Tunggu Naik Bil

Naik gaji pun nak bising

Cukai dan pengkhianatan

 

Semalam, PM Najib mengeluarkan satu perbandingan yang sangat keras terhadap mereka yang lari daripada membayar cukai iaitu sebagai pengkhianat kepada negara. Beliau turut mengaitkan patriotisme dengan membayar cukai kepada negara bagi mereka yang diwajibkan melaksanakan tanggungjawab demikian.

Barangkali beliau bercakap dengan emosi yang begitu membuak-buak dengan semangat patriotisme yang tinggi ketika itu. Dalam majlis yang sama iaitu Seminar Pemerkasaan Ekonomi, beliau turut mengulaskan isu pengundi Bangladesh dan GST. Sambil menyifatkan patriotisme bukan semata-mata menghunuskan senjata untuk mempertahankan negara, beliau turut mengaitkan pembangkang sebagai pakar pusing apabila menyifatkan sikap mereka yang sering menuduh melulu kemudian tidak mengaku pula tuduhan melulu yang mereka lakukan.

Penulis sangat bersetuju bahawa negara ini mempunyai pembangkang yang lemah kerana kebanyakkan kritikan mereka bersifat retorik seolah-olah mereka lebih mulia dan lebih betul dalam segenap perkara. Dengan sebuah pakatan yang rapuh dan berniat semata-mata untuk menumbangkan kerajaan BN dan ke Putrajaya, mereka tidak mempunyai dasar yang bersama yang lebih baik daripada BN; dengan ada yang bersifat sekular, ada yang bersifat asal boleh dan ada satu lagi yang ditepek dengan bedak Islami, namun kini bacul hendak mengaku ingin menegakkan negara Islam.

Bagaimanapun, hal-hal itu sama sekali tidak menafikan yang keadaan pimpinan Najib bukanlah lebih baik daripada pembangkang dalam serba-serbi. Malah, dalam beberapa keadaan, cara BN dan PM Najib lebih tidak masuk akal kerana beliau bermain dengan api.

Tatkala beliau memperkhianatkan golongan yang lari daripada membayar cukai, beliau turut perlu tahu bahawa hasil pulangan terbesar untuk negara ialah daripada pembayar cukai juga! Dan selepas perlaksanaan GST kelak, boleh kata semua orang di Malaysia secara tidak langsung akan menjadi pembayar cukai!

Maka apakah definisi beliau terhadap orang yang lari membayar cukai? Adakah mereka yang mengadakan potongan gaji namun meminta pelepasan itu dan ini sebagai lari daripada cukai? Atau kenapa tidak sahaja disebutkan penghisap rokok seludup juga pengkhianat negara kerana mereka tidak membayar harga cukai rokok? Atau adakah usahawan-usahawan internet yang kaya-raya yang sanggup berhenti kerja makan gaji lumayan kerana perniagaan atas talian tapi, entah bayar ke tidak cukai atau lebih parah lagi, entah ada SSM ke tidak untuk menjalankan perniagaan; sebagai pengkhianat negara yang tak bayar cukai?

Dalam memperihalkan patriotisme, PM Najib dan anggota kabinetnya sendiri perlulah bersikap sedemikian dan bukan hanya mengharapkan rakyat sahaja perlu patriotik. Misalnya, apakah langkah ahli kabinet untuk turut serta merasai kepayahan rakyat nun di bawah sana yang dihimpit kesukaran dalam keadaan kos sara hidup yang senantiasa meningkat? Sekiranya Seri Perdana itu milik rakyat, mengapakah tidak diberikan sahaja kebenaran percuma untuk rakyat menikmatinya? Duit manakah yang digunakan oleh kerajaan untuk membayar bil jutaan ringgit yang berjaya didedahkan oleh parti lawan?

Atau, lebih substansial lagi, berapa ramai anak menteri, timbalan menteri dan wakil rakyat yang melanjutkan pelajaran di universiti tempatan? Berapa ramai ahli keluarga menteri, timbalan menteri dan wakil rakyat yang dikenakan perintah PLKN ketika berusia 18 tahun. Berapa ramai keluarga, suku-sakat, anak-beranak orang-orang besar yang menyertai pasukan keselamatan atau menyertai pasukan simpanan keselamatan negara atas dasar patriot?

Sedangkan begitu ramai di kalangan mereka (keluarga VVIP) yang menikmati segala kemudahan, kesenangan dan barangkali penghormatan atas nama anak atau keluarga orang besar; belum tentu menyumbang kepada 'angka patriotikometer' masing-masing kepada negara. Tatkala pak menteri 'menyusun semula subsidi' untuk kepentingan negara, mereka tidak pula bertindak menyusun semula gaji, elaun keraian dan segala berkaitan tuntutan perjalanan sebagai seorang menteri, domestik ataupun antarabangsa.

Namun, pada banyak keadaan, apabila dipersoalkan perkara-perkara sebegini, golongan orang-orang besar ini akan menjawab mereka memang layak mendapat segala kemudahan, kesenangan dan kelebihan tadi kerana mereka ialah orang-orang yang berjaya ke puncak. Takkanlah menteri nak tidur di hotel tiga bintang atau naik kereta api sahaja dalam lawatan kerja! Maka sedarlah pihak pak-pak menteri, wang yang digunakan untuk membayar kesemua itu sememangnya datang daripada cukai kerajaan terhadap rakyatnya.

Itu kita baru persoalkan sejauh mana patriotisme barisan kabinet negara. Kita belum lagi cerita pengkhianatan yang dilaksanakan oleh bapak-bapak menteri daripada kelompangan pentadbiran sampailah kepada pembaziran wang kutipan cukai daripada rakyat yang sering berlaku. Hal ini boleh dilihat daripada projek kerajaan yang tak jadi, projek kerajaan yang bertangguh, projek kerajaan yang melebihi kos asal, projek kerajaan yang kerugian, salah guna kuasa oleh ahli kabinet, timbalannya atau pegawai dan kakitangan, amalan nepotisme dan despotisme, urusan kerajaan yang terlalu bersifat birokrasi, kegagalan penyelenggaraan kemudahan asas seperti jalan raya, sampah-sarap, dan kemudahan awam yang lain. Kalau nak turap semula jalan pun perlukan berbulan, kemudian nak tepek garisan di jalan pula memerlukan berbulan, apakah sebenarnya yang kerajaan cuba sampaikan?

Juga termasuk dalam erti kata pengkhianatan kepada rakyat ialah apabila kerajaan tak mampu bertanggungjawab (atau tidak boleh dipertanggungjawabkan) apabila berlaku sesuatu kejadian bencana, mereka berlepas diri sedangkan di tangan merekalah kelulusan projek-projek yang menyebabkan bencana. Kalau hendak minta kelulusan daripada mereka, bukan main lagi ini dan itu, namun apabila berlaku kegagalan, mereka enggan pula bertanggungjawab atas bencana yang berlaku. Kalau sudah tidak selamat, mengapakah mereka mengeluarkan lesen dan menerima bayaran bagi segala prosedur berkaitan? Kemudian, setelah keadaan menjadi kritikal, mengapakah alasan ‘tak boleh berbuat apa-apa dah, kita berserah sahajalah,’ yang keluar daripada pembesar-pembesar negara?

Setelah itu, kita belum sentuh pengurusan kewangan kerajaan dan syarikat berkait kerajaan yang selalu mendapat perhatian pihak pembangkang. Ada sahaja lompang kiri dan kanan yang kadang-kala sebenarnya menimbulkan tanda tanya tentang keberkesanan orang-orang yang dilantik oleh pihak kerajaan untuk menerajui sektor korporat kerajaan.

Dan paling jelas ialah betapa tak patriotiknya PM Najib yang sentiasa menamakan projek-projeknya dalam akronim Inggeris daripada GTP, UTC, RTC, NKRA, NKEA, ETP, IM4U, UR4MI (hehe...)... Sepanjang pemerintahan Najib, akronim-akronim berasaskan Bahasa Inggeris yang diterbitkan daripada PM Najib melambak-lambak bagai cendawan tumbuh selepas hujan. Bagaimanakah beliau hendak memproklamasikan dan mempromosikan dirinya sebagai jaguh patriotik negara? Sering berucap dalam bahasa campur hendak menunjukkan dirinya ‘urban’ tetapi hakikatnya, beliau telah melanggar satu peruntukan yang cukup besar dalam perlembagaan yang menjadi identiti kepatriotikan seseorang kepada Malaysia iaitu Bahasa Kebangsaan!

Tuntasnya, sekiranya PM Najib sanggup menggelar orang yang lari daripada membayar cukai sebagai pengkhianat negara, maka beliau, anggota kabinetnya dan mereka yang bekerja bawahnya turut perlu menerima gelaran pengkhianat negara sekiranya mereka sendiri tidak mempunyai prestasi yang terbaik dalam mengurus tadbir harta kekayaan negara melalui cukai yang telah dibayar oleh rakyat.

Sebarang kelompangan, ketirisan, salah guna kuasa, rasuah dan kegagalan anggota kerajaan untuk bertindak dengan cekap dan berkesan pada tahap yang sepatutnya dan diharapkan oleh rakyat juga harus dilabel sebagai pengkhianat negara. Malah, pengkhianatan mereka semua lebih besar lagi kerana telah menyalahgunakan wang rakyat dan tidak menjalankan tanggungjawab yang sepatutnya ketika rakyat mengharapkan mereka berbuat demikian.

Jelaslah di sini siapakah sebenarnya yang lebih besar khianatnya dan kurang patriotiknya kepada negara...

From Dubai with Rosmah

GST: Antara BN dan PR

 

Melainkan  berlaku sesuatu yang luar biasa dalam masa 17 bulan yang akan datang, cukai barangan dan perkhidmatan (GST) akan mula dikuatkuasakan pada April 2015. Sebagaimana yang pernah penulis utarakan sebelum ini, perlaksanaan GST ialah satu 'kegilaan' pada pihak 'ahli ekonomi' dan 'ahli audit/cukai.' Maka, ada kemungkinan yang sangat-sangat besar, kumpulan-kumpulan inilah yang sebenarnya mendapat manfaat daripada perlaksanaan cukai tersebut kerana mereka yang beria-ia benar agar dasar itu dilaksanakan.

Lebih menyeramkan ialah ada di kalangan pakar-pakar ini yang menyarankan penurunan cukai persendirian dan korporat tidak perlu dilaksanakan bagi membolehkan GST itu lebih 'stabil' di dalam iklim ekonomi Malaysia. Lalu, selepas mencapai 'kestabilan,' barulah kerajaan boleh menurunkan kadar cukai persendirian dan korporat secara gradual sehingga mencapai 20 peratus. Persoalan yang boleh dibangkitkan ialah, bagaimana kalau sekiranya kalau keadaan cukai 'tak stabil?'

Bagaimanapun, setidak-tidaknya kita boleh menjangkakan tiada satu gelombang besar tunjuk perasaan jalanan yang akan diwujudkan oleh pihak pembangkang di Malaysia untuk menentang sekeras-kerasnya GST sebagaimana mereka pernah lakukan untuk menuntut pilihan raya yang lebih bersih. Atau dalam erti kata lain, mungkin tidak ada himpunan seumpama 'Himpunan Hijau' atau 'Himpunan Blackout 505' yang pernah dilakukan untuk menuntut itu dan ini.

Masakan tidak, Ketua Umum Pakatan Rakyat (PR) yang juga Perdana Menteri Bayangan Malaysia sendiri mengakui bahawa sistem GST yang akan dilaksanakan itu lebih baik daripada sistem sedia ada. GST dikatakan sebagai sistem percukaian yang cekap dan telus yang mampu memberikan kebaikan kepada negara. Walaupun mempunyai perincian tertentu, ternyata di peringkat kepimpinan tertinggi untuk PKR telah mengakui 'kebaikan' sistem GST.

Hal ini cukup berbeza dengan PAS yang kini dipaksa untuk menghadapi PRK Sungai Limau apabila mereka telah mula memainkan persepsi bahawa perlaksanaan GST akan membebankan rakyat. Malah, Presiden PAS, Al-Allamah Sohibul Fadhilah Al-Ustaz Datuk Seri Hadi Awang turut menegaskan yang 'pandangan Ketua Umum Pakatan Rakyat bukannya pandangan ijmak Pakatan Rakyat.' Masih belum jelas apakah pandangan sebenar dan rasmi darripada pihak PR berkaitan perlaksanaan GSTdan masa sahaja yang akan menentukannya.

Justeru, dasar PR terhadap GST hanya akan diketahui dalam tempoh 'peralihan' ini. Apa yang jelas ialah PM Bayangan Anwar Ibrahim mengakui akan terus melaksanakan GST seandainya PR berjaya mengungguli tampuk pemerintahan negara. Dalam maksud frasa yang berbeza, sekiranya PRU 13 memihak kepada PR, ada kemungkinan yang cukup besar bahawa mereka akan turut melaksanakan GST; tapi dengan nada yang lebih lunak dan indah. Malah mungkin akan menyalahkan pihak kerajaan BN kerana tidak melaksanakan kaedah cukai sebaik, secekap dan setelus GST semasa pemerintahan mereka yang berpuluh tahun!

Pendek kata, ruang untuk penentang-penentang GST semakin sempit kerana di peringkat politik pun, sudah wujud dua pandangan berlainan kutub yang agak ekstream. Hal ini tidak seperti BERSIH yang mendapat sokongan sepenuhnya PR dan bantahan Projek Lynas yang mendapat sokongan seluruh pimpinan PR; melainkan seorang. Dalam isu GST ini, dua orang pemimpin agung PR melalui PKR sudah mengaku secara prinsipnya, cukai jenis ini lebih baik daripada sistem sebelumnya.

Dan kalau ditanya kepada penulis pandangan tentang GST, penulis tetap dengan pendirian tempoh hari iaitu sekiranya kutipan cukai kerajaan sudah semakin cekap, telus dan memberikan pulangan yang baik, apakah pula jaminan kerajaan bahawa mereka semakin cekap, telus dan tidak sekadar memberikan gula-gula kepada kumpulan tertentu sahaja....

Ketaktentuan ekonomi…..

 

 

 

 

Rokok haram, pak guard haram dan mungkin, gula haram???

Mukadimmah GST dan peningkatan harga gula

 

Demo terlebih demokrasi

 

Bukanlah kali pertama Amerika Syarikat (US) menghadapi kesan terpaksa menaikkan siling hutang mereka untuk membayar gaji pekerja perkhidmatan awam. Dan bukanlah kali pertama juga dalam sejarah pentadbiran kewangan, US terpaksa berhadapan dengan keadaan 'penutupan kerajaan' (government shutdown) yang menyebabkan penutupan berbagai-bagai agensi kerajaan lantaran tidak mempunyai dana untuk membayar gaji pekerja mereka. Oleh sebab itu, tidak hairanlah sekiranya kejadian yang sama berlaku lagi saban tahun kerana negara ekonomi terbesar dunia itu sebenarnya mempunyai tanggungan hutang yang sangat besar.

 

 

Barangkali ramai yang tidak perasan keadaan politik di negara Uncle Sam itu sebenarnya mempunyai ciri-ciri yang tersendiri berbanding di Malaysia. Jika Presiden berasal daripada satu parti, Kongres (istilah yang sama dengan Parlimen di sini) tidak semestinya dikuasai oleh proparti si Presiden. Pemilihan presiden dan Ahli Kongres (setara Ahli Parlimen) atau Senator ialah dua perkara yang berbeza. Setiap empat tahun, pemilihan presiden dan Ahli Kongres dan Senator akan diadakan secara bersama-sama, namun dalam pertandingan berasingan. Jadi, boleh sahaja berlaku (dan sering juga berlaku) presiden yang dilantik tidak mewakili suara majoriti di dalam Dewan Perwakilan dan/atau Senat kerana berbeza parti. Misalnya pada masa kini, presiden US ialah seorang ahli Demokrat namun Dewan Perwakilan dikuasai oleh golongan Republikan.

Tambahan pula, dalam satu penggal pemerintahan seseorang presiden (empat tahun), akan ada sebuah pilihan raya pertengahan penggal (midterm, biasanya pada tahun kedua) yang mempertandingkan seluruh kerusi Dewan Perwakilan dan sebahagian kerusi Senat. Keadaan ini menambahkan lagi dinamika perwakilan dalam dewan yang mungkin berubah setiap dua tahun sekali. Oleh sebab itu, kejadian keengganan Dewan Perwakilan untuk meluluskan sebarang rang undang-undang yang memerlukan sokongan majoriti ahli dewan sentiasa boleh berlaku sekiranya ketua kerajaannya tidak sekepala dengan majoriti ahli dewan. Ataupun disebabkan kuasa presiden yang paling tinggi yang berhak untuk meveto sebarang keputusan yang dibuat oleh Senat dan Dewan Perwakilan yang menyebabkan sebarang rang undang-undang perlu mengikut kehendak si presiden seandainya mahu diluluskan.

Keadaan yang berlaku di US sekarang ini banyak dipengaruhi oleh keadaan perbezaan pandangan politik yang bertentangan antara kumpulan prokonservatif daripada Republikan dan proliberal daripada Demokrat. Malah, nama timangan kaukus prokonservatif daripada puak Republikan turut dikaitkan daripada kejadian Jamuan Teh Boston, yang merupakan pencetus kepada Revolusi Amerika Utara sebelum kewujudan Amerika Syarikat. Maka, atas dasar itulah nama kaukus Parti Teh (Tea Party). Ada juga mengaitkannya dengan kata-kata Tax Enough Already yang merujuk kepada terlalu banyak cukai yang dikenakan oleh kerajaan US kepada penduduknya.

Untuk rekod, masalah presiden yang tidak sekepala dengan majoriti Ahli Kongres pernah berlaku sebelum ini. Misalnya janji Bekas Presiden George H. Bush yang satu ketika dahulu popular dengan frasa 'Read my lips,' yang membawa konotasi untuk tidak mengenakan sebarang cukai lagi kepada rakyat US semasa kempennya untuk menjadi calon presiden pada 1988. Pun begitu, beliau sendiri terpaksa tunduk untuk meningkatkan cukai dalam usaha mengurangkan defisit dalam suasana Dewan Perwakilan dikuasai Demokrat. Akhirnya, beliau gagal mempertahankan jawatan beliau untuk penggal kedua pada 1992 untuk memberikan kemenangan pertama kepada Bill Clinton.

Malah, Bill Clinton turut menghadapi masalah sokongan Ahli Kongres pada 1996 apabila majoriti ahli dewan pada ketika itu dimiliki oleh Republikan tidak sebulu dengan Presiden Clinton yang memperjuang aspirasi Demokrat. Secara dasarnya, kegagalan Kerajaan US dalam meluluskan belanjawan tahunan (nama sebenar rang undang-undang perbekalan) sebenarnya disebabkan oleh Presiden Clinton telah meveto belanjawan yang telah diluluskan oleh kongres. Hal ini berlaku kerana dewan yang dikuasai oleh Republikan enggan menambah perbelanjaan untuk menampung keperluan seperti dalam aspek pendidikan, alam sekitar dan kesihatan awam yang diperjuangkan oleh Clinton. Keadaan ketika itu turut menyebabkan penutupan kerajaan dan berlaku dalam dua fasa iaitu akhir tahun 1995 dan awal tahun 1996.

Kegagalan Kongres dan presiden untuk menyelesaikan masalah tersebut turut menyebabkan gangguan periuk nasi penjawat awam yang terpaksa untuk bercuti lantaran tidak dibayar gaji oleh kerajaan, masalah kebajikan veteran tentera, pemberhentian operasi Pusat Kawalan Penyakit, dan penutupan Taman Negara dan Pusat Perlancongan serta lain-lain lagi gangguan kepada jabatan kerajaan. Bagaimanapun, krisis tersebut berakhir apabila persetujuan dicapai antara Presiden Clinton dengan pemimpin Republikan ketika itu, Speaker Dewan Perwakilan Newt Gingrich untuk menamatkan ketaktentuan yang berlaku. Sungguhpun berlainan ideologi politik, kesediaan kedua-dua pemimpin untuk berbincang berjaya untuk menamatkan penutupan kerajaan yang jumlah harinya seperti bulan Februari. Akan tetapi, kesan politik yang diterima oleh Republikan tidak memberangsangkan apabila mereka gagal memenangi kerusi presiden pada pemilihan 1996 dengan persepsi sebagai pencetus masalah kepada negara, sementara Clinton pula dipilih semula sebagai Presiden US untuk penggal kedua kerana dianggap sebagai hero.

Kembali kepada keadaan sekarang, sebagai bandingan, menurut makalah CNN, situasi yang dihadapi oleh US kali ini berbeza dengan apa yang berlaku pada 1995-1996 dalam beberapa keadaan. Paling ketara ialah hubungan antara Presiden Obama dan Speaker Dewan Perwakilan, John Boehner yang dikatakan sebagai cukup berbeza dengan keadaan ketika Clinton dan Gingrich. Perbincangan antara Obama dan Boehner diibaratkan sangat dingin, tidak sebagaimana krisis terakhir sebelum ini. Oleh hal yang demikian, kesediaan Obama dan pihak Republikan untuk menyelesaikan masalah yang berbangkit diragui lantaran sikap pemimpin mereka yang berhati keras macam batu.

Tambahan pula, suasana ekonomi semasa bagi kedua-dua kejadian juga turut berbeza iaitu era Clinton ialah era yang jauh lebih stabil berbanding dengan keadaan sekarang yang memperlihatkan US dan dunia baru sahaja dalam usaha pemulihan ekonomi. Kesan yang bakal (atau sedang dirasai) pastilah jauh lebih besar berbanding dengan apa yang pernah US rasai satu ketika dahulu dan bertambah teruk sekiranya situasi semasa berlanjutan dalam jangka masa yang lama. Keengganan kerjasama politik antara pihak Demokrat dan Republikan akan menyebabkan kegagalan kerajaan secara total hanya kerana masing-masing merasakan bahawa mereka lebih betul untuk merancang masa depan rakyat mereka.

Kejadian kegagalan kerajaan US sekali lagi sebenarnya memberi tamparan hebat kepada sistem demokrasi secara umumnya dan sistem demokrasi US secara khususnya kerana keengganan ahli politiknya untuk menyelesaikan perbezaan pendapat sesama mereka. Pihak yang benar-benar terkesan bukanlah ahli-ahli politik yang menyebabkan masalah, sebaliknya rakyatlah yang menanggung derita. Betapa banyak urusan rakyat yang tergendala akibat sikap keras hati kedua-dua belah pihak Demokrat dan Republikan. Walaupun wakil US di luar negara mengisyaratkan penutupan kerajaan itu sebagai satu tanda positif terhadap 'kesuburan demokrasi,' tiada yang dapat menikmati suburnya demokrasi itu melainkan 'demokrasi' itu sendiri. Kesuburan demokrasi sebegini tidak dapat memberikan manfaat kepada rakyat dan dalam konteks penutupan kerajaan, tiada siapa pun yang sebenarnya menikmati kelebihan melainkan musuh-musuh luar dan domestik.

Justeru, tiada satu pun jaminan bahawa demokrasi akan menyelesaikan segala masalah yang muncul dalam dunia ini. Malah, kejadian yang melanda US yang dikatakan sebagai negara bebas yang paling demokratik tidak langsung memperlihatkan sisi kebaikan demokrasi, sebaliknya memperlihatkan bahawa demokrasi ala-Barat membawa kepada persoalan yang tidak mampu diselesaikan walaupun seseorang itu mempunyai kuasa. Akhirnya, sudah pastilah persoalan apakah locus standi US untuk menyerang negara orang untuk menegakkan demokrasi?

Dalam keadaan presiden yang berhaluan lain sedangkan majoriti wakil rakyat berhaluan lain, tidak sukar untuk melihhat dan memahami keadaan ketaktentuan ini sering berlaku di US. Maka, pemenang sebenar negara yang terlebih demokrasi itu ialah perjalanan politik seseorang itu sendiri, sama ada semakin baik atau semakin buruk. Rakyat hanya boleh melihat sahaja gelagat-gelagat ahli demokrasi yang mereka pilih, sedang memperjudikan nasib rakyat dan negara.

 

Glosari terjemahan sistem perundangan US

Kongres - (US Congress) - Istilah untuk cabang legislatif US yang berbentuk dwidewan (bicameral) iaitu Dewan Perwakilan dan Dewan Senat yang setara dengan ‘Parlimen Malaysia.’

Dewan Perwakilan – (House of Representative/ the House) – Istilah untuk dewan rendah bagi sistem dwidewan Kongres US, yang setara dengan Dewan Rakyat.

Ahli Kongres - (Congressmen) – Istilah untuk ahli kepada Dewan Perwakilan yang setara sebagai Ahli Parlimen. Justeru, sungguhpun ahli bagi Dewan Senat juga ialah ahli kepada kongres, istilah Ahli Kongres (Congressmen) hanya ekslusif kepada ahli Dewan Perwakilan sahaja. Keadaan ini mirip di Malaysia apabila walaupun Ahli Dewan Negara ialah ahli kepada Parlimen Malaysia, istilah ‘Ahli Parlimen’ biasanya hanya cucuk untuk Ahli Dewan Rakyat sahaja.

Dewan Senat – (US Senate) – Istilah untuk dewan tinggi bagi sistem dwidewan Kongres US yang setara dengan Dewan Negara; bagaimanapun mempunyai kuasa tertentu yang secara relatifnya lebih istimewa/berkuasa berbanding Dewan Perwakilan dan berbanding Dewan Negara Malaysia.

Senator - (Senator) – Istilah untuk ahli kepada Dewan Senat.

Bantuan kewangan kepada yang mati

 

Apabila seseorang insan itu telah meninggal dunia, maka terputuslah amalannya melainkan tiga, sedekah jariah, ilmu yang dimanfaatkan dan doa anak yang soleh. Begitulah yang sering kita dengar berkenaan amalan seseorang yang telah meninggal dunia. Biasanya, amalan-amalan lain yang turut serta dimasukkan sekali sebagai 'bekalan pahala' buat si mati ialah bacaan Al-Quran, tahlil dan sedekah yang dibuat atas nama si mati. Soal sama ada amalan-amalan tadi diterima oleh si mati dan manfaatnya dinikmati oleh si mati di dalam alam sana, tiadalah penulis mahu bahaskan kerana huraian tentangnya cukup panjang, dan melibatkan sudut kefahaman yang berbeza-beza.

Tetapi, semua orang pasti setuju bahawa apa sahaja harta yang diperoleh oleh yang masih hidup tidak akan memberikan sebarang faedah material kepada si mati walaupun pemberian itu dibuat atas nama si mati. Si mati tidak akan dapat menikmati walau satu sen pun duit pencen terbitan misalnya, yang diberikan kepada balu si mati; sungguhpun akan ada yang cuba mengaitkan bahawa disebabkan si matilah si balu mendapat pencen terbitan, sekali gus menjamin nafkah balu si mati. Lebih-lebih lagi, soal kebertanggungjawaban waris si mati terhadap memaklumkan kematian boleh dipersoalkan, apabila bantuan yang diberikan oleh kerajaan kekal diberikan kepada orang yang telah meninggal dunia.

Hal yang demikianlah yang dilaporkan dalam Laporan Audit Negara 2012 yang dibentangkan minggu ini dan laporan ini merupakan antara tajuk utama akhbar utama hari ini. Puluhan ribu ringgit bantuan Jabatan Kebajikan Masyarakat yang disalurkan atas nama penerima, walaupun penerimanya sudah meningga dunia. Lalu, siapakah sebenarnya yang menikmati wang bantuan itu kalau bukan waris si mati? Perlulah diketahui bahawa bantuan JKM ini bukanlah sebagaimana pencen kerajaan yang mempunyai klausa pencen terbitan sekiranya si mati meninggalkan isteri.

Oleh sebab itu, soal kebertanggungjawaban waris terhadap urusan si mati dengan jabatan tersebut sudah tentulah boleh dipertikai. Atas apa alasan pun, waris seharusnya menyelesaikan pengemaskinian maklumat agar penyalahgunaan dana kerajaan tidak berlaku. Apatah lagi dana tersebut hadir daripada wang rakyat yang diamanahkan untuk kegunaan bantuan kepada yang memerlukan (si mati ketika masih hidup) dan bukannya kepada warisnya (sesudah penerimanya meninggal dunia).

Selain itu, urusan penyelarasan maklumat berkenaan kematian juga turut dapat dipersoalkan. Alangkah elok sekiranya selepas pendaftaran kematian dan pengeluaran sijil kematian, maka segala urusan berkait dengan si mati turut secara automatik terlaksana juga, lebih-lebih lagi urusan yang mempunyai kepentingan waris si mati. Misalnya, selepas pendaftaran kematian berlaku, nama si mati akan terus dikemaskinikan di jabatan berkaitan agar urusan pemotongan terus bantuan dibuat tanpa perlu laporan daripada waris. Perkara ini boleh dibuat dengan sistem maklumat berpusat Jabatan Pendaftaran Negara yang boleh diperluaskan penggunaan dan capaiannya ke jabatan-jabatan lain yang berkaitan. Barulah sebarang penyalahgunaan wang bantuan dapat dielakkan dan puluhan ribu wang tadi diagihkan kepada mereka yang benar-benar layak sahaja.

Soal-soal penambahbaikan sebegini bukanlah bersifat teorikal sahaja, sebaliknya memang boleh dibuat lantaran kewujudan teknologi maklumat yang begitu hebat sekarang ini. Kita harapkan kerajaan pun menggunakan kepakaran sedia ada terutamanya berkaitan ICT dengan benar-benar memudahkan urusan rakyat dan bukan sekadar mengoptimumkan penggunaan Twitter, Facebook, Instagram dalam kerja seharian mereka. Takkanlah hari-hari, kemas kini posting masuk kerja pukul berapa, tapi urusan yang sebegitu mudah seperti kemas kini maklumat penting pun tak mampu dibuat. Apa gunanya semua jabatan ada capaian internet dan wifi kalau penggunaannya setakat di tahap laman sosial?

Tuntasnya, kaedah pemberian dan pengemaskinian data berkaitan penerima bantuan wang JKM merupakan satu lompong kelemahan di antara pelbagai lagi kelemahan yang mampu dicerap oleh Jabatan Audit Negara. Tiap-tiap tahun pun kita sering mendengar kes-kes yang pelik-pelik, yang berjaya ditemui dan dilaporkan oleh jabatan terbabit. Kesemua itu pun, sebenarnya merupakan apa yang ditemui oleh audit kerajaan terhadap jabatan kerajaan dan bukannya laporan juruaudit luar terhadap jabatan kerajaan. Kalaulah terdapat prosedur audit luaran yang digunakan dalam kerajaan Malaysia, maunya penemuan-penemuan aneh yang lebih besar lagi yang mampu dicerap daripada urusan dalaman kerajaan. Malah, mungkin ada yang sinis dengan pendedahan Jabatan Audit Negara yang diperbesarkan oleh berita utama yang hanya membabitkan puluhan ribu ringgit sahaja, sedangkan lebih banyak lagi penyelewengan dan pembaziran yang bernilai jutaan ringgit duit rakyat disebabkan pelbagai jenis ketirisan yang berlaku dalam jabatan kerajaan dan syarikat berkait/milik kerajaan. Sudah tentu perkara ini menuntut kepada penjelasan dibuat oleh pihak-pihak berkepentingan yang menguruskan segala hasil mahsul negara.

Dalam memperkasakan soal integriti dan akauntibiliti sebagaimana yang diwar-warkan oleh PM Najib, mampukah kerajaan benar-benar mencapai tahap sedemikian? Ataupun kerajaan terpaksa akur dalam slogan kesederhanaan/moderat yang diperkenalkan sendiri oleh PM Najib dalam konteks akauntibiliti dan integriti?

Apa yang pasti, rakyat memerhatikannya dan daripada semasa ke semasa juga, mereka menilai bukan sahaja kepimpinan negara, sebaliknya mereka yang menjadi pelaksananya daripada kakitangan awam.

Dengar tidak semestinya mencukupi

 

Apabila warta berita pada hari ini memberikan tajuk utama 'Saya Dengar,' sambil meletakkan gambar PM Najib sedang mengangkat tangannya persis tatkala Tunku Abdul Rahman melaungkan ungkapan ‘Merdeka !,’ penulis tertanya-tanya, adakah dengar sahaja sudah mencukupi? Dan mengenangkan sedutan berita semalam yang memaparkan ucapan beliau dalam keadaan sistem suara yang cukup-cukup menyayat hati, dengan suara dengungan lantaran masalah pembesar suara dan speaker yang boleh dikatakan hampir setiap ketika beliau berucap, penulis sinis mengatakan, 'aku pun tak larat nak dengar kalau betul kena dengar berjam-jam dengan bunyi dengung macam itu.' Beginikah sistem suara yang dipersembahkan untuk tetamu kehormat yang begitu berprofil tinggi dalam satu majis yang begitu penting dalam memperihakan hala tuju ekonomi negara?

Isu agenda ekonomi bumiputera bukanlah satu isu yang baru, malah sangat dekat dengan perbincangan berkaitan dasar-dasar yang penting dalam negara. Adakalanya, hal ini diangkat secara berlebihan sehingga tidak ada yang boleh melebihinya, dan ada ketikanya terlalu diperlekehkan umpama agenda itu tidak pernah wujud. Oleh hal yang demikian, sejauh mana kerajaan mendengar dan mengambil tindakan daripada apa yang didengarinya ialah asas kepada kepada sebarang tindakan untuk memperkasalan ekonomi bumiputera.

Pada kebiasaannya, apa yang termaktub dalam perlembagaan menjadi asas kepada tuntutan kepada keistimewaan diberikan kepada bumiputera. Selain itu, Dasar Ekonomi Baru (DEB) menjadi acuan penting yang digunakan acap kali kerajaan merangka sesuatu dasar dengan harapan jurang ekonomi antara kaum dapat dikecilan. Dasar tersebut mengadaptasi kaedah pemberian handicap dalam permainan golf bagi membantu peserta amateur bersaing dengan pemain profesional. Bagaimanapun, seandainya konsep golf ini dijadikan ukuran, seharusnya matlamat si pemain itu mengecilkan bilangan handicap yang diterima supaya pemain tadi boleh bersaing ke peringkat yang lebih tinggi sebagai pemain golf profesional. Tiadalah peningkatan kepada pemain itu seandainya pemain itu memang bermain golf sepenuh masa namun masih kekal selama-lamanya dalam keadaan mendapat handicap.

Oleh sebab itu, sudah ada dikalangan rakyat termasuklah orang bumiputera sendiri yang mempertikaikan sampai bilakah pengaruh DEB akan kekal dalam dasar-dasar negara. Kalaulah dinisbahkan pendekatan DEB dengan kehidupan seorang insan, usianya mungkin semakin hampir dengan 40 tahun, satu usia yang seharusnya menjadikannya sudah matang. Akan tetapi, sekiranya sampai 40 tahun pun pendekatan yang sama diteruskan dan gagal memberikan perubahan, perkara ini pastilah akan menimbulkan persoalan bagaimana mungkin satu perkara yang sama dan diulang-ulang dengan harapan mendapatkan hasil yang berbeza.

Bagaimanapun, apabila dilihat daripada sudut yang lain pula, apa yang diberikan kepada bumiputera pada masa kini bukanlah sesuatu yang bertentangan dengan perlembagaan. Malah, memang terdapat peruntukkan dalam Perlembagaan Persekutuan yang memberikan tahap tertentu kepada mereka yang dipayungi oleh Raja-raja Melayu. Oleh hal yang demikian, dikalangan mereka yang begitu mendukung hak istimewa orang Melayu pasti akan berhujah dengan menggunakan peruntukan Perlembagaan Malaysia. Mereka biasanya dikaitkan dengan parti UMNO mahupun badan bukan kerajaan seperti Pesaka. Selain itu, kumpulan-kumpulan pendesak yang berorientasikan Melayu.

Pada kebiasannya, ketiadaan sebuah kementerian yang mempunyai fungsi khas untuk menjaga keperluan perniagaan dan ekonomi orang Melayu sebagaimana Kementerian Pembangunan Usahawan dan Koperasi tempoh hari. Malah, sehingga sekarang pun suara-suara kekesalan tentang ketiadaan kementerian seperti itu masih kedengaran menyebabkan timbulnya kegusaran tentang hala tuju dasar ekonomi di bawah pimpinan PM Najib. Sebab itulah kegusaran ini disuarakan sambil mengharapkan PM Najib mendengar kegusaran golongan tersebut dan mengambil tindakan. Tambahan pula, keputusan PRU tempoh hari memberikan isyarat yang jelas betapa bukan-bumiputera dan kebanyakkan bumiputera bandar menolak sama sekali kepimpinan negara yang ditunjangi oleh kepimpinan PM Najib menyebabkan modal untuk tuntutan sebegitu dilontarkan kepadanya.

Tuntutan sebegini menjadi cabaran besar kepada PM Najib, sementelah pula golongan yang berlawanan menuntut kesamarataan hak antara kesemua rakyat tanpa mengira kaum dan agama. PM Najib mengisyaratkan agenda memperkasakan ekonomi bumiputera tidak pernah luntur dalam pembinaan negara bangsa. Akan tetapi, kaedah yang betul perlu dikenalpasti agar sebarang lompang rasuah dan salah guna kuasa boleh dielakkan sama sekali. Tidak dapat dinafikan terdapat kekurangan dan kecacatan dalam implementasi dasar berkait agenda ekonomi bumiputera, namun kekurangan dan kecacatan terbabit sama sekali menidakkan peranan besarnya dalam memperkasakan ekonomi bumiputera.

Begitu ramai bumiputera yang berjaya dalam bidang masing-masing, meningkatkan keilmuan masing-masing dan menikmati manfaatnya, sekali gus meningkatkan taraf hidup mereka sehingga mereka beroleh kesenangan dan hidup. Hal ini sudah tentulah menjadikan kehidupan mereka lebih baik berbanding ibu bapa mereka. Tidak ada dikalangan bumiputera yang berjaya yang mampu menidakkan sumbangan dasar berkait bumiputera walaupun mereka kini seorang bumiputera yang menentang dasar tersebut. Soal kecacatan dan ketirisan perlakasanaan tidak boleh dijadikan sebagai alasan kepada pembatalan terus sesebuah dasar yang memberikan pengaruh cukup besar dalam kelangsungan ekonomi bumiputera.

Syahadan, apa yang diperlukan ialah untuk menambahbaikkan dasar ekonomi membabitkan bumiputera agar dasar tersebut tidak lapuk dengan persepsi negatif yang menyelubunginya oleh penduduk bumiputera. Malah, alangkah baiknya dasar-dasar sebegini dirangkumkaan dengan pembabitan bukan bumiputera sekali. Hal ini sekali gus akan menjadikan dasar ini menjadi komprehensif dengan pembabitan pelbagai kaum dalam pembangunan negara. Kita bercakap tentang penyatuan antara kaum berbilang bangsa dalam rangka pembentukan negara bangsa, justeru adakah usaha sebegitu cukup sekadar diajar di sekolah-sekolah dan diperdebatkan di institusi-institusi pengajian tinggi?

Kinilah masanya untuk usaha sebegitu dipercikkan kerana kita tidak selamanya boleh mengharapkan tongkat sakti untuk menjadi pendinding kepada hala tuju ekonomi bumiputera, apatah lagi, kini sudah ada bumiputera yang pandang serong agenda bumiputera sendiri. Kita hendaklah berpijak di bumi yang nyata bahawa tidaklah selamanya negara boleh memberikan tongkat sakti tersebut kepada bumiputera kerana kita bukannya di alam Harry Potter yang sentiasa bergantung kepadanya untuk hidup.

Ya, untuk GST kalau...

 

GST ialah satu lagi cara kerajaan untuk mengutip cukai dalam rangka menambahkan pendapatan negara. Pendapatan negara inilah yang digunakan untuk pembangunan infrastruktur, penambahan aset, penyediaan perkhidmatan dan pembayaran gaji mereka yang berkhidmat untuk kerajaan. Walaupun kedengaran klise, hakikatnya ialah memang rakyatlah yang memberi dana kepada kerajaan melalui pelbagai cara dan bukannya sebaliknya.

Kewujudan kerajaan pada asalnya ialah sebagai 'pengawal selia' sebarang urusan yang membabitkan keperluan masyarakat. Sebenarnya, rakyatlah yang patut berusaha sendiri bagi memenuhi keperluan dirinya sendiri. Akan tetapi, kerajaan yang perihatin akan membantu rakyat yang memerlukan sebagai usaha memenuhi keperluannya sebagai pemudahcara dan pengawal selia. Daripada aspek keselamatan, pada dasarnya rakyatlah yang sebenarnya perlu bertanggungjawab terhadap keselamatan mereka sendiri; tetapi dengan kewujudan kerajaan, maka tanggungjawab itu dipindahkan kepada mereka.

Sebagai imbalan, rakyat terpaksalah membayar bayaran tertentu sebagai dana untuk pihak kerajaan melaksanakan tugas mereka itu. Bayaran ini hadir sama ada secara langsung mahupun secara tidak langsung. Rakyat pula boleh jadi tahu ataupun tidak tahu bahawa dia menyumbang kepada dana tersebut. 'Sumbangan' itu hadir dalam pelbagai nama, ada yang dipanggil 'lesen,' ada yang dipanggil 'eksais,' ada juga yang dibayar kerana melakukan perkara-perkara tertentu dan digelar 'kompaund' atau 'denda' dan satu istilah yang paling popular penggunaan namanya dan paling luas aplikasinya iaitu 'cukai.'

Cukai ini pula boleh hadir dalam pelbagai bentuk, sama ada disebabkan pemilikan tanah dan harta, pemilikan perniagaan, perjudian, hiburan, pemberian perkhidmatan dan yang paling popular dan mendapat perhatian iaitu 'pendapatan'. Sekadar berkongsi maklumat, peratus cukai yang boleh dikenakan terhadap pendapatan dan perniagaan (termasuklah korporat) ialah sehingga lebih 25%! Maksudnya, kalau RM100 000, maka cukai yang boleh dikenakan ialah sehingga lebih RM25 000!

Daripada pendapatan-pendapatan sebeginilah kerajaan membiayai kos pembangunan dan penyediaan perkhidmatan kepada rakyat. Dan kalau namanya pun perkhidmatan, tentulah orang yang berkhidmat dalam kerajaan pun (baca: kakitangan kerajaan) hendak dibayar upahnya (baca: gaji) semasa berkhidmat memudahcarakan rakyat (baca: bekerja).

Kini, sejenis cukai lagi yang hendak diperkenalkan oleh pihak kerajaan setelah pelbagai jenis cukai yang telah dikenakan. Sama ada disedari atau tidak, cukai jenis ini sebenarnya jelmaan (incarnation) daripada jenis cukai yang seumpamanya, iaitu cukai kerana pekhidmatan (baca: cukai perkhidmatan/SST) Perkara inilah yang menjadi enigma kerana kerajaan mencukai rakyat terhadap perkhidmatan yang digunakan oleh rakyat sedangkan perkhidmatan tersebut bukanlah disediakan oleh kerajaan sendiri! Dan daripada cukai perkhidmatan ini muncullah cukai barangan dan perkhidmatan yang lebih kompleks dan lebih 'cekap' untuk mengutip cukai iaitu cukai barang dan perkhidmatan (GST).

Disebabkan unsur 'barang' telah dimasukkan dalam perkiraan ini, maka keluasan cakupannya turut dapat dilihat kerana, barangan turut menjadi medan kerajaan mengutip cukai. Selama ini, hanya perkhidmatan sahaja yang menjadi sasaran, kini barang beli di kedai runcit pun boleh menjadi mangsa cukai. Pada masa yang sama juga, kaedah kutipan turut menjadi lebih 'cekap' kerana di setiap hentian bagi sesuatu jujukan ('cascade') barang/perkhidmatan akan dikenakan cukai. Sekali gus, dengan cara ini kerajaan akan menikmati lebih banyak untuk dicukai dan akhirnya sudah semestinya pendapatan kerajaan akan bertambah. Sebab itulah secara ekonominya, kutipan cukai bertambah cekap dan pastilah pendapatan negara akan bertambah.

Bagaimanapun, hal yang demikian secara tidak langsung meluaskan lagi cakupan orang-orang yang membayar 'cukai' kerana apabila seseorang itu hendak membeli barang, dia kini perlulah membayar cukai terhadap barang yang dibelinya. Memanglah terdapat senarai tertentu yang dikecualikan cukai, namun keperluan dan kehendak 'barang' untuk setiap orang adalah berbeza. Oleh hal yang yang demikian, seandainya keperluan seseorang itu tiada dalam senarai pengecualian, apa citer?

Satu lagi isu yang lebih penting yang penulis musykilkan ialah, memanglah kutipan cukai terhadap rakyat lebih cekap, akan tetapi apakah pula jaminan kerajaan bahawa perkhidmatan kerajaan bertambah cekap? Apakah yang kerajaan akan lakukan dengan tambahan pendapatan setelah perlaksanaan GST kelak? Adakah cukai individu dan korporat akan dihapuskan kelak lantaran sudah ada kitupan cukai yang lebih ‘cekap’ [jawapannya, pastinya tidak ;( ] Bagaimanakah perkhidmatan-perkhidmatan yang selalunya diadu oleh rakyat sebagai memakan masa, terlalu banyak keperluan yang dikehendaki (banyak kerenah birokrasi) akan ditambahbaikkan? Selain insentif-insentif yang jelas memihak kepada mereka yang dikategorikan sebagai miskin atau miskin bandar, apakah pula insentif-insentif yang boleh dirasai oleh pembayar-pembayar cukai? Apakah langkah-langkah yang akan diambil oleh pihak kerajaan untuk memudahcarakan segala prosedur dan keperluan yang dikenakan kepada rakyat dalam satu-satu perkara?

Penulis mengutarakan persoalan-persoalan ini kerana penulis agak skeptik dengan apa yang kerajaan boleh perbaiki seandainya benar pendapatan negara semakin meningkat. Kita pun selalu mendengar gesaan Cuepecs berkaitan gaji dan bonus, dan ternyata banyak yang telah kerajaan penuhi. Namun dalam beberapa aspek dalam keperluan dan prosedur nampaknya masih kurang memberangsangkan dan aspek perlaksanaan masih banyak yang boleh diperbaiki.

Memang ada perkara yang dipermudahkan, pun begitu ada juga prosedur yang tak masuk akal. Respon terhadap pembaikpulihan infrastruktur awam masih menjadi aduan yang sering diutarakan oleh rakyat. Adakah patut untuk pelanggan menyediakan sendiri sampul ekspress untuk pengeposan lesen yang diperbaharui? Mengapakah masa yang diambil untuk memperbaharui lesen tertentu masih sehingga sebulan dua? Lebih aneh, mengapakah wujud prosedur yang dimestikan untuk dibuat secara atas talian namun masih tetap memerlukan seseorang itu untuk pergi secara fizikal ke kaunter di pejabat atau jabatan? Perkara ini seolah-olah seperti seseorang itu membayar bil secara perbankan internet namun tetap kena ke pejabat kutipan setempat untuk mengemaskinikan akaun yang dibayar. Bukankah keadaan seperti ini akan menidakkan sebab kepada penggunaan prosedur atas talian iaitu untuk memudahkan kerja pelanggan dan bukannya memudahkan kerja penjawat awam!

Itu belum cerita harga barangan yang sering naik dan naik, harga hartanah yang tidak masuk akal, syarikat berkait kerajaan yang memanjang sahaja rugi, anak-beranak keluarga menteri terlibat dalam urusan kerajaan sama ada pegawai, memegang tender kerajaan dan sebagainya yang kesemuanya membawa kepada isu kebolehpercayaan pak-pak menteri ini di mata rakyat.

Dengan kos sara hidup yang semakin meningkat (satu lagi ayat yang klise) dan nilai mata wang yang semakin merosot, tidak salah kiranya rakyat secara lantang dan berterusan bertanya kepada pihak kerajaan ke mana perginya segala kutipan yang dibuat oleh kerajaan dan mengapakah mereka masih memerlukan tambahan melalui tambahan cukai. Adakah kini kerajaan ingin menyertai perniagaan dan bersaing dengan rakyat pula? Berapa kerat rakyat yang menikmati subsidi dan berapa kerat pula yang membayar untuk subsidi? Mengapakah masa dan ketika yang lama masih diperlukan untuk kerajaan menyelesaikan masalah rakyat sedangkan kalau rakyat lambat membayar cukai, bukan main lagi dikenakan pelbagai denda dan penalti kerana lambat membayarnya?

Pendeknya, kerajaan sendiri perlu rasional dan melihat daripada mata rakyat untuk mengenakan sebarang bentuk pembayaran pendapatan baru kepada rakyat. Macam kata pak menteri dan ketua setiausaha kementerian kewangan, GST kini sudah menjadi sesuatu yang pasti namun, pastikah pula kerajaan dengan terlaksananya GST, segenap lapisan rakyat akan dapat menikmati sesuatu yang lebih baik daripada apa yang sedang mereka (baca: KAMI) nikmati sekarang ini? Kalau semasa pilihan raya pihak kerajaan boleh buat senarai semak untuk apa yang telah dan akan dilaksanakan, maka seharusnya juga untuk satu iltizam besar yang akan memberikan kesan yang cukup besar kepada seluruh rakyat turut dilengkapi dengan check list kepada ke mana perginya pendapatan yang diperoleh daripada GST kerana pembayarnya bukan sekadar golongan yang berpendapatan sekian-sekian sahaja.

Betul, begitu banyak negara yang telah menggunakan GST (disebutkan lebih seratus) akan tetapi, adakah kesemua negara-negara terbabit terus tidak menghadapi masalah fiskal setelah perlaksanaan GST? Kalau US dan Great Britainlah hendak dijadikan sebagai contoh ternyata jawapannya tidak. Itali dan Spanyol juga turut ber-GST, begitu juga dengan Greece. Kesemua negara terbabit memerlukan usaha luar biasa menaikkan kadar siling hutang masing-masing hanya untuk membayar gaji pekerja awam. Oleh hal yang demikian, apakah jaminan kerajaan bahawa setelah GST dilaksanakan maka fiskal negara lebih stabil dan kecekapan pentadbiran boleh ditingkatkan? Kalau negara beria-ia hendak mengikut acuan Hong Kong dalam memerangi masalah rasuah, mengapa tidak pula mengikut acuan negara yang sama yang masih tidak mengenakan GST?

Mulai hari ini (3 September 2013) harga petrol RON 95 dan diesel akan dinaikkan sempena ‘penyusunan’ semula subsidi dan ‘penyusunan’ ini nampaknya tidak hanya akan berakhir di sini. Banyak lagi perkara yang akan disusun oleh kerajaan dan jangkaannya semakin banyak kos yang perlu dikeluarkan oleh rakyat bagi menghadapi ‘penyusunan’ demi ‘penyusunan’ yang akan dilaksanakan. Tidak dapat tidak kita akan menghadapi kos yang lebih tinggi selepas ini. Memang kerajaan berhak melaksanakannya kerana ‘apa yang kita bagi, kita boleh ambil balik...’ Kesemuanya dibuat atas nama untuk mencekapkan dan menstabilkan dasar fiskal kerajaan. Bagaimanapun, rakyat berhak untuk tahu apakah pula yang semakin dicekapkan oleh kerajaan dalam rangka memberikan perkhidmatannya kepada rakyat.

Rakyat telah jelek dengan mainan politik pak menteri yang saban hari bergelumang dengan isu yang titik-bingik dan tidak berkesudahan. Terbaharu, kalau sudah timbalan menteri sendiri main wayang, maka apa kejadahnya PM kita yang ‘bijak laksana’ itu melantiknya sebagai timbalan menteri? Kalau selepas timbalan menteri itu meroyan baharulah PM nak bagi respon bahawa ‘ahli kabinet mesti memegang aspirasi kerajaan,’ nampak sangatlah PM kita ini tak cekap pun nak pilih ahli kabinet sendiri.

Maka, apakah jaminannya bahawa selepas GST dilaksanakan, PM akan bertambah cekap?

Mengurangkan kakitangan awam.

Umum mengetahui bahawa kakitangan awam merupakan sektor pekerjaan yang paling banyak menikmati imbuhan semasa Belanjawan 2011. Malah, dalam banyak keadaan pun kakitangan awam dan badan berkanun jugalah yang menikmati pelbagai kelebihan tatkala berada dalam perkhidmatan dan selepas bersara kelak.

Pinjaman kerajaan, pinjaman koperasi dan skim pinjaman tertentu semuanya lebih memihak kepada penjawat awam berbanding yang 'bukan-penjawat awam.' Begitu juga dengan pencen yang dinikmati oleh penjawat awam selepas mereka bersara daripada perkhidmatan.

Berbanding perkhidmatan swasta yang selalunya dikaitkan dengan buat duit untuk diri sendiri, keluarga, syarikat dan kerajaan. Keringat yang diperah tidak semestinya berasaskan waktu standard 9-5 dan limpahan cuti yang merata-rata. Ada yang bekerja pada Sabtu dan Ahad namun atas keadaan tertentu tidak pula boleh dicaj gaji 'overtime' (persis kategori 'pegawai' dalam sektor awam).

Walaupun imej mereka yang selalu dicemburui penjawat awam ialah 'bonus berbulan-bulan,' barangkali perlu diingat yang bukan semua syarikat menyediakan bonus tahunan dan bukannya tiap-tiap tahun pun akan dapat 'bonus berbulan-bulan.'

Justeru, perkara sebegini mengundang rasa tidak puas hati Setiausaha Publisiti Kebangsaan Tony Pua yang menjanjikan andai DAP berjaya memenangi PRU, maka kerajaan mereka akan mengurangkan sama sekali penjawat awam bagi meningkatkan kecekapan perkhidmatan awam. Hal ini juga didorong oleh keperluan kerajaan menyediakan insentif tambahan kepada mereka yang semestinya 'menambahkan kos kerajaan.'

Sekali lagi, frasa 'we as the government tax payer' akan dijadikan sebagai kata-kata merasionalkan tuntutan agar kerajaan menambahkan kecekapan khidmat kerajaan kerana mereka sebenarnya sebagai pemudah cara dan bukannya sebagai penguatkuasa semata-mata. Kakitangan kerajaan dimanjakan dengan pelbagai insentif kerajaan yang tidak mungkin akan dinikmati pekerja lain. Kalau pun kerajaan memberikan insentif umum seperti bantuan khas RM500 kepada yang berpendapatan rendah, penjawat awang yang berpendapatan rendah pun layak juga menerima insentif tersebut.

Akan tetapi, ada juga dikalangan pemerhati yang menyarankan tindakan 'janji' DAP melalui Tony Pua itu berbaur perkauman lantaran majoriti pekerja sektor awam ialah orang Melayu dan Bumiputera. Misalnya Berita Harian (8/11/11, m.s. 4) memetik Pengerusi Majlis Perundingan Melayu Malaysia Prof Datuk Dr Kamarudin Kachar menyatakan tindakan DAP itu sebagai 'bermatlamatkan mengurangkan orang Melayu dan Bumiputera dalam perkhidmatan awam.' Presiden NUTP, Hashim Adnan pula menyatakan ketidakcukupan jumlah kakitangan awam khususnya guru sedangkan jumlah murid yang memasuki alam persekolahan saban tahun bertambah.

Isu berkaitan bilangan kakitangan awam di Malaysia sebenarnya lebih berbentuk abstrak berbanding sesuatu yang tampak, jelas dan mudah difahami oleh segenap masyarakat Malaysia. Hal ini mungkin disebabkan sebaran maklumat mengenainya tidak meluas atau memang tiada kajian terperinci secara rasmi pun yang dibentangkan untuk isu sebegini. Yang paling mudah untuk dikaitkan dengan isu sebegini ialah Jabatan Perkhidmatan Awam (JPA) kerana merekalah yang mengawal selia, mengurus jawatan, penggajian, pencen dan pelbagai hal berkaitan penjawat awam sama ada guru, tentera, polis, PAR atau pegawai-pegawainya.

Cuma daripada satu segi, maklumat mengenai produktiviti penjawat awam merupakan sesuatu yang kekal menjadi enigma kerana wujudkah sebenar-benarnya kajian yang bersifat sedemikian? Selama ini, ramai yang sekadar memberikan pandangan dogmatik yang masih belum dibuktikan secara konstruktif. Bagaimanakah kita hendak menentukan sama ada produktif atau tidak untuk perkhidmatan awam? Sebab hanya dengan cara begitu barulah kita boleh bercakap soal kecekapan dan keberkesanan.

Merumitkan lagi keadaan, kualiti perkhidmatan tidak semestinya berkait rapat dengan produktiviti walaupun kedua-duanya sering diungkapkan bersama-sama. Maknanya, kalau Pak Abu berpuas hati dengan perkhidmatan jabatan A, berbanding jabatan B, belum tentu jabatan A itu lebih produktif berbanding jabatan B. Pak Abu cuma suka jabatan A lebih, tapi jabatan A tak semesti menyumbang lebih kepada kerajaan!

Oleh sebab itu, apabila kita mengatakan hal-hal berkaitan 'efisyen' dan 'produktif,' tidak dapat tidak kita perlu meletakkan parameter tertentu bagi membolehkan pengukurannya. Barangkali perlu diingat bahawa kedua-dua istilah itu sebenarnya sangat berkaitan dengan 'ekonomi' yang tidak dapat tidak, perlu menggunakan nombor juga dalam bual bicaranya.

Maka, apakah data-data itu sudah tersedia? Bagaimanakah kita hendak mengukur produktiviti guru misalnya, atau pekerja kaunter Jabatan Tanah dan Galian? Semua itu perlu dijelaskan terlebih dahulu sebelum kita membuat praanggapan kakitangan kerajaan tidak produktif atau tidak cekap.

Tetapi andai sudah wujud data-data tersebut, menjadi tanggungjawab kerajaan untuk membuat hebahan kerana perkara tersebut merupakan kepentingan awam. Penerangan perlu dibuat kepada rakyat tentang penjawatan, sasaran numerikal dan kecekapan dan produktiviti kakitangan mereka. Hal ini demikian kerana penjawat awam diberi kuasa tertentu yang dipelihara oleh undang-undang sehingga seandainya 'menghalang kerja penjawat awam' pun boleh dikira sebagai satu kesalahan. Jadi, kalau sebegitulah hebatnya penetapan klausa tersebut dalam undang-undang, sudah semestinya rakyat biasa pun mahu mengetahui sama ada penjawat awam benar-benar melakukan tugas mereka dengan adil bagi memenuhi fungsi mereka sebagai 'pemudah cara' rakyat Malaysia.

Kalau setakat kata 'bandingkan dengan negara sekian-sekian, ada kakitangan awam seramai sekian-sekian yang lagi ramai jumlahnya daripada kakitangan awam Malaysia' tidak memadai. Bukan semua perkara yang negara sekian-sekian itu perlu disamakan dengan Malaysia kerana struktur masyarakat yang berbeza, keperluan yang berbeza, struktur pekerjaan juga berbeza dan struktur negara yang juga berbeza.

Oleh sebab itu, secara objektifnya janji Tony Pua dan DAP sebenarnya telah berjaya membuka mata kepada pihak kerajaan supaya merasionalkan pengambilan kakitangan awam, penjawatan dan hebahan berkenaan kecekapan dan produktiviti penjawat awam. Sudah semestinya janji sedemikian ialah janji yang berbaur politik tetapi, menjadi tanggungjawab kerajaan juga untuk menjawab kenapa jumlah kakitangan awam adalah sebagaimana sekarang ini. Dan sudah semestinya dengan istilah-istilah muluk seperti KPI, NKRA, NKEA, GTP, harus sekali mereka menzahirkan 'kejayaan-kejayaan' mereka.

Malah, kerajaan DAP Pulau Pinang pun perlulah kini mengurangkan kakitangan peringkat negeri mereka selaras dengan idealisme untuk mengurangkan kakitangan awam bagi memastikan kecekapan dan produktiviti perkhidmatan awam negeri tersebut meningkat. Hal ini demikian kerana sekaranglah masanya bagi membuktikan cadangan mereka bernas kerana terbukti apabila kakitangan dikurangkan, kecekapan dan produktiviti meningkat. Barulah mereka boleh mengatakan yang cadangan mereka untuk kepentingan awam dan bukannya berunsur politik semata-mata.


Tambahan pula andai politiklah yang menjadi pemberat pengurangan kakitangan awam, pandangan sedemikian juga amat-amat kurang munasabah. Penulis secara peribadi bersahabat dengan penjawat awam, selalu berbual dengan mereka dan tidak menunjukkan pula tanda-tanda yang mereka lebih meyokong kerajaan BN/UMNO. Berapa ramai polis yang pernah berbual dengan penulis yang sebenarnya sering menzahirkan rasa tidak puas hati dan sinis dengan kerajaan sedangkan golongan inilah yang paling banyak dihentam oleh pembangkang terutamanya ketika berlakunya tunjuk perasaan.

Ada juga di kalangan kakitangan kerajaan yang secara terbuka mengisytiharkan mereka tidak menyokong BN pada PRU 2008 hanya kerana kerajaan tidak beri bonus. Ungkapan zaman Pak Lah yang lalu, 'cemerlang, gemilang, terbilang' sering diajuk dengan 'cemerlang gemilang temberang' oleh kakitangan awam sendiri. Ramai kakitangan kerajaan daripada kumpulan profesional lebih kritikal kepada pihak kerajaan berbanding menzahirkan sokongan tak berbelah bagi. Oleh sebab itu, apa yang hendak dirisaukan kerana sememangnya terbukti, penjawat kerajaanlah juga yang menyumbang kepada kemenangan monumental pembangkang tempoh hari!?

Dari hal itu, DAP kini perlulah ‘walk the talk’ dan bukannya kekal dalam kepompong lama sekadar talk the talk!

Terhangat di pasaran....? Hangat sangatkah?

• Laporan Audit Negara bagi tahun 2010 telah dikeluarkan. Aneh juga Jabatan Audit Negara memerlukan sehingga setahun untuk membentangkan laporan tahun lepas.
• Macam dah basi ja...
• Mungkin sebab hampir setahun juga yang diperlukan oleh jabatan ini untuk menghimpun kesemua laporan setiap jabatan atau agensi terbabit bagi membuat analisis dan laporan keseluruhan di peringkat kebangsaan.
• Laporan ini menilai pencapaian jabatan atau agensi kerajaan terutamanya membabitkan perbelanjaan jabatan atau agensi tersebut.
• Dalam bahasa yang mudah, laporan inilah sebenarnya laporan perbelanjaan di peringkat sektor kerajaan; duit yang telah dikeluarkan oleh kerajaan untuk perbelanjaannya mengurus tadbir dan menyediakan khidmat memudah cara kepada rakyat.
• Andai diputar pula perspektif laporan itu kepada rakyat, laporan itu merupakan perbelanjaan wang rakyat melalui cukai, sumber kewangan lain dan pinjaman yang dibuat kerajaan - dan disinilah kaitannya dengan 'rakyat yang membayar cukai kerajaan.' (sangat-sangat gemar dibahasa Inggeriskan sebagai we, as the government tax payers).
• Maka memang wajar sangatlah andai rakyat hendakkan sangat laporan ini kerana secara tidak langsung, rakyat akan tahu  kemanakah perginya duit yang mereka bayar melalui cukai.
• Laporan sepenting ini barangkali perlukan lebih perhatian yang lebih agar rakyat faham mengenai perbelanjaan kerajaan. Maklumlah, duit rakyatlah antara sumber yang dileburkan untuk membayar gaji, membeli peralatan itu dan ini, melaksanakan projek itu dan ini, menawarkan jawatan itu dan ini atau dijadikan modal skim pinjaman itu dan ini.
• Namun, liputan tentang laporan ini tidaklah sehangat yang disangka. Hal ini benar bagi akhbar Bahasa Melayu terbitan NSTP.
• Muka hadapan berita masih lagi cerita Gaddafi (tajuk spesifiknya: Wasiat Gaddafi). Jangan haraplah Harian Metro hendak buat liputan tentang Audit Negara.
• Kita faham mungkin cerita tentang Gaddafi lebih mudah dihadam oleh pembaca. Imej sama berulang-ulang kali yang menunjukkan saat kematiannya, (dengan muka dan badan penuh berdarah) atau imej rakyat terutamanya pemberontak mengambil gambar dengan mayatnya merupakan sesuatu yang lebih mudah dijadikan bahan cerita atau topik perbincangan dua tiga hari ini; lantaran itu, pengarang meletakkannya sebagai muka depan akhbar.
• Kita faham. Seolah-olah ada semacam maksud tersirat kepada pemimpin kita yang anda pun mungkin jadi sepertinya?!?
• Itu hak pengarang akhbar hendak letak cerita apa di muka mana.
• Akan tetapi, alangkah eloknya liputan mengenai 'perbelanjaan yang telah kerajaan buat sepanjang 2010' itu mendapat tempat lebih utama lagi kerana rakyat berhak untuk tahu, mengambil tahu dan diberitahu supaya mengambil tahu tentang kecekapan dan keberkesanan kerajaan menggunakan sumber terutamanya sumber kewangan yang datang daripada rakyat sendiri.
• Barulah rakyat faham ke mana perginya belanja, dan sekurang-kurangnya bagi yang lebih kritikal dan analitikal, mereka boleh menilai dan memberikan pandangan terhadap audit tersebut.
• Bentangkanlah dengan piktograf, graf pai yang mudah dihadam oleh orang kebanyakan, dengan itu mereka bukan sahaja mendapat maklumat, malah menambahkan setidak-tidaknya pengetahuan terhadap sumber dan perbelanjaan yang dibuat oleh kerajaan.
• Itu satu isu tentang pasaran - iaitu pasaran cerita dan berita. Ingat, berita hari ini ialah cerita semalam!
• Satu lagi ialah berkaitan isi laporan itu sendiri.
• Antaranya adalah berkaitan bintang-bintang yang diperoleh jabatan atau agensi, projek-projek perumahan yang tidak dilaksana terutamanya 'Kerajaan Kelantan,' dan lain-lain.
• Selain itu Berita Harian turut memaparkan tajuk (yang lebih kecil berbanding tajuk besar muka tersebut) 'Belian alatan 2805 peratus yang lebih harga pasaran.'
• Rasanya isu jabatan sekian-sekian beli dengan harga sekian-sekian yang lagi mahal daripada harga pasaran yang sekian-sekian memang sentiasa menjadi topik laporan audit negara.
• Laporan sedemikian selalu sangat dikeluarkan namun penjelasan, penyelesaian, pendakwaan (jika ada) tidak pula diberikan liputan yang sama.
• Soalnya, bagaimanakah boleh sehingga 2000 peratus lebih tinggi daripada pasaran? Bukan calang-calang harga yang berada di atas pasaran. 2000 persen!?!
• Mengapakah setiap tahun perkara yang sama didedahkan, misalnya harga komputer riba dibeli pada harga yang memang jauh daripada munasabah sehingga mencecah lebih RM 11 000 seunit; adakah laptop itu perisiannya canggih sangat ka mungkin boleh mencetak, menablet, membuat semua dalam satu?
• Itulah satu contoh terbaik yang ramai orang boleh kaitkan, yang senang orang kebanyakan boleh hubungkan. Kalau peralatan lain yang aneh-aneh susah pula orang nak cerita.
• Justeru pihak yang berkaitan perlulah mengemukakan sebab harga sedemikian jauh tersisih daripada harga pasaran; hatta jenama yang mahal sekali pun!
• Sedangkan wang yang digunakan untuk pembeliannya tidak dapat tidak berasal daripada cukai dibayar oleh rakyat.
• Rakyat pun tidak ada yang sampai sanggup membeli komputer riba dengan harga sedahsyat demikian; maka apakah istimewanya komputer tersebut sampai sebegitu harganya?
• Oleh yang demikian, soal ketelusan jabatan kerajaan perlulah dijaga kerana laporan audit demikian merupakan laporan rasmi negara.
• Penulis tidak mahulah mengulas mengenai metodologi jabatan audit membuat audit sebab tiadalah penulis akan pengetahuan mengenainya.
• Akan tetapi, tidak mungkinlah jabatan yang demikian asyik membuat khilaf yang sama, sedangkan laporan pembelian yang melebihi harga pasaran merupakan isu yang saban tahun dilaporkan.
• Jadi, kini kerajaan perlu mengambil serius isu tersebut kerana hal yang demikian adalah cerminan ketelusan perbelanjaan kerajaan secara keseluruhannya.
• Apa lagi andai dimasukkan sekali tuduhan-tuduhan parti pembangkang mengenai 'ketirisan' kerajaan dalam perbelanjaan dan yang kadang-kala kerajaan sendiri tidak mampu menjawabnya dengan lancar dan jelas.
• Dan apa yang lebih-lebih ialah langkah kerajaan bagi mengatasi masalah tersebut agar persepsi rakyat terhadap kerajaan bertambah baik.
• Kemudian laporan-laporan sebegini tidak lagi berlaku lagi; bukannya tidak dilaporkan kerana tidak mahu diketahui umum melainkan sememangnya tidak wujud masalah beli lebih mahal daripada harga pasaran!
• Kerana yang penting ialah rakyat tahu yang sebarang permasalahan boleh diatasi seandainya kerajaan benar-benar ikhlas berkhidmat untuk rakyat.
• Laksana cogan kata yang diwar-warkan oleh PM Najib - pencapaian diutamakan!

Nusantara satu.... Hah, tak ada? Habis tu apa yang ada?

 

• Sebagai lelaki, adalah sesuatu yang tidak menghairankan untuk dikelilingi rakan-rakan yang merokok.
• Malah, wanita kini sudah sebaris lelaki dalam menghisap rokok. Maklumlah, kini wanita pun hendak duduk sama rendah dan berdiri sama tinggi dengan lelaki, kalau lelaki jadi CEO, wanita pun kena jadi CEO, kalau lelaki main bola sepak, wanita pun perlu bermain bola sepak dan kalau lelaki hisap rokok, wanita pun lebihlah lagi perlu diberi hak menghisap rokok!
• Tulisan kali ini bukan berniat untuk membincangkan gender dan rokok... Di atas tadi sekadar menyebut realiti yang berlaku.
• Langkah kerajaan Malaysia untuk tidak menaikkan cukai rokok (baca: harga rokok) merupakan sesuatu yang amat-amat memeranjatkan pemerhati ekonomi; lebih-lebih lagi pakar cukai. Adakah ini taktik pilihan raya PM Najib?
• Masa pilihan raya, industri rokok merupakan antara yang paling banyak menerima tempias faedahnya.
• Sama ada puak kerajaan mahupun pembangkang, rokok merupakan insentif yang cukup popular untuk dibekalkan kepada pekerja-pekerja pilihan raya.
• Daripada peraih undinya, tukang pasang bendera dan kain rentangnya, pengiring orang kenamaannya, semuanya sudah tentu menginginkan sedikit habuan; maklumlah, ada yang cuti tanpa gaji, ada yang cuti sakit, ada yang memang kerjanya begitu; tunggu pilihan raya, adalah kerja lepas itu menganggur.
• Habuan paling popular (bagi lelaki) sebagai 'tanda mata' ialah rokok. Sekurang-kurangnya jimat duit rokok seminggu. Tak gitu?
• Tak payah tunggu pilihan raya, kalau dalam majlis rewang pun tentu ada tuan rumah yang menaja rokok. Daripada menyiang sampailah siap hidang di meja buffet, mestilah nak juga habuan rokok. Sekali lagi - biasanya lelaki la...
• Apabila kerajaan tidak naikkan harga rokok, dan ditanya pula kepada PM Najib merangkap Menteri Kewangan I, apa jawapannya? 'Oh, kita kena pertimbangkan harganya sudah sampai ke satu tahap yang tinggi. Kerajaan perlu pertimbangkan hal itu. Sekarang ini yang lebih kita concern ialah yang seludup.' Begitulah lebih kurang jawapan beliau.
• Begitu perihatin kerajaan Malaysia kerana takut rakyatnya tidak mampu beli rokok. Dan sekarang, dengan harga yang tinggi, kena fikir pula pasal rokok seludup.
• Sedangkan daripada satu segi, ekonomi bawah tanah, dalam konteks rokok telah lama berlaku. Penulis berkenalan dengan jenama bawah tanah terpilih terutamanya kretek sedari harga rokok premium Dunhill 20' sekitar RM5 lagi.
• Ialah, harga jenama bawah tanah Gud**g *aram Sur*a[1] pun baru sekitar RM2.50.
• Setelah itu, kenaikan rokok berlaku dengan drastik sehingga harga Duhill menjejak lebih RM8.00 sekotak. Kretek tetap naik juga namun tidaklah sedrastik rokok sah. Kini, harga minimum rokok sah di Malaysia ialah RM7.00, Gud**g *aram masih dalam lingkungan RM5.00-RM5.50.
• Namun, bukan itu sahaja jenama rokok kretek lari cukai yang ada di Malaysia; apa lagi adik-adik jenama utama Sur*a yang jauh lebih murah dan kononnya lebih 'mild' berbanding kretek kuat contohnya Nusan*a*a, St*rm*ld dan Sampoerna Indonesia.
• Tahun berganti tahun, semasa peningkatan harga rokok di pasaran, munculah jenama rokok tempatan yang dijual dengan harga yang jauh lebih rendah berbanding jenama yang kukuh (established).
• Nama seperti rokok John, Promax, dan yang terbaharu (yang penulis sedang jual) Manchester pada asalnya dijual cuma sekitar RM3.00-RM4.00 sekotak.
• Sedangkan pada masa yang sama juga, kemasukan ‘rokok putih’ seludup juga berleluasa. Jenama seperti N*x, rokok bola, dan Ra*; semua diseludup dan dijual pada harga yang sangat-sangatlah murah.
• Walau bagaimanapun, dikri kerjaan merubah segala-galanya kononnya harga minimum rokok sah Malaysia ditetapkan pada kadar RM7.00. Justeru membawa kepada peningkatan harga rokok sah buatan/jenama Malaysia kepada RM7.00. Kononnya bagi menghalang budak sekolah membeli dan mengurangkan penghisap rokok yang baru.
• Pada ketika itu, pihak pembuat dan syarikat masih curi-curi menjual harga rokok tersebut dengan RM4.00. Mereka berpakat dengan penjual supaya pembelian satu karton dapat satu karton.
• Kaedah sedemikian tidak mampu bertahan lama. Akhirnya mereka tunduk kepada desakan kerajaan untuk menjual pada harga minimum yang dibenarkan. Kalau tidak, lagilah tiada bisnes![2]
• Akan tetapi, jenama seludup tetap kekal dengan harga yang lebih rendah. Masih ada peruncit yang berjaya mendapatkan bekalan untuk menjual rokok seludup kendatipun saban hari, ada sahaja laporan dalam akhbar tentang tangkapan besar-besaran rokok seludup.
• Terimalah hakikat. Margin keuntungan rokok seludup sungguhpun tidak besar, namun lebih besar berbanding menjual rokok sah yang untung bagi sepuluh kotak rokok 20' ialah sekotak rokok! Untung sekotak rokok pula hanya sebatang rokok.
• Sebaliknya, dengan harga yang lebih 'kompetetif,' rokok seludup lebih banyak dicari orang, lebih cepat habis dijual, lebih murah dan lebih tinggi pula nilai keuntungan kepada peruncit[3].
• Sedangkan penyeludupan rokok lebih kepada soal penguatkuasaan, keaktifan pihak penguat kuasa mencari 'lobang yang ditebuk' sehingga membolehkan produk tersebut terlepas ke pasaran Malaysia dan sudah semestinya soal wujudkah unsur rasuah yang membolehkan penyeludupan berlaku?
• Apakah kaitan rokok seludup dengan kenaikan harga rokok sah kalau kerajaan berjaya mengekang kemasukan rokok seludup dengan cekap dan berkesan? Kalau kita berjaya mengawal dengan sehabis mungkin rokok seludup sehingga harganya daripada semurah-murahnya hingga menjadi harga yang sama atau lebih mahal daripada rokok sah, sudah tentu isu rokok seludup tidak akan timbul!
• Malangnya, hal yang inilah yang kekal menjadi enigma kepada kerajaan, penjual dan pembeli rokok seludup.
• Kalau peruncit tidak mendapat sumber rokok seludup, sudah tentu dia tidak akan dapat menjualnya. Kalau tidak dapat jual, sudah tentu pembeli akan; mungkin pada awalnya mencari sehingga dapat tetapi akhirnya kalau semua sudah tiada, bagaimanakah dia hendak beli[4]?
• Memanglah selagi ada permintaan, akan ada penawaranan. Tetapi kalau secara ‘idealnya,’ andai sesuatu produk atau perkhidmatan itu sudah dibekukan pengeluarannya atau dalam konteks rokok seludup, sudah ditangani habis-habisan tanpa sebarang ‘ketirisan’ daripada pihak berwajib, sudah semestinya rokok seludup semakin sukar diperoleh. Harganya mungkin akan melambung tinggi kerana kenadirannya dan andai tiba tahap artikulasi pembeli memikirkan harganya sama dengan jualan rokok sah, sudah semestinya rokok R*y diganti rokok Malaysia yang lebih murah.
• Oleh yang demikian, adalah menjadi pilihan dan bergantung kepada keputusan kerajaan untuk benar-benar memerangi rokok seludup[5].
• Kalau sepakat fatwa melalui Majlis Fatwa Kerajaan mengiktiraf rokok sebagai haram; lagi bagus[6]. Pastilah wujud soal lesen dan lebih-lebih lagi, hanya bukan muslim sahaja yang boleh membelinya; akan memberikan sinar baru tahap kesihatan rakyat Malaysia dan dapat mengurangkan kemunafikan manusia yang beria-ia berteriak ‘boikot Yahudi’ dan ‘kerajaan ada kaitan dengan Apco ejen Yahudi’ tetapi rokok hisap berbatang-batang. Yang rokok tu bukan produk Yahudi ka[7]?
• Dari hal itu, bersama-samalah pihak pengilang rokok Malaysia, perokok dan penguatkuasa menggembleng usaha bagi membanteras kegiatan rokok seludup ini.
• Penulis masukkan pengilang rokok Malaysia (sama ada rokok Malaysia atau rokok yang dipasarkan di Malaysia seperti BAT, PM, JTI) kerana merekalah pihak yang paling berkepentingan dalam isu rokok ini. Kos rokok sangat rendah berbanding harga jualan dan perkara sebegini sebenarnya disebabkan oleh cukai kerajaan. Jadi, mereka harus bersatu menekan kerajaan dan pihak berkuasa melunyaikan sama sekali perniagaan bawah tanah ini. Malah mereka yang akan mendapat untung andai pembeli beralih arah membeli rokok mereka.
• Atau sebenarnya kerajaan kita dan pihak-pihak berkepentingan tersebut yang mempunyai pergantungan dengan ekonomi bawah tanah yang secara tidak langsung memacu ekonomi negara dan memberikan peluang pekerjaan[8]?
• Kita tidak mahu menuduh sedemikian dan kita lebih beratkan yang masalah rokok seludup timbul kerana kekurangan sumber penguatkuasaan atau ‘masalah’ berkaitan ‘kuasa.’
• Maka, buktikanlah bahawa masalah ini boleh diselesaikan[9]!

Nota hujung

---

[1]Nama rokok seludup atau bawah tanah atau pasaran gelap tidak akan disiarkan penuh. Siapa yang tahu, faham-faham sahajalah! Selain nama-nama yang disebut sini, banyak lagi jenama lain rokok seludup.Bukan niat penulis untuk membuat promosi rokok seludup.

[2] Misalnya syarikat pembuat Manchester telah mendapat kata dua daripada kerajaan supaya meningkatkan harga jualan mereka dan akhirnya mereka terpaksa akur (mungkin sebab takut lesen digantung, tindakan saman dan sebagainya. Maklumlah, ‘mat pot’ dalam isu sebegini sudah tentulah pesaing mereka yang menjual pada harga minimum yang ditetapkan oleh kerajaan.

[3] Maksudnya rokok seludup lebih berdaya saing dalam pasaran berbanding rokok sah ialah kerana harga yang lebih murah. Kualiti rokok kadang-kala berbeza antara penghisap rokok. Ada rakan penulis yang mengatakan Marlboro sebagai rokok ‘kuat’ namun tidak kurang yang mengatakan Dunhill sebagai rokok yang lebih ‘kuat.’ Namun semua sepakat bahawa Benson merupakan ‘rokok orang tua.’ Akan tetapi, dalam banyak keadaan, sekiranya rokok itu murah dan dapat memenuhi citarasanya, jenama biasanya ditolak ke tepi.

[4] Contoh kes ini pernah berlaku apabila rokok Dunhill menukarkan penampilannya yang baru. Pada waktu itu, terdapat ramai pelanggan Dunhill yang beria-ia hendak mencari Dunhill pek lama kononnya yang baru ‘tidak sedap.’ Sebaliknya Dunhill bertegas dengan pek baru itu dan akhirnya, pelanggan setia akan menerima juga seadanya sebab pek lama sudah tiada.

[5] Penulis pernah berhadapan dengan pelanggan yang membeli rokok seludup namu berungut bahawa harga rokok yang penulis jual mahal dan beliau mengugut untuk memberi tahu pihak Kastam. Apa yang menghairankan ialah beliau sendiri adalah seorang penjawat kerajaan; apa ke jadahnya hendak mencari rokok seludup? Sudah masuk dua penulis tidak lagi menjual rokok seludup di kedai penulis namun sehingga sekarang pun, makhluk ini tidak segan silu pula akan bertanya tentang rokok seludup kepada penulis acap kali tempat pembelian biasanya ketiadaan barang!

[6] Negeri Perak dan Selangor telah mewartakan keharaman rokok namun pengalaman penulis di Selangor, begitu ramai rakyatnya yang lelaki, wanita dan tidak ketinggalan tok imam bilal yang berdosa besar kerana tidak mengendahkan fatwa ini. Penulis pernah utarakan perbincangan ini dalam tajuk Halal-haram: Antara hukum, perlaksanaan dan implikasi.

[7] Hal ini merupakan satu paradoks yang sangat-sangat menghairankan. Sering kita lihat penyokong-penyokong kegiatan boikot ini begitu lantang bersuara dalam usaha mendakyahkan amalan boikot mereka namun mereka sendiri menghisap rokok yang merupakan salah satu dakyah Yahudi yang mereka perangi.

[8] Memetik laporan Buehn dan Schneider 2009, Malaysia mempunyai 31.9 peratus GDP yang berasaskan ekonomi bayangan atau ‘pasaran gelap.’ Lihat A. Buehn dan F. Schneider, Corruption dan The Shadow Economy: A Structural Economy Approach. Discussion Paper No. 4182,Institute for Study of Labor (IZA), May 2009. Boleh diakses melalui http://ftp.iza.org/dp4182.pdf

[9] Penulisan ini tidak bermaksud bahawa penulis menyokong kegiatan merokok; bagaimanapun cara untuk membanterasnya adalah terus ke akar umbi. Tidak perlulah beri alasan ‘ekonomi’ atau ‘pekerjaan’ atau pelbagai lagi alasan lain kerana ternyata akan keharaman rokok itu. Namun, mungkin langkah pertama untuk mengatasi masalah ialah dengan menyekat secara keseluruhan lambakan rokok murah seperti rokok seludup. Harga rokok seludup yang sangat-sangat murah menyebabkan perokok sanggup mencari ke mana sahaja jenis rokok tersebut.