjiwa rakyat, merendah diri, cekap mentadbir, berlaku adil dan cuba menyelesaikan segala masalah yang melanda rakyat Kedah yang dibangkitkan oleh pihak anti-Pakatan. Kini, beliau ialah penghubung kepada perpaduan antara UMNO dan PAS. Ironi sungguh keadaan ini!

Antara isu yang sering dikaitkan dengan ketidakcekapan semasa pentadbiran Allahyarham ialah isu Kolej Insaniah. Ketika itu, beliau dibidas dengan teruk seolah-olah tiada langsung berusaha untuk membetulkan keadaan. Beliau turut disifatkan sebagai tidak cekap menguruskan isu kolej milik kerajaan negeri tersebut dan disebabkan ketakcekapan itu, kolej tersebut menghadapi masalah demi masalah yang terus timbul, sehinggalah ke masalah akreditasi kursus. Puak UMNO tampil mengambil kesempatan dengan sepenuhnya isu itu dengan menawarkan pekerjaan kepada graduan-graduan yang terlibat. Keadaan itu memperlihatkan seolah-olah betapa tidak upayanya Allahyarham untuk menyelesaikan masalah yang berbangkit.

Begitu juga dengan pelbagai lagi masalah lain di negeri Kedah seperti pembalakan, masalah perumahan dan pekerjaan; seolah-olah beliau bukanlah seorang MB yang berkesan. Kegagalan beliau sebagai seorang MB telah menyebabkan beliau dikritik hebat dan terus-menerus dianggap sebagai MB yang lemah, tunduk pada desakan orang lain dan tidak dihormati oleh rakan Pakatan sendiri. Usaha ini agak berjaya kerana meskipun beliau kekal memenangi kembali kerusi DUN Sungai Limau pada PRU ke-13 yang lalu, negeri Kedah ditawan kembali oleh UMNO/BN sambil anak bekas PM, Dato' Mukhriz Tun Mahathir dilantik sebagai MB baharu.

Kini, selepas pemergian Allahyarham ke rahmatullah, beliau diangkat pula sebagai seorang pemimpin ulung yang barangkali yang kurang 'digemari' oleh parti sendiri pula. Malah, dalam komentar dan memoir perjalanan hidup dan politiknya yang disiarkan di akhbar utama, beliau dianggap pula sebagai penyatu antara Pro-PAS dan Pro-UMNO. Jadi, tindakan dan usaha beliau ke arah itu dianggap sebagai ancaman untuk golongan tertentu dalam PAS sehingga membawa kepada usaha untuk menjatuhkannya daripada kerusi MB pada ketika itu. Secara tiba-tiba, beliau diangkat sebagai hero pula oleh UMNO. Seolah-olah usaha beliau selama ini ialah untuk kesejahteraan rakyat berjaya pula, dan yang cuba menggagalkannya sebenarnya orang PAS sendiri! Memanglah perihal yang cuba diterjemahkan ini cukup aneh dan ganjil.

Justeru, sempena mengenang jasa-jasa yang telah dicurahkan oleh Allahyarham kepada negeri Kedah dan baktinya di DUN yang sama selama lima penggal berturut-turut, adalah seeloknya untuk UMNO/BN untuk tidak bertanding di sana dan memberikan sahaja kemenangan kepada calon PAS. Begitulah hadiah terbaik untuk orang yang begitu berjasa di negeri tersebut dan setidak-tidaknya menjadi penghormatan besar oleh UMNO untuk diberikan kepada seorang penyatu ummah yang ulung ini. Lagipun, untuk apa perlu untuk UMN/BN bertanding di sana kerana tidak memberikan sebarangkan faedah pun kepada mana-mana pihak? Bukannya kerajaan negeri akan bertambah kuat pun seandainya mereka menang dan bukannya kuasa Mukriz bertambah besar pun sekirnya mereka berjaya! Tambahan pula, kerusi DUN terbabit ialah kerusi kuat PAS, jadi UMNO bolehlah menjimatkan dana parti untuk bertanding seterusnya akan menjimatkan wang rakyat daripada digunakan oleh SPR untuk menganjurkan pilihan raya kecil yang menelan belanja jutaan ringgit.

Duit itu bolehlah dibuat untuk peruntukan lain seperti biometrik kah, atau dakwat kekal tahap inai kah, atau kemas kini daftar pengundi hantu kah, ataupun menggaji peguam untuk mengambil tindakan sivil terhadap pemfitnah 40 000 Bangla. Terutamanya perkara yang terakhir, SPR masih terus membisu tanpa sebarang tindakan konkrit bagi menafikan kewujudan kes terbabit sehinggakan kumpulan tertentu terpaksa mendesak supaya SPR mengambil tindakan mahkamah, sebaliknya SPR tetap tidak mengambil sebarang langkah yang lebih bererti untuk membela diri. Hal ini seolah-olah mengiakan tuduhan bahawa memang 40 000 warga Bangla hadir ke Malaysia untuk membuang undi kepada BN!

Oleh hal yang demikian, perkara termudah yang boleh dilakukan oleh UMNO/BN khusus untuk memperingati jasa dan bakti Allahyarham Al-Allamah Al-Ustaz Tan Sri Azizan Abdul Razak adalah untuk tidak bertanding dalam PRK ini kelak. Berikanlah sahaja kemenangan percuma kepada PAS yang bukan sahaja sebagai usaha mengenang jasa Allahyarham dan memudahkan kerja semua orang, malah dapat menjimatkan wang rakyat yang terpaksa dilaburkan untuk PRK kali ini. Kita pun tidak mahulah nanti apabila tempoh kempen berlangsung, keadaan berubah pula dengan keburukan dan kelemahan Allahyarham pula yang dijaja untuk meraih undi, setelah pujian menggunung diberikan kepadanya sebelum ini. Dalam politik, apa sahaja kaedah boleh digunapakai untuk meraih keuntungan dan hal ini dapat dibuktikan dalam beberapa siri pilihan raya yang berlaku di Malaysia. Kempen memburukkan kerajaan PAS terdahulu pasti terlepas juga daripada mulut-mulut peraih undi UMNO/BN dan secara tidak langsung, hal ini turut boleh dikatakan sebagai memperkecilkan usaha yang telah dilaksanakan oleh Allahyarham Al-Allamah Al-Ustaz Azizan Abdul Razak tempoh hari.

Maka, untuk memudahkan keadaan, mengekalkan keharmonian dan menjimatkan wang, tenaga dan masa, tak perlulah UMNO/BN untuk bertanding dalam PRK Sungai Limau bagi mengurangkan politiking daripada asyik menular dalam masyarakat kita. Apatah lagi Nabi SAW turut bersabda, 'permudahkanlah, janganlah menyusahkan,' jadi, bukankah sekaranglah masanya untuk mengamalkan sunnah itu?

Demokrasi demo tak kasi

 

Sekali lagi, tibalah masanya menjelang musim pemilihan dalam parti. UMNO sudah tentu akan mengalaminya pada bulan Oktober kelak dengan akhbar utama sudah bersiap-sedia mencanang siapa yang hendak bertanding jawatan apa. Sudah ada kedengaran hasrat orang-orang tertentu untuk bertanding jawatan tertinggi dalam parti di peringkat pusat seperti Ahli Majlis Tertinggi (MT) mahupun jawatan yang lebih tinggi seperti Naib Presiden. Begitu juga bagi 'sayap' parti seperti Ketua Wanita, Ketua Pemuda dan Ketua Puteri; bagi jawatan terakhir itu perlu dipertandingkan lantaran penyandangnya sudah tidak layak daripada segi umurnya.

Bukan sahaja UMNO yang akan menghadapi pemilihan parti sebaliknya PAS turut dikatakan akan menghadapi pemilihan pimpinan parti pada Muktamar Tahunannya kali ini. Pastinya tumpuan akan diberikan kepada jawatan nombor dua parti setelah penyandangnya mendapat reaksi yang kurang senang di kalangan ahli parti dan tekanan daripada dewan ulama parti tersebut. Terbaru, ada kalangan pimpinan negeri yang senada dengan Mohd Sabu bahawa kesemua orang di dalam PAS ialah ulama. Sudah semestinya pengisytiharaan ini sangat bertentangan dengan ajaran yang dikuliahkan oleh tok-tok guru dalam PAS khususnya, dan ustaz-ustaz penceramah bebas umumnya, yang selama ini meletakkan hanya cerdik pandai agama sebagai orang yang layak digelar ulama dan bukannya satu gelaran umum yang boleh dikurniakan kepada sesiapa sahaja hatta orang itu berilmu sekali pun.

Oleh hal yang demikian, jelas sekali bahawa kedua-dua parti yang mempunyai majoriti orang Melayu akan menghadapi cabaran bagi mengangkat pemimpin yang akan mengharungi dua atau tiga tahun akan datang. Kelangsungan kedua-dua parti akan menjadi taruhan untuk melihat muka-muka masa depan di antara ahli-ahli yang sudah banyak berjasa kepada parti. Ramai muka baru, tak kurang muka lama yang mengusulkan nama bagi merebut jawatan di peringkat tertinggi parti.

Cuma, dalam semangat demokrasi yang telah dicanang sebagai tunjang politik negara, kita sudah awal-awal lagi mendengar gesaan dan cadangan untuk jawatan tertinggi parti, lebih-lebih lagi dalam UMNO untuk tidak dipertandingkan. Alasan yang diberikan ialah agar tidak berlaku sebarang pepecahan dalam parti kerana sejarah telah membuktikan bahawa perebutan jawatan utama dalam parti akan menyebabkan pepecahan parti. Kesan terbesarnya pula ialah pepecahan dalam umat Melayu pula. Kegagalan ahli UMNO untuk bersetuju untuk tidak bersetuju menyebabkan ada di kalangan pemimpin yang keluar parti dan membuka parti baharu pula di bawah kepimpiman pihak yang keluar itu.

Lantaran itu, ada pula pemimpin UMNO yang menegaskan, sungguhpun jawatan terpenting dalam parti tidak dipertandingkan, parti itu tetap demokratik. Bagaimanakah konklusi sebegini boleh tercapai sedangkan puncak kepimpinan parti tidak dicabar? Penulis nampak sindrom ini memang sangat lekat dengan UMNO, namun tak bermaksud parti yang lain lebih demokratik.

Misalnya pemilihan DAP akhir tahun lepas turut tidak dipertandingkan jawatan penting seperti Pengerusi dan Setiausaha Agung. Pemilihan PAS tempoh hari turut tidak mempertanding jawatan eksekutif tertinggi dalam parti walaupun parti dihadiahkan dengan kemenangan bermakna Mat Sabu sebagai Timbalan Presiden. Alasan paling layak untuk keadaan sebegini ialah tiada pencabar. Bagaimanapun, agak menghairankan juga bagaimana parti politik yang memiliki ratusan ribu ahli seluruh negara tidak memiliki seorang pun pencabar jawatan tertinggi? Sedangkan selepas itu, ada sahaja ahli parti yang meluahkan rasa tidak berpuas hati dengan pucuk pimpinan parti.

Kalau itu berlaku dalam kem Pakatan Rakyat dan alasannya masih boleh dirasionalkan, sebaliknya pula untuk UMNO apabila belum pun lagi gelanggang berkaitan pemilihan peringkat tertinggi dibuka, sudah ada di kalangan pemimpinnya yang mula menggesa agar jawatan tertinggi tidak dipertandingkan. Bagaimana mungkin demokrasi disuburkan seandainya jawatan tertinggi sesuatu parti pun tidak dipertandingkan? Bukankah penidakkan untuk sebarang pertandingan jawatan presiden dan timbalan presiden hanya menidakkan jua hasrat UMNO untuk bertambah demokratik selepas beria-ia benar mengubah perlembagaan dan kaedah pemilihan jawatan kuasa tertinggi?

Sebetulnya, tahun pertama inilah (i.e. selepas pindaan perlembagaan dan kaedah pemilihan) UMNO membuktikan kepada orang ramai bahawa parti itu semakin matang menghadapi cabaran luaran, lebih-lebih lagi cabaran dalaman. Seandainya pemilihan parti pun tak dapat diselesaikan dan ada di kalangan ahlinya yang merajuk keluar parti dan menubuhkan parti baharu, hal yang sedemikian hanya membuktikan ahli parti yang cukup bersejarah itu masih belum matang dalam pembangunan parti dan tidak dapat menerima sebarang penolakkan.

Bayangkan setelah hampir 70 tahun parti tersebut wujud, ahlinya masih belum cukup matang untuk menerima kekalahan. Kalau begitulah gayanya, mengapa tidak ubah sahaja cara pemilihan dan penjawatan dalam parti. Bukankah lebih baik dibuat cara pewarisan jawatan sahaja bagi memudahkan kerja berkaitan kepimpinan parti. Bukanlah menidakkan demokrasi, tetapi demokrasi apa ke bendanya kalau tidak mempertandingkan jawatan kerana takut perpecahan di kalangan ahli parti sedangkan perlembagaan parti membolehkan jawatan dicabar. Sekiranya ahli parti sudah cukup matang dalam politik, pastinya perkara seperti sabotaj dalam parti tidak akan berlaku.

Malangnya, UMNO masih takut dengan bayang-bayang semalam. Jawatan presiden masih disarankan untuk tidak dipertandingkan atas alasan penyatuan, maka apa gunanya jawatan itu dikanunkan untuk boleh dipertandingkan? Mengapakah acap kali ada di kalangan ahli yang menawarkan diri untuk bertanding jawatan tertinggi akan dipersepsikan sebagai persona non-grata oleh media arus perdana yang proparti? Sungguh, UMNO sepatutnya lebih matang daripada itu kerana mereka mendakwa diri mereka sebagai pendukung demokrasi; maka laksanakanlah demokrasi itu terlebih dahulu di dalam parti.

Sekiranya UMNO tidak dapat berbuat begitu, maka batalkan sahaja peruntukan tentang pemilihan presiden parti sebaliknya tetapkanlah bahawa pemilihan presiden parti ialah hak prerogatif presiden terdahulu; dan tidak boleh dicabar sehinggalah presiden itu bersara dan memilih pula bakal penggantinya yang baharu. Sesungguhnya hal yang sedemikian adalah lebih jelas dan mampu menjimatkan masa untuk berpolitik dalam politik. Mereka pun ada masalah negara yang perlu diselesaikan, jadi penjimatan sebegini akan memberikan nilai kepada parti politik tersebut.

Dan meskipun penulis mengisyaratkan perkara lebih kepada apa yang berlaku di dalam UMNO dalam penulisan kali ini, isyarat itu sebenarnya tercakup lebih luas lagi kepada kesemua parti politik di Malaysia dan di serata dunia yang pastinya punya situasi yang sama dengan apa yang berlaku dalam UMNO. Jelaslah di sini bahawa demokrasi tidaklah diamalkan dalam kesemua keperluan dan peringkat politik, walaupun ahli politik sering memproklamasikan perjuangan mereka ialah ke arah demokrasi. Hal ini dikatakan demikan kerana pada akhirnya, demokrasi hanya digunakan untuk mencapai matlamat politik, dan bukannya matlamat politik itu sendiri. Demokrasi tidak lebih daripada sistem ciptaan manusia yang penuh kelemahan dan sering dipergunakan untuk mencapai keinginan kendiri.

Jadilah tidak hairanlah kalau bukan semua perkara hendak kasi jadi demokrasi....

Dengar tidak semestinya mencukupi

 

Apabila warta berita pada hari ini memberikan tajuk utama 'Saya Dengar,' sambil meletakkan gambar PM Najib sedang mengangkat tangannya persis tatkala Tunku Abdul Rahman melaungkan ungkapan ‘Merdeka !,’ penulis tertanya-tanya, adakah dengar sahaja sudah mencukupi? Dan mengenangkan sedutan berita semalam yang memaparkan ucapan beliau dalam keadaan sistem suara yang cukup-cukup menyayat hati, dengan suara dengungan lantaran masalah pembesar suara dan speaker yang boleh dikatakan hampir setiap ketika beliau berucap, penulis sinis mengatakan, 'aku pun tak larat nak dengar kalau betul kena dengar berjam-jam dengan bunyi dengung macam itu.' Beginikah sistem suara yang dipersembahkan untuk tetamu kehormat yang begitu berprofil tinggi dalam satu majis yang begitu penting dalam memperihakan hala tuju ekonomi negara?

Isu agenda ekonomi bumiputera bukanlah satu isu yang baru, malah sangat dekat dengan perbincangan berkaitan dasar-dasar yang penting dalam negara. Adakalanya, hal ini diangkat secara berlebihan sehingga tidak ada yang boleh melebihinya, dan ada ketikanya terlalu diperlekehkan umpama agenda itu tidak pernah wujud. Oleh hal yang demikian, sejauh mana kerajaan mendengar dan mengambil tindakan daripada apa yang didengarinya ialah asas kepada kepada sebarang tindakan untuk memperkasalan ekonomi bumiputera.

Pada kebiasaannya, apa yang termaktub dalam perlembagaan menjadi asas kepada tuntutan kepada keistimewaan diberikan kepada bumiputera. Selain itu, Dasar Ekonomi Baru (DEB) menjadi acuan penting yang digunakan acap kali kerajaan merangka sesuatu dasar dengan harapan jurang ekonomi antara kaum dapat dikecilan. Dasar tersebut mengadaptasi kaedah pemberian handicap dalam permainan golf bagi membantu peserta amateur bersaing dengan pemain profesional. Bagaimanapun, seandainya konsep golf ini dijadikan ukuran, seharusnya matlamat si pemain itu mengecilkan bilangan handicap yang diterima supaya pemain tadi boleh bersaing ke peringkat yang lebih tinggi sebagai pemain golf profesional. Tiadalah peningkatan kepada pemain itu seandainya pemain itu memang bermain golf sepenuh masa namun masih kekal selama-lamanya dalam keadaan mendapat handicap.

Oleh sebab itu, sudah ada dikalangan rakyat termasuklah orang bumiputera sendiri yang mempertikaikan sampai bilakah pengaruh DEB akan kekal dalam dasar-dasar negara. Kalaulah dinisbahkan pendekatan DEB dengan kehidupan seorang insan, usianya mungkin semakin hampir dengan 40 tahun, satu usia yang seharusnya menjadikannya sudah matang. Akan tetapi, sekiranya sampai 40 tahun pun pendekatan yang sama diteruskan dan gagal memberikan perubahan, perkara ini pastilah akan menimbulkan persoalan bagaimana mungkin satu perkara yang sama dan diulang-ulang dengan harapan mendapatkan hasil yang berbeza.

Bagaimanapun, apabila dilihat daripada sudut yang lain pula, apa yang diberikan kepada bumiputera pada masa kini bukanlah sesuatu yang bertentangan dengan perlembagaan. Malah, memang terdapat peruntukkan dalam Perlembagaan Persekutuan yang memberikan tahap tertentu kepada mereka yang dipayungi oleh Raja-raja Melayu. Oleh hal yang demikian, dikalangan mereka yang begitu mendukung hak istimewa orang Melayu pasti akan berhujah dengan menggunakan peruntukan Perlembagaan Malaysia. Mereka biasanya dikaitkan dengan parti UMNO mahupun badan bukan kerajaan seperti Pesaka. Selain itu, kumpulan-kumpulan pendesak yang berorientasikan Melayu.

Pada kebiasannya, ketiadaan sebuah kementerian yang mempunyai fungsi khas untuk menjaga keperluan perniagaan dan ekonomi orang Melayu sebagaimana Kementerian Pembangunan Usahawan dan Koperasi tempoh hari. Malah, sehingga sekarang pun suara-suara kekesalan tentang ketiadaan kementerian seperti itu masih kedengaran menyebabkan timbulnya kegusaran tentang hala tuju dasar ekonomi di bawah pimpinan PM Najib. Sebab itulah kegusaran ini disuarakan sambil mengharapkan PM Najib mendengar kegusaran golongan tersebut dan mengambil tindakan. Tambahan pula, keputusan PRU tempoh hari memberikan isyarat yang jelas betapa bukan-bumiputera dan kebanyakkan bumiputera bandar menolak sama sekali kepimpinan negara yang ditunjangi oleh kepimpinan PM Najib menyebabkan modal untuk tuntutan sebegitu dilontarkan kepadanya.

Tuntutan sebegini menjadi cabaran besar kepada PM Najib, sementelah pula golongan yang berlawanan menuntut kesamarataan hak antara kesemua rakyat tanpa mengira kaum dan agama. PM Najib mengisyaratkan agenda memperkasakan ekonomi bumiputera tidak pernah luntur dalam pembinaan negara bangsa. Akan tetapi, kaedah yang betul perlu dikenalpasti agar sebarang lompang rasuah dan salah guna kuasa boleh dielakkan sama sekali. Tidak dapat dinafikan terdapat kekurangan dan kecacatan dalam implementasi dasar berkait agenda ekonomi bumiputera, namun kekurangan dan kecacatan terbabit sama sekali menidakkan peranan besarnya dalam memperkasakan ekonomi bumiputera.

Begitu ramai bumiputera yang berjaya dalam bidang masing-masing, meningkatkan keilmuan masing-masing dan menikmati manfaatnya, sekali gus meningkatkan taraf hidup mereka sehingga mereka beroleh kesenangan dan hidup. Hal ini sudah tentulah menjadikan kehidupan mereka lebih baik berbanding ibu bapa mereka. Tidak ada dikalangan bumiputera yang berjaya yang mampu menidakkan sumbangan dasar berkait bumiputera walaupun mereka kini seorang bumiputera yang menentang dasar tersebut. Soal kecacatan dan ketirisan perlakasanaan tidak boleh dijadikan sebagai alasan kepada pembatalan terus sesebuah dasar yang memberikan pengaruh cukup besar dalam kelangsungan ekonomi bumiputera.

Syahadan, apa yang diperlukan ialah untuk menambahbaikkan dasar ekonomi membabitkan bumiputera agar dasar tersebut tidak lapuk dengan persepsi negatif yang menyelubunginya oleh penduduk bumiputera. Malah, alangkah baiknya dasar-dasar sebegini dirangkumkaan dengan pembabitan bukan bumiputera sekali. Hal ini sekali gus akan menjadikan dasar ini menjadi komprehensif dengan pembabitan pelbagai kaum dalam pembangunan negara. Kita bercakap tentang penyatuan antara kaum berbilang bangsa dalam rangka pembentukan negara bangsa, justeru adakah usaha sebegitu cukup sekadar diajar di sekolah-sekolah dan diperdebatkan di institusi-institusi pengajian tinggi?

Kinilah masanya untuk usaha sebegitu dipercikkan kerana kita tidak selamanya boleh mengharapkan tongkat sakti untuk menjadi pendinding kepada hala tuju ekonomi bumiputera, apatah lagi, kini sudah ada bumiputera yang pandang serong agenda bumiputera sendiri. Kita hendaklah berpijak di bumi yang nyata bahawa tidaklah selamanya negara boleh memberikan tongkat sakti tersebut kepada bumiputera kerana kita bukannya di alam Harry Potter yang sentiasa bergantung kepadanya untuk hidup.

Alahai Azmin...

 

Setelah pihak penyokong Husam Musa membuat demonstrasi kecil-kecilan, pihak Anwar membuat demonstrasi besar-besaran, Azmin Ali pula buat sidang akhbar yang 'mengejutkan.' Kalau nak diikutkan, tak ada terkejut mana pun beliau membuat sidang akhbar sebegitu. Kalau dulu, Azmim Ali jualah yang dikatakan sebagai dalang yang menyebabkan tindakan ganas pada Bersih 3.0 sehingga mencederakan sekian orang dan merosakkan harta-benda awam dan sekurang-kurangnya sebuah kereta peronda polis. Tapi kini, dalam twitternya yang 'dihebohkan' oleh media massa arus perdana, beliau menuliskan kata-kata yang amat bertentangan dengan tindak-tanduk bosnya yang mengheret rakyat untuk membantah keputusan PRU ke-13. Ada nada daripada tweetnya itu yang seolah-olah mempersalahkan pihak Pakatan/PKR sendiri kerana tidak mampu untuk memenangi PRU kali ini. Kemudian, ada juga nada lain yang seolah-olah tidak setuju dengan gelagat Anwar yang mengajak rakyat untuk berhimpun demi membantah keputusan yang tidak memihak kepada mereka pada 5 Mei lepas.

Media arus perdana kita apa lagi, turut beria-ialah menyiarkan perkembangan tersebut sehinggakan di pihak media alternatif yang mendakwa Azmin Ali akan keluar parti PKR dan masuk UMNO! Secara tiba-tiba, Azmin dijadikan sebagai anti-hero yang menuntut agar 'pemimpin Pakatan menghormati keputusan PRU' dan 'sudah-sudahlah berpolitik, majulah ke hadapan.' Kemudian, berlakulah sidang media yang di dalamnya, Azmin Ali bukannya meletakkan Ketua Umum PKR sebagai sasaran, sebaliknya Wan Azizah pula yang menjadi bahan kritikan. Pelik, aneh bin ajaib! Maka, terkeluarlah 'janji Anwar' bahawa kerusi MB Selangor akan diberikan kepadanya selepas Anwar masuk parlimen pada 2008.

Nada Azmin pada sidang media itu pun sudah cukup membuktikan beliau kini menuntut janji. Nampak sangatlah beliau akan merajuk kalau tak dapat juga jawatan tersebut selepas PRU kali ini. Sementelah pihak PAS dan DAP pula amat merestui agar Khalid Ibrahim terus memegang teraju negeri termaju. Tapi, macam kata Tan Sri Khalid sendiri, manifesto bukannya janji, jadi cakap-cakap Anwar pun bukanlah janji juga.

Apa yang menghairankan ialah betapa Azmin Ali seolah-olah menghalakan kritikan tersebut kepada Presiden PKR, sedangkan turus tertinggi PKR ialah Ketua Umum; bukannya presiden! Sejak bila pula presiden PKR yang menjadi wakil dalam pertemuan pimpinan tertinggi Pakatan? Bukankah Anwar, Lim Guan Eng dan Tuan Guru Sohibul Al-Fadilah Al-Allamah Al-Ustaz Datuk Seri Hadi Awang yang akan menandatangani sebarang keputusan atau persetujuan yang dibuat dalam Pakatan dan bukannya Wan Azizah!

Jadi, Azmin sendiri perlu bermuhasabah diri untuk mengetahui siapa dirinya dalam PKR dan siapa pimpinan tertinggi dalam PKR dan Pakatan. Kalau nak kritik, halakan kritikan kepada orang yang betul, bak kata kalau berlaku gangguan eletrik, takkanlah hendak salahkan Jabatan Pelajaran pula.

Keengganan Azmin untuk tidak hadir ke 'perhimpunan rakyat' pada 8 Mei di Stadium Kelana Jaya tak sekelumit pun memberi impak kepada kehadiran perhimpunan tersebut. Orang ramai tetap hadir (katanya puluh ribu), pemimpin Pakatan tetap berucap dan kesesakan trafik tetap berlaku. Tak ada siapa pun kata, 'Azmin Ali tak datang, tinggal separuh saja yang hadir!' Orang tetap hadir. Mereka yang hadir kesemuanya dengan matlamat yang sama, untuk menuntut agar kemenangan total diberikan kepada Pakatan tanpa kompromi. Jadi, kalau Azmin rasakan beliau tak hadir memberi impak kepada kehadiran orang, maka beliau sekali lagi perlu menilai dirinya di sisi pimpinan tertinggi PKR dan Pakatan.

Azmin juga menyeru agar kesemua pihak (terutama Pakatanlah kot...) maju ke hadapan dan kini menyelesaikan masalah rakyat. Misal di Selangor, sampah tak angkat, bekalan air terputus, jalan berlubang, banjir kilat dan segala balanya telah dan masih berlaku. Pada masa inilah, Pakatan perlu membuktikan mereka berkhidmat dan menyelesaikan masalah rakyat (dalam tweetnya, 'mempedulikan rakyat'). Nampaknya, Azmin Ali masih kanyiar dalam politik memerintah seperti di Selangor. Sejak bila pula dengan menyelesaikan masalah rakyat, rakyat akan menyokong parti tersebut terutamanya selepas 2008?

Rakyat di Selangor misalnya tidak pernah melihat sampah tak angkat, air tak ada sebagai masalah kepada mereka; sebab itulah mereka memberikan undi yang besar kepada Pakatan dengan majoriti dua pertiga! Jalan lubang bukannya masalah untuk rakyat sebab yang bermasalah bukannya rakyat, tapi jalan! Bekalan air tak cukup, salah SYABAS dan kerajaan persekutuan, bukannya kerajaan negeri. Kalau kerajaan negeri berjaya beli SYABAS, selesai masalah. Settle masalah dengan teknologi membran apa ke bagai. Dua puluh meter padu tetap percuma walaupun kepada yang tertentu sahaja. Sampah? Tak apa, rakyat tak pernah melihat sampah sebagai masalah kerana yang bermasalah ialah sampah, bukannya rakyat! Kalau ada pun, isu-isu tersebut ialah isu-isu terpencil yang diperbesarkan oleh BN dalam media arus perdana!

Azmin Ali tak perlu risau kerana lihat sahaja tempat anak bosnya di Lembah Pantai. Raja Nong Cik dah buat segala-galanya untuk Nurul Izzah dan akhirnya, rakyat tetap memilih PKR. Contoh klasik, lihat sahaja Kelantan. Tetap di bawah PAS kerana rakyat negeri itu mencari kebahagiaan ukhrawi di bawah lindungan Kaabah. Begitulah juga yang akan terjadi kepada Selangor. Kerajaan BN akan terus membantu dan menyelesaikan 'masalah' (yang bukan masalah pun) yang berlaku di negeri itu tapi rakyatnya tetap tak anggapnya sebagai masalah atau tak termakan budi. Malah, rakyat tetap mahukan perubahan dengan 'Ubah' dan sokong Pakatan. Rakyat di Selangor menerima seadanya bahawa manifesto bukannya janji dan mereka tak harap pun Pakatan menunaikan janji. Apa yang penting, kerajaan Pakatan dikekalkan untuk kemakmuran, kesejahteraan dan kebajikan rakyat seluruh negeri daripada 'dijajah' kembali oleh kronisme, nepotisme dan ketakcekapan UMNO dan BN. Asal bukan BN!

Intiha, kegiatan Azmin Ali membuat sidang akhbar dan menghentam Presiden PKR sekadar satu lagi sandiwara Pakatan bagi menunjukkan mereka bergaduh sesama sendiri. Mereka melakukan sedemikian bagi memerangkap BN dan UMNO agar terus merasakan diri mereka lebih selesa dan akhirnya, bum rakyat menanamkan tekad untuk mengundi Pakatan! Golongan pengundi muda misalnya, bukannya nak lihat wakil rakyat yang buat kerja. Mereka bukannya menginginkan agar mereka dibelai dengan bantuan kewangan dan program-program yang hebat sampaikan muka mereka masuk TV. Kesemua itu ialah agenda syok sendiri BN yang menyangka orang muda menyokong mereka. Sedangkan yang benar-benar mereka perlukan ialah idealisme perjuangan untuk mendapatkan kerajaan baru yang pada mereka, akan lebih baik daripada kerajaan sebelumnya walau apa pun yang berlaku. Idealisme perjuangan yang membawa kepada utopia itu setakat ini hanya diberikan oleh Pakatan; lantaklah sama ada betul atau pun tidak. Ibarat kata sahabat penulis, ‘asal harga semua barang murah sudahlah, soal sontot ikut depan ke belakang, lain cerita!’

Dan itulah yang Azmin Ali tak faham/buat-buat tak faham. Janganlah sebab tak jadi MB, tiba-tiba nak hentam Pakatan pula!

Tsunami berulang

 

Barangkali kini perbincangan politik lebih menjurus kepada sama ada benar-benar berlaku tsunami masyarakat Cina dalam PRU ke-13. Perkataan 'tsunami masyarakat Cina' ini pertama kali diperdengarkan kepada pihak umum apabila PM Najib memberikan ucapannya di PWTC selepas BN berjaya membentuk kerajaan dengan majoriti mudah pada awal pagi semalam. Sudah tentu ada yang memberi respon apa yang bahawa yang berlaku bukannya hanya kepada masyarakat Cina, malah turut berlaku kepada masyarakat Melayu. Sudah ada golongan penulis, politik mahu pun akademik yang melihatnya sebagai 'tsunami Malaysia.' Benarkah begitu?

Pada hemat penulis, penggunaan istilah baru seperti tsunami Cina atau Malaysia itu sendiri tidak tepat. Tsunami ialah fenomena alam yang mendatangkan kejutan, yang boleh menyebabkan kematian, kecederaan dan kemusnahan alam dan segala binaan dan buatan manusia. Pada kebiasaannya, elemen kejutan pasti wujud; secara tiba-tiba sahaja. Kalau ada 'amaran' (alarm) pun, masa untuk menyelamatkan diri mungkin sangat suntuk atau tiada pun.

Bagaimana pun, dalam konteks menisbahkan apa yang berlaku pada PRU ke-13, keputusan yang diperolehi sebenarnya lebih kurang sama dengan apa yang berlaku sebelum ini. Orang ramai terkejut tetapi bukanlah semua yang terkejut. Malah, ada dikalangan ahli politik turut menyatakan secara jelas, memang kerusi sekian-sekian akan kalah. Apa yang berlaku pada 2008 yang disebut sebagai ‘tsunami politik,’ sebenarnya berulang kembali pada 2013, cuma magnitudnya sahaja lebih kuat. Kejutan mungkin lebih kepada betapa kerasnya pimpinan tertinggi BN berkerja terutamanya Najib untuk meraih mandat yang lebih baik, namun sebaliknya yang berlaku. Usaha tersebut agak tidak berbaloi untuk BN dan Najib.

Namun, sekiranya kejutan benar-benar berlaku, Najib bukanlah PM sekarang ini.

Orang tak iktiraf keputusan PRU secara umumnya, hal itu cerita lain. Perkara sedemikian ialah agenda orang tersebut. Realitinya, orang yang tak iktiraf itu tak dapat jadi PM. Dan sekiranya beliau tidak mengiktiraf pilihan raya pada kali ini, secara automatiknya beliau sendiri tidak mengiktiraf kemenangan beliau dan pakatan beliau sendiri. Jadi beliau hendak buat tunjuk perasaan, menunjukkan yang beliau sebenarnya yang sepatutnya jadi PM dan pilihan raya tak bersih. Sekiranya beliau ikhlas untuk membersihkan pilihan raya, laporkanlah secara terperinci kepada yang berkuasa bersama-sama bukti dan saksi bahawa di manakah yang dikatakan pilihan raya tak bersih, bukannya terus buat sidang media tuduh itu, ini kata itu ini. Media yang datang itu pun yang antarabangsa pula; yang cukup-cukup menyayanginya.

Kembali kepada persoalan tsunami, adakah kejadian PRU ke-13 ini boleh dikatakan mengejutkan? Maka hal ini penganalisis perlu jujur berkenaannya. Pada mulanya, penulis turut terperanjat juga dengan keadaan yang berlaku. Tetapi, setelah dibuat penelitian semula dan dirasionalkan, maka penulis simpulkan seandainya fakta yang benar diberikan kepada rakyat, maka perkara tersebut tidak perlu diterperanjatkan. Apa yang berlaku ialah hasil kepada kegagalan BN dalam menyelesaikan keperluan yang didambakan oleh golongan sasar yang memilih untuk tidak mengundi BN.

Sebagaimana yang penulis pernah bincangkan sebelum ini, golongan pertengahan tinggi dalam pendapatan ekonomi keluarga merupakan mereka yang lebih cenderung kepada Pakatan. Hal ini dikatakan demikian kerana limpahan yang dicurahkan kepada kerajaan tidak sampai kepada mereka. Ada dikalangan mereka yang merasakan 'apalah sangat bantuan sekolah RM 100 kalau nak dibandingkan dengan cukai yang aku bayar.' Lebih-lebih lagi ialah golongan pekerja sendiri atau swasta. Mereka membayar cukai dan bekerja mungkin lebih (ada hingga 6-7 hari seminggu) daripada kakitangan kerajaan namun manfaat yang diperoleh daripada kerajaan tak dapat dinikmati. Kita perlu berlapang dada dalam hal ini dan bukan niat penulis hendak mempertikaikan apa yang kakitangan kerajaan buat dan apa yang kakitangan kerajaan dapat.

Pada penulis, inilah sindrom kerajaan BN yang asyik menyebut tentang 1.4 juta pekerja kerajaan namun, bagaimana dengan yang lain? Sedangkan jumlah pengundi di Malaysia sahaja sudah lebih 13 juta!

Ada keinginan ‘lain’ yang mungkin tidak dipenuhi terhadap golongan sebegini. Golongan sebegini mungkin tak peduli pun siapa yang pegang kerajaan dan sama ada 'hak istimewa orang Melayu' itu dipertahankan (kalau dia orang Melayulah dan lebihlah lagi kalau dia bukan Melayu). Hal ini terjadi bukan kerana mereka tidak menghargai apa yang diberikan kepada kerajaan, sebaliknya mereka tak terasa apa yang telah kerajaan berikan kepada mereka atau merasakan 'apa yang orang lain tak dapat' (macamlah mulia sangat...). Mereka hidup setidak-tidaknya pada zon yang agak selesa atau pun zon ‘mintak bantuan kerajaan tapi tak dapat-dapat!’ (maka dengan kudratku sendiri aku berusaha!)

Keperluan golongan sebegini mungkin berbeza dan bukannya semata-mata bantuan kewangan sahaja yang boleh memuaskan hati mereka. Mungkin mereka tak ingin pun beratur panjang untuk kutip bantuan kewangan daripada wakil rakyat. Mungkin mereka merasa sendiri kerenah birokrasi daripada kerajaan yang terpaksa dilalui hari ke hari. Atau mereka sendiri terlibat dalam duit kopi yang terpaksa dihulurkan hanya untuk mempercepatkan proses di jabatan kerajaan atau untuk melepaskan diri daripada penguatkuasaan yang berlebih-lebihan. Atau disebabkan pergaulan mereka sesama rakan-rakan mereka yang merasai kesemua itu menyebabkan mereka merasa terpanggil untuk turut serta bersikap kurang senang dengan kerajaan.

Justeru, walaupun perkara sebegini telah sering diutarakan, yang bermasalah sebenarnya bukanlah kerajaan sebaliknya 'pegawai kerajaan' dan/atau prosedur mereka. Golongan ini tidak boleh menukar pegawai-pegawai kerajaan dan mengubah sistem yang ada dalam jabatan kerajaan, jadi alternatif lain yang boleh dibuat ialah dengan menukar sendiri kerajaan. Namun, bukan niat penulis untuk menghentam kesemua prosedur dan pegawai kerajaan kerana ramai dikalangan mereka yang benar-benar ikhlas bekerja dan memenuhi tanggung jawab mereka. Mungkin yang bermasalah cuma dalam peratusan yang sedikit. Tapi, penulis ‘terkena’ juga dengan mereka yang negatif.

Penulis sendiri menghadapi saat sukar untuk memohon lanjutan lesen barangan di pejabat KPDNKK hanya kerana keinginan tambahan 'bos' di pejabat tersebut pada benda yang remeh-temeh sedangkan segala dokumen sokongan yang dicatat pada borang permohonan sudah disediakan. Kemudian, pihak di pejabat tersebut meminta penulis untuk mengeposkan sampul ekspres sendiri kepada mereka bagi membolehkan mereka mengepos lesen tersebut kepada penulis. Sudahlah kebetulan, pada ketika itu pejabat pos di sekitar kawasan tiada menjual sampul ekspres saiz yang dikehendaki, jadi satu kerja pula yang perlu dilakukan untuk mencari benda itu.

Soal penguatkuasaan KPDNKK penulis tak mahu ceritalah; nanti terlibat kes feloni pula. Bagaimana pun, jujur penulis katakan masyarakat peniaga boleh dikatakan anti kepada kerajaan lantaran perkara-perkara sedemikian. Ingat, bukan semua peniaga mengikuti program TUKAR atau merasa nikmat daripada barangan 1Malaysia yang disediakan oleh kerajaan (malah, mereka mungkin menganggapnya sebagai saingan). Apatah lagi bagi mereka yang bekerja dengan jualan benda-benda yang berkait rapat dengan subsidi kerajaan dan 'dipantau oleh kerajaan.' Itu tidak termasuk betapa rakusnya kerajaan membina dan/atau membenarkan pasar raya dan pasar raya besar di kawasan perumahan yang pada asalnya sudah berkedai! Ditambah pula dengan kerajaan sendiri memasuki bidang perniagaan yang menyebabkan periuk nasi mereka yang telah sedia berniaga terjejas. Dan kesemua itu tadi pun belum lagi termasuk pelbagai sektor lain yang melibatkan hubungan dengan kerajaan.

Dan itu pun belum lagi masuk perkhidmatan yang kerajaan sendiri mesti sediakan dan selesaikan seperti isu longkang, sampah kumbahan, air dan lain-lain. Apabila kita bercakap tentang ‘kerajaan,’ yang ramai orang faham ialah kerajaan Malaysia dan bukannya segmentasi ‘oh, ini kerajaan negeri,’ ‘oh ini kerajaan pusat,’ dan ‘ini kerajaan tempatan atau orang majlis.’ Ada yang tak sedar dan/atau tidak peduli pun entiti-entiti tersebut wujud dan bidang kuasa mereka berbeza. Boleh dikatakan, hal-hal berkaitan infrastruktur tempatan di bawah kerajaan tempatan dengan pengaruh kerajaan negeri. Tapi, orang pun peduli apa? Oleh hal yang demikian, secara mudahnya untuk membangkitkan isu-isu sebegini ialah melalui peti undi lima tahun sekali itu. Sekali lagi, golongan pekerja sendiri dan swasta tidak berupaya menukar pekerja kerajaan, jadi apa yang boleh dibuat ialah dengan menukar kerajaan!

Kemudian kita bercakap tentang golongan muda dan perkara ini sering menjadi satu enigma juga kepada BN. Dah chat bersama, facebook bersama, tweet bersama, instagram bersama, ketawa bersama menangis bersama; mengapa tidak mengundi parti sama? Golongan ini ada yang tak peduli dan ada yang begitu peduli. Penulis kira biasanya, idealisme mereka yang mula menceburkan diri ke dalam kesedaran politik biasa dikaitkan dengan pihak pembangkang. Masakan tidak, pembangkang bekerja keras untuk mendapatkan mereka dan menggunakan khidmat mereka dan BN tidak boleh salahkan pembangkang. Keterdepanan pihak Pakatan untuk mendekati golongan muda tidak boleh dipertikaikan walaupun rancangan televisyen sentiasa memaparkan sisi betapa 'belia bersama BN.'

Contoh klasik yang boleh dikemukan ialah PAS. Mereka telah mula mengindoktrinasikan bakal-bakal belia mereka seawal tadika lagi dan perkara ini bukan rahsia. Satu ketika dahulu, gejala pijak gambar Mahathir merupakan satu aktiviti di tadika mereka. Kemudian, menjelang muda tatkala di IPT, mereka sudah mewujudkan kader-kader mereka melalui persatuan Islam dan 'AJK Surau yang rata-rata akan menjadi anti-establishment. Seterusnya mereka inilah yang turut serta menyertai PAS setelah mereka berkerjaya nanti.

Mungkin ada yang akan sinis dengan pandangan penulis, kerana bukan semua yang akan menjadi penyokong dan ahli PAS kelak. Namun, susur-galur pembentukan pemikiran siyasah sudah pun diwujudkan seawal kanak-kanak lagi dan sekiranya ibu bapanya menghantar anak-anak ke sekolah Islam pro-PAS (yang sememangnya wujud), mereka telah mengajar dan berinteraksi dengan bakal-bakal penyokong dan ahli mereka di setiap tahap perkembangan dan pembangunan seorang insan dan hal ini merupakan satu proses yang bersistem untuk pembentukan jiwa penyokong PAS sejati.

BN pula tidak berbuat demikian (atau tidak boleh berbuat demikian). Walaupun sekiranya daripada kecil anak-anak di sekolah tadika KEMAS misalnya sudah diajar tentang PM (adakah perkara ini diajar???), tidak ada sukatan pelajaran mereka untuk memijak-mijak gambar pemimpin pembangkang. Walaupun ramai mahasiswa yang dikatakan menyokong BN, kesan mereka tidak seramai tindakan yang dilakukan oleh kumpulan mahasiswa yang dipengaruhi oleh pembangkang. Lebih teruk lagi, corak pemilihan majlis pewakilan mahasiswa dijadikan pula indikator kepada 'orang muda' menyokong BN dan akhirnya, BN hanya syok sendiri sahaja atau data sebenarnya mungkin tiada korelasi!

Mahasiswa kini menuntut pendidikan tinggi percuma dan sering membandingkan secara epal dan durian dengan negara lain. Boleh dikatakan juga, slogan ubah juga menjadikan orang muda begitu teruja mengeksesaiskan hak mereka untuk berubah. Hasilnya, peningkatan penyertaan orang muda (dan peratus keluar mengundi) dalam PRU kali ini dan tidak dapat dinafikan, ramai dikalangan mereka yang teruja untuk memangkah pihak 'ubah.'

Hal-hal sebegitu belum masuk lagi idealisme pihak Pakatan yang menampakkan keidealan/utopia yang menyebabkan orang muda terpengaruh dengan kempen-kempen yang disampaikan oleh pihak tersebut. Malah, penglibatan pembangkang melalui golongan muda perlu diakui lebih menarik minat golongan tersebut berbanding apa yang disediakan oleh BN. Soal peserta beramai-ramai menyertai sesuatu program, lain. Soal peserta turut menyokong parti yang menganjurkan program, lain pula. Dan soal menarik sokongan peserta yang menyertai program supaya mereka betul-betul menyokong parti penganjur program, turut menjadi satu perkara yang berbeza! Jadi, BN barangkali terkabur mata jua dengan kehadiran peserta program mereka kononnya mereka menyokong BN; atau barangkali peserta-peserta yang datang itu tidak berdaftar pun untuk mengundi pada pilihan raya!

Kesimpulannya, kedua-dua faktor ini (pengundi muda, belia) dan golongan kelas menengah tadi gagal ditangani oleh BN dengan sebaiknya sedari 2008 lagi (atau dalam konteks sebenar, selepas 2004). Untuk kali ini, mereka tahu bahawa pihak Pakatan telah melancarkan Ubah, namun mereka tidak mampu menjawab slogan itu dengan berkesan dan akhirnya, kedua-dua golongan ini mengambil tindakan untuk ‘berubah.’ BN tidaklah perlu untuk menyalut gulakan (sugar coated) keadaan yang berlaku dan perlu terima hakikat; jika pun mereka mengatakan sokongan kedua-dua pihak ini meningkat kepada BN, peningkatan itu tidak cukup untuk menentang arus ‘Ubah’ yang dicanang oleh parti lawan.

Apa yang perlu kali ini ialah untuk mengkaji strategi kemenangan Pakatan bagi menyimpulkan apa yang kedua-dua pihak ini mahukan. Apa yang mereka mahu ubahkan? Terlalu lama dah BN memerintah, makanya hendak ubah? ‘Korupsi? Kronisme? Nepotisme? Despotisme? Jingoisme’ Hal ini dikatakan demikian kerana amat malanglah seandainya think tank BN tak mampu mencari sebabnya, menstrategikan dan menyelesaikannya kerana jujurnya, ‘isme-isme negatif’ tadi pun turut ada dalam pihak Pakatan.

Rumusan PRU ke-13

Pendahuluan

Adalah sesuatu yang sangat-sangat jelas corak pengundian pada PRU ke-13. Tidak mahu mengeluarkan kenyataan berunsur perkauman, kenyataannya, pengundi Cina memang menolak mentah-mentah calon BN. Hakikat itulah yang perlu diterima oleh Najib dan BN, meski mereka telah cuba sedaya-upayanya untuk menarik perhatian dan pengundian kaum itu kepada BN. Riak muka Najib pada sidang akhbar pada malam pengumuman menunjukkan segala-galanya. Sorakan dan gemaan di PWTC memperlihatkan betapa tawarnya senyuman Najib sampaikan beliau sendiri yang selalu bersorak, nampak sangat tak bersorak! Lalu, rakannya 'Tan Sri Mayudin' barangkali terpaksa mengangkat tangannya dengan memegang tangan Najib untuk memperlihatkan bahawa mereka turut melaungkan 'Hidup BN.' Sedangkan, semua orang pun nampak jelas, tak terucap pun sebenarnya kalimah keramat tersebut daripada kedua-dua orang pemimpin itu.

PRU kali ini turut memperlihatkan segala usaha padu yang dicurahkan untuk menawan kembali Selangor musnah begitu sahaja. BN dengan seluruh tenaga, kuasa dan capaian yang termampu telah berkempen untuk Selangor; barangkali melebihi yang lain. Namun, keputusan menunjukkan rakyat Selangor 'Sayangi Selangor tapi Tak Yakini BN.' Tamatlah sudah angan-angan BN untuk 'menyelesaikan masalah air' di sana. Walaupun BN cuba memperlihatkan Selangor mempunyai seribu satu masalah, rakyat Selangor nampaknya mampu bergelumang dengan masalah-masalah tersebut dan tidak memerlukan BN untuk membela mereka.

Polan vs polan

Dalam blog ini penulis pernah menyenaraikan beberapa pertembungan menarik yang boleh dijadikan bahan ulasan sempena PRU kali ini. Pertamanya, pertembungan Gelang Patah yang diibaratkan sebagai pertarungan yang akan 'mendefinisikan hala tuju politik negara kali ini.' Nampaknya, terdefinisilah sudah hala tuju itu. Bekas MB Johor dan 'arkitek pembangunan Johor,' Ghani Othman tewas dengan majoriti yang sangat besar kepada Penasihat DAP, Lim Kit Siang. DAP bukan sahaja mendapat kemenangan monumental di Gelang Patah, malah telah menerobos sama sekali negeri Johor dengan asakan yang cukup dahsyat dengan memenangi hampir kesemua kerusi yang mereka tandingi di sini. Oleh sebab itu, nyatalah di sini yang terkubur ialah karier politik Ghani; macam yang penulis telah usulkan sebelum ini, kalau beliau kalah, memanglah tak dapat apa-apa.

Pada masa yang sama, percubaan Salahudin Ayub untuk mencuri kerusi Parlimen Pulai dan DUN Nusajaya tak kesampaian apabila beliau tewas di kedua-dua kerusi. Nampaknya, auranya sebagai Naib Presiden PAS masih tidak mampu untuk memberikan undi majoriti kepadanya walaupun daripada satu sudut, beliau berjaya mengecilkan majoriti kemenangan bagi kedua-dua buah kerusi yang ditandinginya. Khusus untuk Parlimen Pulai, Nur Jazlan masih mampu bertahan dengan cabaran daripada Naib Presiden PAS itu. Akan tetapi, buat pertama kalinya DUN di bawah kawasannya iaitu Pengkalan Rinting tewas kepada calon DAP. Jazlan dan jentera BN pastinya akan pening kepala untuk merangka semua strategi di kawasan tersebut. Hal ini disebabkan ternyata pembangunan di sekitar Perling dan Bukit Indah mempunyai kaitan yang cukup dekat dengan kawasan Skudai, Tun Aminah dan Gelang Patah yang turut dipenuhi golongan pertengahan tinggi yang majoritinya Cina. Keperluan kawasan ini mungkin sama kerana kedudukannya sebelah menyebelah sahaja.

Di Lembah Pantai, postulat awal yang dibawa oleh penulis sebelum ini sedikit sebanyak benar kerana sungguh pun Raja Nong Cik dilihat sebagai orang yang berpotensi besar untuk menang; lantaran beliau 'turun padangnya,' namun Nurul Izzah tetap mengekalkan kerusinya di situ. Apa yang boleh dilakukan oleh pihak BN ialah terus berkhidmat untuk lima tahun akan datang dan kembali bertanding di sana untuk sekali lagi dengan kemungkinan kalah kepada calon yang sama yang dikatakan 'tak buat kerja.' Soal buat kerja atau pun tidak bukannya isu kerana akhirnya, tugas sebenar wakil rakyat bukannya menyelesaikan masalah rakyat, sebaliknya mereka ialah 'penggubal undang-undang' di parlimen. Kerja betulkan jalan, betulkan longkang, bersihkan kawasan, bertindak dalam mendapatkan bantuan kepada rakyat bukannya kerja mutlak wakil rakyat!

Di Shah Alam, pertembungan yang dijangka sengit antara Khalid Samad dan Zulkifli Nordin memihak kepada penyandang dengan kemenangan yang cukup selesa. Hal ini sekali gus boleh mempertikaikan pemilihan calon ‘luar BN Shah Alam’ yang ‘luar BN’ kerana taktik tersebut tak menjadi langsung. Puaslah si Zulkifli Nordin berkempen sampai tiada suara, kemenangan besar tetap memihak kepada Khalid Samad. Selain itu, corak pengundian di Selangor nampaknya menampakkan sisi sebenar landskap politik di negeri termaju itu yang cenderung kepada Pakatan. Malah, prestasi BN semakin teruk walaupun rakyat disajikan dengan pelbagai kempen yang besar-besaran untuk merampas Selangor. Orang kuat BN Selangor yang menjadi ketua strategi ‘menawan semula Selangor’ pun tumbang di parlimennya sendiri di Sepang! Kalau hendak diikutkan, kekalahan di Selangor merupakan puncak keaiban untuk BN dalam PRU kali ini kerana mereka sangat mendambakan negeri tersebut dan tampak berusaha luar biasa hebat untuk memenanginya dengan kempen di media alternatif dan media utama dengan lagu, karinval, saman kerajaan negeri apa bagai...

Tentang kemenangan Najib di Pekan tak perlulah diulas kerana memanglah beliau dijangka selesa memenangi di sana.

Pasca-PRU ke-13

Nampaknya kegiatan politik tanah air selepas 5/5 mungkin tidak akan surut. Kegagalan BN mendapat jumlah dua pertiga, ditambah pula dengan prestasi di peringkat parlimen yang lebih teruk daripada PRU 12 menjadikan ketaktentuan politik negara berterusan. Kini, sudah ada suara daripada Anwar Ibrahim yang menuntut ini dan itu; 'tidak mengiktiraf' keputusan PRU ke-13 ini. Dengan perangai Anwar yang memang terkenal dengan helah politik yang pelbagai, tidak mustahil ketaktentuan ini akan berterusan dan langkahnya untuk mengkudetakan kerajaan pasti ada. 16 September baru mungkin?

PRU kali ini memperlihatkan kegagalan BN mengatasi perang persepsi yang dibawa oleh Pakatan dan hal ini terbukti dengan prestasi yang sangat buruk di majoriti kawasan pengundi yang mempunyai kepadatan penduduk Cina. Pulau Pinang bolehlah dikatakan sebagai negeri selamat DAP! BN gagal sama sekali menangkis segala serangan yang dilakukan oleh pihak Pakatan dan kini, mereka menerima akibatnya yang teruk. Serangan peribadi kepada calon BN lebih berkesan berbanding kepada calon Pakatan. Hal ini membuktikan bahawa jentera parti BN masih tidak cukup kuat untuk menangkis tomahan yang dibuat daripada pihak Pakatan sehingga pihak Pakatan berjaya dalam pembunuhan karekter terutamanya kepada pemimpin tertinggi BN, Najib.

Isu rasuah, ketelusan, kebertanggungjawaban, makan duit rakyat masih lagi menjadi rencah yang cukup ampuh untuk membangkitkan kebencian pengundi kepada BN dan Najib. Malah, pengundi tak termakan langsung dengan isu LGBT, pluralisme kalimah Allah dan isu moral Anwar Ibrahim yang tidak langsung menjadi ancaman utama kepada pengundi Melayu. Isu moral, ketaktelusan dalam pemilihan DAP dan beberapa masalah yang dibangkitkan oleh BN langsung tidak memberi kesan kepada pengundi Cina bagi menunjukkan bahawa mereka sanggup menerima pemimpin yang bermasalah di pihak Pakatan namun tidak mungkin akan menerima malaikat di pihak BN. Dalam hati mereka, ‘Ubah, ini kalilah’ sahaja.

Sudah ada pemimpin BN yang kalah menyuarakan secara terus terang betapa beliau rasa dikhianati oleh bangsa tersebut betapa pun segala keperluan yang dituntut oleh kaum itu sentiasa dipenuhi. Daripada gaya tulisan di akhbar utama Melayu tertentu, sememangnya laporan yang diberikan menjurus kepada kaum Cina yang langsung 'tidak membalas budi' kepada BN. PM Najib telah melakukan segala-galanya termasuk mempergunakan anaknya yang belajar di negara Tembok Besar untuk berkempen, tetapi keputusan yang diberikan kepadanya sangat-sangat mengecewakan.

Tumbangnya beberapa calon berprofil tinggi seperti Ali Rustam dan Dr Puad Zarkashi turut dikaitkan dengan pola pengundian masyarakat Cina di kawasan majoriti Melayu yang mempunyai penduduk Cina yang signifikan. Hal sebegini akan memberikan lagi cabaran yang sangat besar untuk BN kerana ternyata walau di mana jua, seolah-olah pengundi kaum itu menolak sama sekali calon BN dan akan mengundi calon Pakatan walau daripada parti mana calon tersebut hadir.

Bagaimana pun, daripada satu segi pula, sungguh pun kerusi DAP bertambah secara signifikan di Dewan Rakyat, pihak yang terkalah (the biggest loser) dalam Pakatan ialah PAS. Dengan 21 kerusi (merosot 2 kerusi) yang mereka peroleh, jangan haraplah mereka boleh berbicara lantang tentang hudud dan negara Islam dalam konteks Pakatan. Mereka merupakan parti terkecil dalam pakatan itu dan suara mereka turut menjadi kecil. Ada pemimpin parti peringkat eksekutif yang kalah seperti Mat Sabu dan Salahudin Ayub; akan tetapi diceriakan juga dengan kemenangan Mahfuz Omar dan Ketua Pemuda PAS, Nashrudin Tantawi yang menewaskan Timbalan Menteri Saifuddin Abdullah di Temerloh. Mereka turut kehilangan Kedah di kerusi negeri walaupun berjaya mempertahankan Kelantan. Hala tuju PAS kini mungkin boleh bertindak sebagai pendesak Islami di dalam Pakatan.

Dan bagi penulis sebagai orang Johor, negeri selatan ini bukan lagi kubu kuat BN. Penerobosan yang cukup besar daripada DAP melenyapkan sama sekali apa yang dikatakan sebagai 'gaya Johor.' Legasi bekas MB terpaksa diteruskan dengan luka yang amat besar dengan kudis di sana sini bagi mempertahankan apa yang dikatakan sebagai 'kubu kuat BN' satu masa dahulu. Kekalahan Puad di Batu Pahat mencatatkan sejarah buat kali pertamanya, PKR berjaya memenangi kerusi di Johor. Bolehlah dikatakan, tamatlah sudah era 'intan payung' dan 'jantung hati' BN Johor kerana mereka sangat lemah di beberapa kawasan pembandaran dan telah mengalami sindrom yang sama dengan negeri-negeri lain di seluruh semenanjung.

Sudah tentu juga corak pengundian kali ini memberikan gambaran jelas kebergantungan BN kepada kerusi luar bandar terutamanya di Sabah dan Sarawak. Pembentukan Malaysia pada 1963 memberikan deposit simpanan jangka masa panjang untuk BN. Dalam konteks PRU kali ini, kerusi BN Sabah Sarawak menyumbang 35 peratus kepada kemenangan kerusi parlimen BN dan seandainya ditambah dengan kerusi 'bekas intan payung BN' di Johor ialah 51 peratus; cukup untuk membentuk kerajaan majoriti mudah. Oleh hal yang demikian, penghargaan dan pengiktirafan yang sewajarnya diberikan oleh BN di negeri-negeri tersebut terutamanya di Borneo kerana mereka sentiasa menjadi jaminan kepada BN bagi meneruskan kelangsungannya.

Dalam pada itu, dengan kemenangan selesa BN di Sabah dan Sarawak meneruskan lagi dikotomi penguasaan luar bandar berbanding bandar. Sekali lagi, hampir kesemua ibu negeri di Malaysia ditawan oleh Pakatan memberikan mesej jelas kegagalan BN untuk memahami kehendak pengundi bandar. Pengundi-pengundi berpendapatan sederhan tinggi di bandar misalnya tampak menolak sama sekali calon-calon BN memberi isyarat bahawa keperluan mereka tidak dipenuhi oleh BN. Maklumlah, mereka ialah pekerja swasta, tidak mendapat sebarang manfaat apabila ‘kakitangan kerajaan’ mendapatnya dan mereka adalah golongan pembayar cukai persendirian yang tidak mendapat bantuan BR1M; apatah lagi layak/mahu menyertai produk-produk 1Malaysia.

Daripada satu aspek juga, kegagalan ini menjadi tamparan hebat kepada BN kerana kesemua hasil ekonomi negara berasal daripada bandar-bandar besar sebagai penjana pertumbuhan negara. Sedangkan daripada satu sudut, pembangunan bandar raya seperti Shah Alam, Kuala Terengganu dan Alor Setar ialah hasil daripada usaha BN sebelum ini. BN sebenarnya masih terkial-kial untuk memahami keperluan sebenar golongan kelas menengah di bandar sekali gus memberikan peluang yang cukup besar kepada Pakatan untuk memenangi kerusi di kawasan tersebut. Tambahan pula, tugas pembangkang cuma untuk menimbulkan persepsi buruk terhadap BN sahaja kepada pengundi bandar.

Penutup

PRU ke-13 turut mencatatkan keputusan yang hampir sama; malah kalau nak diikutkan di peringkat parlimen, pencapaian Najib lebih teruk lagi daripada apa yang dicapai oleh Pak Lah pada 2008. Sementelah pada 2008, BN ‘dikatakan’ penuh dengan pelbagai masalah dalaman daripada UMNO dan MCA-nya, maka adakah pencapaian kali ini mencerminkan wujud masalah dalaman juga? Mungkinkah orang-orang UMNO akan memberontak dan akan menjatuhkan kepimpinan Najib kerana 'pelbagai masalah dalaman?'

Dari satu segi, ramai orang BN yang cuba menuding jari kepada MCA kerana kegagalan parti itu untuk mengembalikan kepercayaan orang Cina, namun disebalik tuduhan tersebut, Najib sendiri telah melakukan segala-galanya untuk menarik minat masyarakat Cina. Adakah tindakan dan langkah yang diambil tidak tepat? Sebagai ketua kepada perikatan BN, beliau mesti bertanggungjawab terhadap kekalahan yang dialami di kerusi-kerusi Cina. Mantra 'Ah-jib Gor' bukanlah satu mantra yang mujarab dan sekadar fatamorgana sahaja, atau sebenarnya sorakan yang diberikan kepadanya cuma sorakan mengejek kesungguhan beliau menarik hati pengundi Cina.

Penulis akui semenjak 8 Mac 2008 hingga hari ini, penulis amat letih dengan keadaan politik tanah air dengan ketaktentuan yang berlarutan. Ditambah pula dengan Pemilihan UMNO yang mendatang dan mungkin turut mencatatkan satu situasi yang sengit di kalangan orang-orang besar dalam parti keramat Melayu itu. Anwar pun masih boleh mengadakan kudeta dan macam-macam lagi helah untuk mengambil alih kerajaan.

Apa yang pasti, situasi ketaktentuan ini boleh jadi berlarutan, mungkin sehingga lima tahun akan datang. Detik berpolitik untuk penentuan PRU ke-14 sudah pun bermula; dan kita terpaksa sekali lagi mengharunginya.

Ya, penulis sudah letih dan semakin hilang tenaga untuk mengikuti perkara sama berulang-ulang kali. Diharapkan situasi selepas PRU ke-13 mampu berubah; atau sekali lagi, rakyat akan dihidangkan dengan segala bala benda yang boleh dipolitikkan.

Letih.

10 meter padu sahaja?

 

Apabila penulis memandu sekitar Larkin, terlihatkah bunting dengan gambar seseorang yang berdiri tegak menggayakan tabik hormat sebagai bahan kempen dirinya dan partinya pada PRU ke-13 ini. Beliau yang dimaksudkan ialah calon PKR bagi Parlimen Johor Bahru, Jeneral Tan Sri Md Hashim Hussein (Bersara). Beliau ialah Panglima Tentera Darat pada tahun 1999 hingga 2002 sebagai jeneral empat bintang. Daripada segi profil, bukan calang-calang sebenarnya nama beliau ni! Dapatlah juga rakyat Johor melihat pertandingan Tan Sri melawan Tan Sri di Johor Bahru apabila beliau menentang veteran UMNO yang amat disenangi di daerah ini iaitu Tan Sri Shahrir Samad.

Dalam kempennya, Jeneral Md Hashim mengeluarkan kenyataan penjawat awam umpama kera; satu palitan kepada dirinya sendiri kerana beliau sendiri seorang penjawat awam, menikmati pelbagai kemudahan tertentu semasa menjadi penjawat awam. Malah, penjawatan beliau sebagai ‘jeneral’ semasa menjadi anggota tentera memberikan seribu satu kelebihan untuk beliau dan mungkin juga limpah kurnia kepada keluarganya. Kini, setelah berhenti daripada jawatan awam pun, beliau mendapat pencen daripada kerajaan.

Namun, usaha beliau menyertai dan menjadi calon kepada PKR kesemuanya terpulanglah kepada hak dirinya sendiri. Usahkan jeneral, bekas pak menteri dan menteri besar UMNO pun kini dikatakan ‘berduyun-duyun’ memasuki Pakatan; maka sudah tentulah pihak Pakatan mengharapkan mereka ini memberikan impak positif kepada pihak tersebut dalam memancing undi untuk PRU kali ini. Sebab itulah dapat penulis lihat beberapa iklan berkenaan Pakatan yang secara spesifik menulis nama-nama mereka yang telah ‘ubah’ untuk menyokong pihak mereka.

Begitulah adanya bunting-bunting dan iklan politik di pihak Pakatan disebalik bunting-bunting dan iklan kempen BN yang lebih kepada kestabilan, kemajuan, menepati janji dan ada jugalah kain rentang yang cukup berbeza yang menyeru agar ‘kekalkan UMNO sebagai tunjang di Johor,’ sebegitulah. Selain itu, terdapat juga iklan-iklan pihak Pakatan tentang apakah yang mereka bakal sediakan kepada rakyat seandainya mereka menang pada PRU nanti lantaran rakyat setuju untuk ‘ubah.’ Janji-janji yang terpapar ialah daripada pemansukhan tol, pemansukhan PTPTN, pengurangan harga minyak dan yang paling mengujakan untuk rakyat Johor ialah sepuluh meter padu air percuma.

Penulis meletakkan secara spesifik air dan Johor kerana mengikut iklan tersebut, perkara itu sahajalah yang mampu dilaksanakan oleh Pakatan seandainya mereka memenangi majoriti kerusi negeri. Soal-soal mansukh tol, mansukh PTPTN dan kurangkan harga minyak hanya akan berlaku sekiranya mereka memenangi majoriti kerusi parlimen dan membentuk kerajaan Malaysia. Itu pun kalau mereka menang...

Namun, penulis tertarik dengan rancangan air oleh pihak Pakatan yang menunjukkan betapa sekali lagi perkara percuma akan dijadikan sebagai barang pertaruhan mereka setelah mereka melakukan perkara yang sama di negeri Selangor. Air percuma (10 meter padu). Memandangkan Selangor mendapat nikmat tersebut (sehinggakan kerajaan negeri disaman kerana ada penduduk yang tidak menikmatinya) sebanyak 20 meter padu, penulis tertanya-tanya, atas alasan apakah Pakatan hanya mampu menawarkan hanya separuh daripada apa yang diperoleh di negeri Selangor?

Sepatutnya, untuk memenangi hati rakyat Johor dalam usaha merampas sebuah negeri yang menjadi ‘buah hati’ dan ‘intan payung’ kepada parti lawan, pihak Pakatan seharusnya menawarkan lebih daripada apa yang telah mereka berikan kepada negeri yang telah ditadbir oleh mereka. Kalau bab air percuma, sepatutnya yang ditawarkan paling kurang pun 25 meter padu dan bukannya makin sedikit. Hal duit mana nak dapat tu tolak tepi dulu sebab bukankah Datuk Seri Anwar Ibrahim pakar ekonomi yang ulung? Beliau mampu membantu kerajaan Pakatan Johor kelak untuk menyelesaikan segala masalah dan bakal dilantik sebagai Penasihat Ekonomi bertaraf Exco nanti sebagaimana yang berlaku di Selangor! Jadi, apa masalahnya memberikan lebih untuk rakyat Johor?

Tambahan pula, sudah ada ramalan bahawa Johor bakal menjadi negeri termaju di Malaysia dalam masa beberapa tahun lagi. Maka inilah masanya untuk pihak Pakatan mentorpedokan hasrat BN/UMNO mengambil kesemua kredit atas kejayaan Johor maju dan menjadikan segala usaha yang membawa kepada kemajuan Johor ‘dilaksanakan oleh Pakatan.’ Sudah semestinya negeri maju yang didambakan oleh Pakatan ialah negeri yang berkebajikan dan penuh dengan segala kebaikan yang membawa pulangan semula kepada rakyat Johor. Kesemua hasil kekayaan yang akan dijana oleh bakal kerajaan Pakatan kelak akan kembali kepada rakyat Johor; ibarat daripada rakyat kepada rakyat!

Jadi, amat patut juga misalnya, dalam manifesto Pakatan peringkat negeri Johor untuk menjadikan UTM dan UTHM sebagai universiti awam pertama yang mendapat subsidi besar daripada kerajaan negeri Pakatan yang membolehkan kesemua pelajar ambilan semester baru kelak mendapat pendidikan percuma. Sekiranya Johor boleh, tidak mustahil Pakatan boleh melaksanakan perkara yang sama jika berjaya memegang tampuk pemerintahan Malaysia kelak dengan penghapusan pinjaman PTPTN.

Dalam pada itu, penghapusan PTPTN itu mestilah turut dibuat bersama-sama dengan pemulangan semula wang yang telah dibayar kepada PTPTN oleh pembayar-pembayar tegar melalui potongan gaji mahu pun persendirian kerana mereka juga berhak mendapat kenikmatan daripada pemansukhan PTPTN. Pembayar-pembayar ini merupakan insan yang ‘dizalimi oleh pihak kerajaan BN’ kerana terpaksa membayar untuk pendidikan tinggi sedangkan sekiranya Pakatanlah yang memerintah, sudah lama pendidikan tinggi menjadi percuma! Cara nak dapat duit itu terserah kepada Anwar Ibrahim kerana beliau ialah magnet ekonomi dunia yang sangat ditunggu-tunggu oleh pelabur asing. Asal Anwar bersumpah jadi PM, maka berduyun-duyun koglomerat dunia yang dahagakan kredibiliti Anwar menjadi PM untuk memacu ekonomi Malaysia dan dunia ke arah kemajuan yang tiada tandingannya tanpa sebarang nepotisme, kronisme dan korupsi.

Itu pun kalau Pakatan menang PRU ke-13 dan jika Anwar Ibrahim dilantik sebagai PM! Paling tidak pun, Menteri Kewangan jika orang lain yang jadi PM.

Kembali kepada janji di Johor, diharapkanlah pihak Pakatan lebih berani dengan menjanjikan manfaat yang lebih baik lagi untuk rakyat di sini dengan peningkatan air percuma; setidak-tidaknya pun samalah dengan apa yang dinikmati di Selangor iaitu 20 meter padu. Kemudian, jika benar mereka berjaya, janganlah pula nanti ada sahaja alasan ketidakakuran kepada janji yang telah dicanang semasa PRU dengan alasan meter pukallah, ganguan BN la dan macam-macam lagi alasan. Bagi masyarakat peniaga juga, mereka turut mendambakan nikmat air percuma kerana hasil daripada perniagaan itu pun dibayar kepada cukai dan lesen tak kiralah PBT, negeri mahu pun peringkat pusat. Justeru, nikmat air percuma (penulis menuntut 20 meter padu) itu mesti turut dinikmati oleh golongan peniaga. Hal ini bagi membolehkan rakyat tanpa mengira golongan sentiasa berjimat cermat untuk tidak membayar langsung kepada Syarikat Air Johor demi mendapatkan nikmat air percuma. Baharulah benar-benar Pakatan menjadi kerajaan yang membela rakyat.

Pendek kata, Pakatan hendaklah lebih berani untuk memberikan janji manis di Johor kerana mereka mampu menunaikannya. Ah, pesetankan golongan yang menyaman mereka di Selangor kerana golongan itu tak sedar diuntung! Johor akan menjadi negeri yang jauh lebih maju dan memelihara hak-hak penduduk di Johor nanti. Pihak Pakatan bolehlah berkira-kira untuk membayar pampasan besar-besaran kepada orang Singapura yang membeli rumah di Malaysia kerana pihak Pakatan mementingkan rakyat Johor. Kerajaan BN membuat onar yang maha dahsyat apabila membenarkan lebih 50 peratus hartanah di Nusajaya dimiliki oleh rakyat Singapura! Masa inilah menjadi masa yang penting untuk Pakatan mengembalikan hak-hak orang Johor. Bayar sahajalah pampasan kepada orang-orang Singapura tu untuk mengambil semula tanah Johor. Maklumlah, masa berkempen pun Pakatan jugalah yang menggunakan ‘isu tanah Johor dah terjual kat orang Singapore’ tu!!

Dah kebetulan sebut pasal Singapura, diharapkan dasar-dasar yang akan dibuat oleh pihak Pakatan kelak mestilah memberikan imej terbaik buat Johor untuk mengajar jiran terdekatnya itu untuk belajar erti demokrasi. Pakatanlah yang akan membuktikannya kepada rakyat mereka. Sekiranya slogan ‘Ubah’ berjaya di Johor, maka slogan yang sama juga boleh digunakan oleh parti pembangkang di Singapura untuk mengubah kerajaan PAP di Singapura. Maklumlah, PAP pun sudah memerintah lama di negara pulau itu, pilihan raya 2011 yang lalu barulah ada GRC yang memihak pembangkang! Sudah tentu mereka pun mendambakan kerajaan baru sebagaimana di Johor! Inspirasi pihak Pakatan untuk menakluki Malaysia sudah lama menjadi perhatian untuk media Singapura dan dijadikan bahan perdebatan di sana, moga-moga rakyat mereka juga terbuka untuk berubah!

Ingat, Batu Putih dah hilang Ya Allah, Tanjung Pagar rapat ke pagar!

Kena main???

 

Perkembangan politik menjelang PRU ke-13 menunjukkan warna sebenar Pakatan. Dalam hal-hal berkaitan dengan agama Islam, tampak jelas perbezaan antara PAS dan DAP. PAS memproklamasikan untuk melaksanakan hudud sementara DAP masih dengan nada jelas nyata untuk perlaksanaan hukum sedemikian kerana menganggap Malaysia sebagai sebuah negara sekular.

Soal negara sekular atau pun tidak masih terbuka kepada perbahasan kerana termaktub di dalam Perlembagaan Negara bahawa Islam ialah agama bagi Persekutuan. Namun, Tuan Guru Sohibul-Al-Fadhilah Al-Ustaz Datuk Seri Hadi Awang pernah menafikan negara ini sebagai negara Islam berasaskan 'tasawwur' PAS. Justeru, apakah sebenarnya negara Islam menurut acuan PAS? Adakah hanya dengan melaksanakan hudud, sesebuah negara itu pantas dilabel sebagai Negara Islam?

Malangnya, perkara tersebut tidak mungkin akan berlaku selepas PRU ke-13 seandainya PAS hanya mengharapkan dirinya sahaja untuk melaksanakan hukum hudud. Hal ini dikatakan demikian kerana kerusi yang ditandingi oleh parti tersebut sekadar 32 peratus sahaja daripada jumlah kerusi yang ada di peringkat parlimen. Kini, dengan luahan demi luahan pemimpin DAP terhadap isu hudud memperlihatkan sisi wajah sebenar mereka yang antihudud. Apa yang menghairankan ialah mengapakah pimpinan tertinggi PAS yang masih terus-menerus 'membela' DAP bahawa orang-orang DAP 'semakin faham dengan Islam.'

Perkembangan mutakhir pula menaikkan nama Timbalan Pengerusi DAP Johor, Norman Fernandez yang menggesa agar pengundi di Johor supaya tidak menggundi PAS. Jujur penulis ingin nyatakan, penulis memang tidak tahu pun siapa Timbalan Pengerusi DAP. Namun, kenyataan beliau sudah semestinya mempopularkan dirinya sendiri dan akan mendapat respon yang cepat daripada kepimpinan tertinggi Pakatan.

Dan ramalan itu benar belaka.

Presiden PAS dan Setiausaha Agung DAP terus membuat kenyataan bahawa terdapat perbezaan lima peratus (5%) antara PAS dan DAP terutamanya berkaitan dengan Islam. PAS memperjuangkan hudud dan negara Islam dan DAP tidak bersetuju dengannya dan mengutamakan negara sekular berpelembagaan. Penulis nampak idea kedua-dua orang peneraju parti untuk meletakkan had 95 peratus sebagai 'threshold' yang menyamai kebanyakkan kajian statistik (pada aras keyakinan 95 peratus). Akan tetapi, adakah PAS meletakkan perjuangan sekadar lima peratus sahaja setelah presiden yang sama meletakkan hudud sebagai 0.0001 peratus sahaja daripada Islam. Dan kalau mengikut petua kebarangkalian, untuk mendapatkan kebarangkalian perlaksanaan hudud ala-PAS ialah 0.5(0.0001) = 0.00005 sahaja! Satu kebarangkalian menghampiri sifar!

Akhirnya, PAS sekali lagi terperangkap dengan permainan hudud yang mereka jadikan modal politik. Mereka terpaksa menipu pengikut-pengikut setia mereka demi mendapatkan undi untuk mengalahkan musuh mereka bernama BN. 'Ulama' mereka sanggup mengeluarkan fatwa bahawa baik makan babi daripada makan malam dengan PM Najib, lebih baik berkawan dengan syaitan berbandong bersahabat dengan orang UMNO dan pelbagai lagi kaedah mengambil 'mudharat lebih kecil (bersekongkol dengan DAP, pihak penolak Islam dan hudud, syaitan, babi) daripada mudharat lebih besar (UMNO, BN)'. Dan nampak sekali, kaedah yang mereka gunakan cocok dengan perangai mereka yang hanya menggunakan isu hudud untuk kepentingan mereka sendiri.