Derhaka dan Ampun

Yingluck kehabisan tuah

Rusuhan Singapura Little India: Realiti rakyat semasa

 

… Sambungan makalah dalam versi digital)

- Sebelum ini, sekumpulan warga China yang bekerja untuk syarikat perkhidmatan pengangkutan awam SMRT membuat piket haram yang sudah cukup ‘menggemparkan’ warga Singapura. Empat diantara mereka dipenjara, diberhentikan kerja dan dihantar pulang ke negara asal.

- Bertitik tolak daripada kes itu, ketidakpuasan hati pekerja asing terhadap layanan yang diterima daripada majikan di Singapura dan rakyat Singapura didakwa teruk, seolah-olah mereka bukannya insan.

- Bayangkan, sekiranya negara yang majoritinya berbangsa Cina itu dikatakan kurang mesra kepada pekerja daripada China, apatah lagi mereka yang berasal daripada negara lain?

- Isu ini telah dibincangkan dalam rancangan televisyen berbentuk majalah dan ternyata, faktor bahasa sangat penting dalam mendapat layanan daripada masyarakat tempatan.

- Menyentuh sudut lain, ketegasan kerajaan Singapura dalam bertindak terhadap sebarang kejadian yang ‘pelik’ di negara itu (seperti rusuhan, tunjuk perasaan) tampak lebih menonjol berbanding apa yang berlaku di negara kita.

- Sampai sekarang pun, kita tidak tahu apa kisahnya tuntutan saman BERSIH 2.0, jauh sekali tindakan yang dikenakan kepada pelaku-pelaku yang telah merosakkan harta benda awam ketika tunjuk perasaan itu. Apatah lagi dengan BERSIH 3.0 yang jauh lebih dahsyat kesannya kepada harta benda awam, orang awam dan kecederaan penjawat awam yang sedang menguatkuasakan undang-undang (polis).

- Ketiadaan sebarang tindakan konkrit dan jelas di Malaysia, jika dibandingkan dengan langkah-langkah yang diambil oleh negara seberang tambak, dan UK misalnya semasa keganasan Tottenham; menunjukkan betapa mulianya penguatkuasa di Malaysia yang membiarkan sahaja harta benda awam yang dirosakkan oleh perusuh atau penunjuk perasaan tanpa sebarang tindakan undang-undang.

- Agaknya sebab itulah juga DBKL perlu meningkatkan cukai harta kepada pelanggan-pelanggan di wilayah itu kerana perlu menanggung barang kemungkinan tunjuk perasaan dan rusuhan akan datang yang akan dilaksanakan.

- Sebab itulah boleh dikatakan pembangkang negara ini jauh lebih bertuah apabila tindakan undang-undang ketika mereka meluahkan perasaan menggunakan cara demonstrasi jalanan tidak seteruk apa yang berlaku di negara-negara lain.

- Pendeknya, kejadian rusuhan di Singapura menjadi pengalaman baharu untuk rakyat di sana. Sayangnya liputan yang dibuat oleh wartawan negara itu tidak sebaik, semenyeluruh dan selengkap mereka membuat liputan di Kuala Lumpur untuk BERSIH dan Inikalilah, misalnya.

- Mungkin sebab rusuhan itu tidak dijangka, jadi tak sempatlah mereka bersiap-sedia membuat laporan ekslusif sebagaimana mereka membuat laporan huru-hara di negara lain.

- Ataupun, mungkin wartawan yang pakar bab-bab nak cerita pasal rusuhan tak pernah duduk elok di negara sendiri kerana mereka sibuk mencari rusuhan di negara orang, seperti koresponden di Indonesia, Thailand (yang sememangnya dalam keadaan rusuhan tika dan saat ini) dan tentunya, Malaysia!

- Selain itu, kejadian itu menjadi amaran terbaik untuk Malaysia dan kerajaan Malaysia tentang rusuhan ‘kaum’ dan pengambilan pekerja asing.

- Pekerja asing ialah manusia dan patutlah mereka dilayan sebagai pekerja. Bukan semuanya mendatangkan masalah, ramai yang sememangnya bekerja dengan jujur, untuk mencari rezeki kepada anak-bini. Meski terbukti juga ada di kalangan mereka yang menjadikan negara ini sebagai sarang jenayah.

- Namun, kebergantungan kita kepada mereka menjadi penyebab utama sebarang permasalahan yang timbul akibat pekerja asing; bukanlah hendak menyalahkan semuanya kepada mereka!

Nota hujung

Artikel Jennifer Wells di :

http://www.forbes.com/sites/jenniferwells/2013/12/09/singapores-little-india-riot-a-shock-but-not-a-total-surprise/

Tunggu Naik Bil

MengKPIkan Najib

Perempuan-perempuan UMNO

UMNO dan Ahli Sunah Wal Jamaah

 

 

Catatan pascaterbitan (8/12/2013)

 

Nampaknya, sangkaan baik penulis bahawa 'Perlembagaan Persekutuan' yang diusulkan untuk dipinda bagi memasukkan konsep Ahli Sunnah Wal Jamaah di dalam Perhimpunan Agung UMNO tahun ini agak pramatang apabila tuan Presiden mengkhususkan pindaan tersebut kepada 'Perlembagaan parti.' Aduh, jangkaan penulis nampaknya meleset dan perlu dikendurkan semula terutamanya berkaitan mengkanunkan akidah Ahli Sunnah Wal Jamaah sebagai akidah rasmi belum kesampaian!

 

Bagaimanapun, permulaan untuk mengkonsepkan Ahli Sunnah Wal Jamaah di dalam parti UMNO itu sendiri sebenarnya satu langkah yang amat berani kerana setakat ini pun, UMNO merupakan parti politik pertama yang hendak berbuat demikian bagi mentakrifkan fahaman akidah yang dipegang di dalam perlembagaan parti . Sekiranya benar dan berjaya dilakukan, maka hal itu turut boleh dikatakan sebagai membuka lembaran baharu bagi perjuangan parti politik Malaysia dalam memperjuangkan akidah yang benar.

 

Hal ini secara langsung akan menidakkan orang Melayu yang berfahaman bukan-Ahli Sunnah Wal Jamaah untuk menyertai UMNO dan melucutkan sama sekali ahli UMNO yang bukan berfahaman Ahli Sunnah Wal Jamaah. Mungkin ada parti lain yang boleh dijadikan sebagai alternatif?

 

Semoga perjuangan menegakkan akidah Ahli Sunnah Wal Jamaah di negara ini kekal relevan bagi membasmi ajaran-ajaran sesat yang menular di dalam masyarakat muslim yang semakin membimbangkan.   

Mungkinkah atau mungkirkah bersama

Ustaz Kazim MT UMNO ???

Naik gaji pun nak bising

Cukai dan pengkhianatan

 

Semalam, PM Najib mengeluarkan satu perbandingan yang sangat keras terhadap mereka yang lari daripada membayar cukai iaitu sebagai pengkhianat kepada negara. Beliau turut mengaitkan patriotisme dengan membayar cukai kepada negara bagi mereka yang diwajibkan melaksanakan tanggungjawab demikian.

Barangkali beliau bercakap dengan emosi yang begitu membuak-buak dengan semangat patriotisme yang tinggi ketika itu. Dalam majlis yang sama iaitu Seminar Pemerkasaan Ekonomi, beliau turut mengulaskan isu pengundi Bangladesh dan GST. Sambil menyifatkan patriotisme bukan semata-mata menghunuskan senjata untuk mempertahankan negara, beliau turut mengaitkan pembangkang sebagai pakar pusing apabila menyifatkan sikap mereka yang sering menuduh melulu kemudian tidak mengaku pula tuduhan melulu yang mereka lakukan.

Penulis sangat bersetuju bahawa negara ini mempunyai pembangkang yang lemah kerana kebanyakkan kritikan mereka bersifat retorik seolah-olah mereka lebih mulia dan lebih betul dalam segenap perkara. Dengan sebuah pakatan yang rapuh dan berniat semata-mata untuk menumbangkan kerajaan BN dan ke Putrajaya, mereka tidak mempunyai dasar yang bersama yang lebih baik daripada BN; dengan ada yang bersifat sekular, ada yang bersifat asal boleh dan ada satu lagi yang ditepek dengan bedak Islami, namun kini bacul hendak mengaku ingin menegakkan negara Islam.

Bagaimanapun, hal-hal itu sama sekali tidak menafikan yang keadaan pimpinan Najib bukanlah lebih baik daripada pembangkang dalam serba-serbi. Malah, dalam beberapa keadaan, cara BN dan PM Najib lebih tidak masuk akal kerana beliau bermain dengan api.

Tatkala beliau memperkhianatkan golongan yang lari daripada membayar cukai, beliau turut perlu tahu bahawa hasil pulangan terbesar untuk negara ialah daripada pembayar cukai juga! Dan selepas perlaksanaan GST kelak, boleh kata semua orang di Malaysia secara tidak langsung akan menjadi pembayar cukai!

Maka apakah definisi beliau terhadap orang yang lari membayar cukai? Adakah mereka yang mengadakan potongan gaji namun meminta pelepasan itu dan ini sebagai lari daripada cukai? Atau kenapa tidak sahaja disebutkan penghisap rokok seludup juga pengkhianat negara kerana mereka tidak membayar harga cukai rokok? Atau adakah usahawan-usahawan internet yang kaya-raya yang sanggup berhenti kerja makan gaji lumayan kerana perniagaan atas talian tapi, entah bayar ke tidak cukai atau lebih parah lagi, entah ada SSM ke tidak untuk menjalankan perniagaan; sebagai pengkhianat negara yang tak bayar cukai?

Dalam memperihalkan patriotisme, PM Najib dan anggota kabinetnya sendiri perlulah bersikap sedemikian dan bukan hanya mengharapkan rakyat sahaja perlu patriotik. Misalnya, apakah langkah ahli kabinet untuk turut serta merasai kepayahan rakyat nun di bawah sana yang dihimpit kesukaran dalam keadaan kos sara hidup yang senantiasa meningkat? Sekiranya Seri Perdana itu milik rakyat, mengapakah tidak diberikan sahaja kebenaran percuma untuk rakyat menikmatinya? Duit manakah yang digunakan oleh kerajaan untuk membayar bil jutaan ringgit yang berjaya didedahkan oleh parti lawan?

Atau, lebih substansial lagi, berapa ramai anak menteri, timbalan menteri dan wakil rakyat yang melanjutkan pelajaran di universiti tempatan? Berapa ramai ahli keluarga menteri, timbalan menteri dan wakil rakyat yang dikenakan perintah PLKN ketika berusia 18 tahun. Berapa ramai keluarga, suku-sakat, anak-beranak orang-orang besar yang menyertai pasukan keselamatan atau menyertai pasukan simpanan keselamatan negara atas dasar patriot?

Sedangkan begitu ramai di kalangan mereka (keluarga VVIP) yang menikmati segala kemudahan, kesenangan dan barangkali penghormatan atas nama anak atau keluarga orang besar; belum tentu menyumbang kepada 'angka patriotikometer' masing-masing kepada negara. Tatkala pak menteri 'menyusun semula subsidi' untuk kepentingan negara, mereka tidak pula bertindak menyusun semula gaji, elaun keraian dan segala berkaitan tuntutan perjalanan sebagai seorang menteri, domestik ataupun antarabangsa.

Namun, pada banyak keadaan, apabila dipersoalkan perkara-perkara sebegini, golongan orang-orang besar ini akan menjawab mereka memang layak mendapat segala kemudahan, kesenangan dan kelebihan tadi kerana mereka ialah orang-orang yang berjaya ke puncak. Takkanlah menteri nak tidur di hotel tiga bintang atau naik kereta api sahaja dalam lawatan kerja! Maka sedarlah pihak pak-pak menteri, wang yang digunakan untuk membayar kesemua itu sememangnya datang daripada cukai kerajaan terhadap rakyatnya.

Itu kita baru persoalkan sejauh mana patriotisme barisan kabinet negara. Kita belum lagi cerita pengkhianatan yang dilaksanakan oleh bapak-bapak menteri daripada kelompangan pentadbiran sampailah kepada pembaziran wang kutipan cukai daripada rakyat yang sering berlaku. Hal ini boleh dilihat daripada projek kerajaan yang tak jadi, projek kerajaan yang bertangguh, projek kerajaan yang melebihi kos asal, projek kerajaan yang kerugian, salah guna kuasa oleh ahli kabinet, timbalannya atau pegawai dan kakitangan, amalan nepotisme dan despotisme, urusan kerajaan yang terlalu bersifat birokrasi, kegagalan penyelenggaraan kemudahan asas seperti jalan raya, sampah-sarap, dan kemudahan awam yang lain. Kalau nak turap semula jalan pun perlukan berbulan, kemudian nak tepek garisan di jalan pula memerlukan berbulan, apakah sebenarnya yang kerajaan cuba sampaikan?

Juga termasuk dalam erti kata pengkhianatan kepada rakyat ialah apabila kerajaan tak mampu bertanggungjawab (atau tidak boleh dipertanggungjawabkan) apabila berlaku sesuatu kejadian bencana, mereka berlepas diri sedangkan di tangan merekalah kelulusan projek-projek yang menyebabkan bencana. Kalau hendak minta kelulusan daripada mereka, bukan main lagi ini dan itu, namun apabila berlaku kegagalan, mereka enggan pula bertanggungjawab atas bencana yang berlaku. Kalau sudah tidak selamat, mengapakah mereka mengeluarkan lesen dan menerima bayaran bagi segala prosedur berkaitan? Kemudian, setelah keadaan menjadi kritikal, mengapakah alasan ‘tak boleh berbuat apa-apa dah, kita berserah sahajalah,’ yang keluar daripada pembesar-pembesar negara?

Setelah itu, kita belum sentuh pengurusan kewangan kerajaan dan syarikat berkait kerajaan yang selalu mendapat perhatian pihak pembangkang. Ada sahaja lompang kiri dan kanan yang kadang-kala sebenarnya menimbulkan tanda tanya tentang keberkesanan orang-orang yang dilantik oleh pihak kerajaan untuk menerajui sektor korporat kerajaan.

Dan paling jelas ialah betapa tak patriotiknya PM Najib yang sentiasa menamakan projek-projeknya dalam akronim Inggeris daripada GTP, UTC, RTC, NKRA, NKEA, ETP, IM4U, UR4MI (hehe...)... Sepanjang pemerintahan Najib, akronim-akronim berasaskan Bahasa Inggeris yang diterbitkan daripada PM Najib melambak-lambak bagai cendawan tumbuh selepas hujan. Bagaimanakah beliau hendak memproklamasikan dan mempromosikan dirinya sebagai jaguh patriotik negara? Sering berucap dalam bahasa campur hendak menunjukkan dirinya ‘urban’ tetapi hakikatnya, beliau telah melanggar satu peruntukan yang cukup besar dalam perlembagaan yang menjadi identiti kepatriotikan seseorang kepada Malaysia iaitu Bahasa Kebangsaan!

Tuntasnya, sekiranya PM Najib sanggup menggelar orang yang lari daripada membayar cukai sebagai pengkhianat negara, maka beliau, anggota kabinetnya dan mereka yang bekerja bawahnya turut perlu menerima gelaran pengkhianat negara sekiranya mereka sendiri tidak mempunyai prestasi yang terbaik dalam mengurus tadbir harta kekayaan negara melalui cukai yang telah dibayar oleh rakyat.

Sebarang kelompangan, ketirisan, salah guna kuasa, rasuah dan kegagalan anggota kerajaan untuk bertindak dengan cekap dan berkesan pada tahap yang sepatutnya dan diharapkan oleh rakyat juga harus dilabel sebagai pengkhianat negara. Malah, pengkhianatan mereka semua lebih besar lagi kerana telah menyalahgunakan wang rakyat dan tidak menjalankan tanggungjawab yang sepatutnya ketika rakyat mengharapkan mereka berbuat demikian.

Jelaslah di sini siapakah sebenarnya yang lebih besar khianatnya dan kurang patriotiknya kepada negara...

Cuti Jumaat dan kesannya

 

 

 

Pascasuntingan dan terbitan

 

Sepanjang penulis berurusan dengan perkhidmatan kerajaan di Johor semasa hari Jumaat masih dijadikan sebagai hari bekerja, penulis telah dimaklumkan dengan dogma dua hari yang kalau boleh, tak perlulah berurusan dengan kerajaan iaitu hari Isnin dan hari Jumaat. Isnin ialah disebabkan sindrom Monday blues sementara hari Jumaat ialah disebabkan solat Jumaat. Apa yang berlaku ialah seolah-olah satu kewajipan yang diperintahkan oleh Allah telah dijadikan alasan untuk penangguhan perlaksanaan urusan harian kerana orang yang bertanggungjawab menguruskannya perlu menunaikan solat Jumaat!

 

Sedangkan pada dasarnya, kerajaan telah memberikan masa yang cukup anjal kepada penjawatnya untuk melaksanakan tanggungjawab itu; ditambah boleh makan tengah hari lagi (12.15 tengah hari hingga 2.45 petang). Ada pejabat kerajaan yang bertindak untuk tutup kaunternya seawal 12.00 tengah hari dan dibuka semula hanya selepas 3.00 petang!  Dalam sela masa sedemikian pun, mereka beralasan 'terkejar-kejar' untuk melaksanakan solat Jumaat dan sukar untuk khusyuk.

 

Maka, apa yang diharapkan ialah selepas perlaksanaan cuti hari Jumaat di Johor kelak, perlu ada satu petanda khusus untuk membuktikan bahawa kecekapan dan keberkesanan sistem perkhidmatan awam bertambah baik kerana sudah tidak ada alasan yang konkrit untuk berlengah-lengah pada sebarang hari pun! Sebagaimana yang telah disyorkan oleh ulama-ulama kerajaan, hari Jumaat kini boleh dijadikan hari untuk beribadah dan mudah-mudahan kesemua rakyat beroleh ketenangan, termasuklah kakitangan awam. Johor akan bersama-sama Kedah, Kelantan dan Terengganu mempunyai masa kerja yang lebih baik kerana tiada lagi hari untuk 'terkejar-kejar' ke sini sana dan mereka akan mampu fokus pada kerja dan memberikan perkhidmatan terbaik kepada rakyat.

 

Tentang sama ada lebih Islami atau pun tidak bercuti hari Jumaat, penulis merasakan tanggapan itu adalah sesuatu yang kosmetik sahaja  kerana kelihatan lebih Islami dan menurut jejak langkah kebayakkan Negara-negara Arab. Tiada bukti secara nas Al-Quran dan Hadis bahawa umat Islam perlu bercuti pada hari Jumaat dan perlu menumpukan kepada ibadah sebagaimana yang digembar-gemburkan; sebaliknya kesemua itu sekadar adat kebiasaan yang diamalkan selepas zaman Nabi sallallahu alaihi wassalam dan Khulafa Ar-Rasyidin.

 

Dalam Surah Al-Jumaah, 62, ayat kesepuluh jelas Allah memberikan keizinan kepada orang-orang yang beriman untuk bertebaran di atas muka bumi untuk mencari kurniaan daripada-Nya. Maka secara langsung ayat ini menafikan bahawa seseorang itu perlu bercuti pada hari Jumaat dalam rangka menjadi seorang yang 'lebih Islam' (lebih warak).

Memetik HAMKA dalam tafsirannya pada ayat 10 Surah Al-Jumaah, beliau menjelaskan berikut selepas menafsirkan ayat 'maka bertebaranlah di bumi dan mencari kurniaan Allah' sebagai,

'Dengan demikian, nyatalah bahawa dalam agama Islam, Jumaat itu bukanlah hari istirahat buat seluruhnya, melainkan hari buat melakukan ibadah bersama-samanya, iaitu sembahyang Jumaat. Apabila Jumaat telah selesai, bolehlah bergiat kembali, bertebaranlah di bumi iaitu, "Dan carilah kurnia Allah."  Kurnia dari bertani dan berladang, usaha dari menggembala dan beternak, usaha dari berniaga dan jual beli, usaha dari macam-macam rezeki yang halal.'

 

Tambahan pula, sebenarnya wujud nas yang melarang untuk kita mengkhususkan ibadah tertentu pada malam dan hari Jumaat. Misalnya hadis daripada Abu Hurairah riwayat Muslim yang menyebut Nabi Sallallahu alalihi wasallam melarang pengkhususan solat malam (qiyamulail) pada malam Jumaat dan berpuasa pada hari Jumaat. Dan daripada sudut lain pula, menjadikan hari Jumaat sebagai hari cuti semata-mata kerana Solat Jumaat seolah-olah menyamai agama lain pula yang pada asalnya bercuti daripada bekerja pada hari tertentu kerana hendak beribadah!
 

 

Memang benar, Jumaat merupakan hari yang paling istimewa berbanding hari-hari lain di dalam seminggu dan kita dituntut melebihkan amal ibadah pada hari tersebut. Namun, bukanlah bermaksud kita boleh beribadah dengan menambah-nambah amalan tak tentu pasal (beramal amalan bidaah) semata-mata kerana harinya hari Jumaat. Kesemua amalan yang hendak dilakukan perlulah berlandaskan sunnah sebagaimana yang disabdakan oleh Nabi Sallallahu alaihi wasallam.

 

Intiha, penulis tiada masalah dengan cuti hari Jumaat. Namun, menurut hemat penulis, setelah perlaksanaan cuti hari Jumaat kelak di Johor, rakyat yang berkewajipanlah yang sebenarnya perlu menyedari kini, tiada alasan lagi untuk tidak bekerja dengan baik dan sempurna. Juga, yang lebih penting lagi, tiada alasan bagi yang wajib untuk tidak berjumaat kerana cuti telah diberikan pada hari itu. Barangsiapa yang tidak melaksanakan kewajipan itu kelak, sememangnya akan menanggung dosa yang sangat besar, lebih dahsyat mungkin berganda lagi dosanya kerana kerajaan dah  beri cuti pada hari itu! 

Misteri yang menyusahkan...

Tuhan kena tangkap

From Najib with Bangladeshi

 

 

Pascasuntingan dan penerbitan

 

Apa yang penulis bangkitkan ialah satu "curiosity" kerana PM Najib nampaknya sekadar berseloroh mempermainkan isu ini seolah-olah tuduhan itu ialah tuduhan yang kecil. Sedangkan tuduhan yang dibuat ialah satu tuduhan yang besar, membabitkan integriti kebolehpercayaan, kebolehupayaan sistem pilihan raya di Malaysia.

 

Sementelah TIADA satu pun tindakan yang benar-benar dapat menunjukkan yang BN/kerajaan/SPR menafikan sama sekali tuduhan tersebut dan masih ramai pengamal media sosial yang menggunakan isu itu dalam membincangkan politik Tanah air. Sekiranya pihak yang dituduh sendiri memandang ringan perkara tersebut dan tidak berusaha membawanya ke peringkat pengadilan, perkara ini menunjukkan mereka bersetuju bahawa memang wujud sekian-sekian ribu warga Bangladesh yang datang ke Malaysia tempoh hari untuk mengundi BN.

 

Sedangkan anggota BN dilengkapi dengan begitu ramai peguam yang boleh menyelesaikan kes ini secara undang-undang, maka mengapakah mereka tidak menggunakannya? Penafian lisan di media tidak mempunyai pemberat yang boleh dipercayai, sedangkan keputusan mahkamah pun sering dipertikaikan. Sepatutnya, isu ini telah lama disiasat (seperti sejurus tamat PRU), malangnya, kerajaan membiarkan sahaja isu ini dijadikan spekulasi liar.

 

Kini, PM Najib sendiri berseloroh hendak mempermainkan isu ini. Kebodohan pihak BN dalam mengatasi persepsi sebegini hanya akan memakan diri sendiri kerana sekiranya benar tiada orang Bangladesh yang mengundi untuk BN tempoh hari tetapi BN/kerajaan sekadar pejam sebelah mata, semakin mudah orang melemparkan tohmahan berat kepada BN (dah lama berlaku pun...).  

 

 

Kebatilan yang tersusun akan menewaskan kebenaran yang tak terancang.

From Dubai with Rosmah

COMANGNO

Tak cukup tarbiyah

 

Apabila PAS mengumumkan tahaluf siyasi dengan sebuah parti ultrasekular seperti DAP, ramai yang mengharapkan dengan usaha sebegitu dan kepimpinan melalui ulama yang begitu alim lagi warak, akan memberikan sinar baru dalam politik negara. Seseorang yang lurus akan mengharapkan parti seperti DAP yang selama ini menzahirkan sifat sekular akan bertambah faham dengan Islam. Malah, DAP mungkin akan lebih menerima perlaksanaan 'hukum Islam' dan 'negara Islam' (baca: berkebajikan) yang diperjuangkan oleh PAS sejak awal penubuhannya.

Malangnya, bukan sekali dua pimpinan tertinggi parti DAP mengeluarkan kenyataan yang sangat-sangat bertentangan dengan sifat dan sikap orang yang telah faham dengan Islam dan faham. Seakan-akan, semakin rapat DAP dan PAS, semakin jahil DAP untuk memahami roh perjuangan Islami PAS dan agama Islam itu sendiri! Sedangkan PAS begitu lantang dan sensitif kepada parti seagama dan sebangsa seperti UMNO namun begitu lunak dan bertoleransi dengan parti yang semenjak kewujudannya sering mempersoalkan isu-isu berkaitan bangsa Melayu dan agama Islam.

Dan Karpal Singh pun telah berkali-kali mengeluarkan kenyataan yang sentiasa mempertikaikan status quo yang telah diamalkan dalam negara ini terutamanya berkaitan Islam, Melayu dan Raja. Beliau juga tidak pernah menarik semula sebarang kenyataan yang dibuat yang dikecam oleh pihak lain. Begitulah halnya dengan kenyataan-kenyataan yang dikeluarkan olehnya yng dilihat sangat-sangat mengancam kedudukan Islam namun dibiarkan sahaja oleh pimpinan tertinggi PAS. Biasanya, Tok-tok guru PAS menerangkan pula sebab kepada kenyataan Karpal Singh dengan menjawabnya 'itu pandangan peribadi.' Apa ke halnya itu pandangan peribadi sedangkan kenyataan itu keluar daripada mulut seorang yang berjawatan 'Pengerusi Kebangsaan DAP.'

Adakah PAS masih tidak memahami hierarki kepimpinan DAP (atau tidak memahami apa itu hierarki kepimpinan)? Atau adakah kata-kata Karpal itu sekadar kata-kata kakak tua yang tidak mempunyai pemberat di sisi kepimpinan DAP? Sungguh, kata-kata Karpal Singh itu bukannya bersifat peribadi, tetapi kenyataan itulah sebenarnya kenyataan mewakili DAP! Seorang pengerusi syarikat misalnya, apabila mengeluarkan sesuatu kenyataan dalam satu sidang terbuka  bagi pihak syarikat ialah kenyataan ‘mewakili syarikat terbabit;’ dan bukannya kenyataan peribadi si pengerusi. Maka, mengapakah PAS masih cuba merasionalkan kenyataan seorang pengerusi parti sebagai kenyataan 'peribadi?'

Seharusnya PAS mengambil kira pandangan yang telah dibuat oleh Dewan Ulama untuk mengkaji kembali kerjasama politik dengan DAPkerana sangat-sangat jelas bahawa pihak yang paling banyak terpaksa termakan budi dan tergadai body ialah PAS. Tatkala pemimpin Pakatan yang lain sentiasa daripada masa ke maasa mengeluarkan kenyataan yang jelas mencabar kedudukan Islam di dalam negara, datang pula pimpinan tertinggi PAS yang kalaulah tidak menyokong kenyataan itu, bertindak sebagai pembela pasif pula dengan menyandarkan kenyataan itu bersifat peribadi. Sudahlah perjuangan negara Islam terpaksa dikebajikankan, kalimah Allah hendak dikompromikan, kini segala kenyataan pihak Pakatan yang lain yang bertentangan dengan keberadaan PAS sendiri terpaksa dibela dengan 'memperibadikan' kenyataan itu!

Sedangkan dalam banyak perjuangan Islami oleh PAS, mereka tidak akan pernah mendapat sokongan dan dokongan daripada pihak Pakatan yang lain. Sehinggakan pernah berlaku Exco agama peringkat negeri pun tidak diberikan kepada PAS bagi negeri-negeri yang dikuasai oleh Pakatan dengan kerusi minoriti PAS. Maka, bolehlah dikatakan sekutu PAS sendiri tidak yakin dengan pembawaan agama oleh PAS.

Maka, relevenkah lagi PAS dalam Pakatan hanya untuk dipergunakan untuk memancing undi Melayu?

Gudang Garam Tak Haram???

Hadis-hadis penting dalam timbangan untuk beribadah