Derhaka dan Ampun

Mungkinkah atau mungkirkah bersama

Ustaz Kazim MT UMNO ???

Tak cukup tarbiyah

 

Apabila PAS mengumumkan tahaluf siyasi dengan sebuah parti ultrasekular seperti DAP, ramai yang mengharapkan dengan usaha sebegitu dan kepimpinan melalui ulama yang begitu alim lagi warak, akan memberikan sinar baru dalam politik negara. Seseorang yang lurus akan mengharapkan parti seperti DAP yang selama ini menzahirkan sifat sekular akan bertambah faham dengan Islam. Malah, DAP mungkin akan lebih menerima perlaksanaan 'hukum Islam' dan 'negara Islam' (baca: berkebajikan) yang diperjuangkan oleh PAS sejak awal penubuhannya.

Malangnya, bukan sekali dua pimpinan tertinggi parti DAP mengeluarkan kenyataan yang sangat-sangat bertentangan dengan sifat dan sikap orang yang telah faham dengan Islam dan faham. Seakan-akan, semakin rapat DAP dan PAS, semakin jahil DAP untuk memahami roh perjuangan Islami PAS dan agama Islam itu sendiri! Sedangkan PAS begitu lantang dan sensitif kepada parti seagama dan sebangsa seperti UMNO namun begitu lunak dan bertoleransi dengan parti yang semenjak kewujudannya sering mempersoalkan isu-isu berkaitan bangsa Melayu dan agama Islam.

Dan Karpal Singh pun telah berkali-kali mengeluarkan kenyataan yang sentiasa mempertikaikan status quo yang telah diamalkan dalam negara ini terutamanya berkaitan Islam, Melayu dan Raja. Beliau juga tidak pernah menarik semula sebarang kenyataan yang dibuat yang dikecam oleh pihak lain. Begitulah halnya dengan kenyataan-kenyataan yang dikeluarkan olehnya yng dilihat sangat-sangat mengancam kedudukan Islam namun dibiarkan sahaja oleh pimpinan tertinggi PAS. Biasanya, Tok-tok guru PAS menerangkan pula sebab kepada kenyataan Karpal Singh dengan menjawabnya 'itu pandangan peribadi.' Apa ke halnya itu pandangan peribadi sedangkan kenyataan itu keluar daripada mulut seorang yang berjawatan 'Pengerusi Kebangsaan DAP.'

Adakah PAS masih tidak memahami hierarki kepimpinan DAP (atau tidak memahami apa itu hierarki kepimpinan)? Atau adakah kata-kata Karpal itu sekadar kata-kata kakak tua yang tidak mempunyai pemberat di sisi kepimpinan DAP? Sungguh, kata-kata Karpal Singh itu bukannya bersifat peribadi, tetapi kenyataan itulah sebenarnya kenyataan mewakili DAP! Seorang pengerusi syarikat misalnya, apabila mengeluarkan sesuatu kenyataan dalam satu sidang terbuka  bagi pihak syarikat ialah kenyataan ‘mewakili syarikat terbabit;’ dan bukannya kenyataan peribadi si pengerusi. Maka, mengapakah PAS masih cuba merasionalkan kenyataan seorang pengerusi parti sebagai kenyataan 'peribadi?'

Seharusnya PAS mengambil kira pandangan yang telah dibuat oleh Dewan Ulama untuk mengkaji kembali kerjasama politik dengan DAPkerana sangat-sangat jelas bahawa pihak yang paling banyak terpaksa termakan budi dan tergadai body ialah PAS. Tatkala pemimpin Pakatan yang lain sentiasa daripada masa ke maasa mengeluarkan kenyataan yang jelas mencabar kedudukan Islam di dalam negara, datang pula pimpinan tertinggi PAS yang kalaulah tidak menyokong kenyataan itu, bertindak sebagai pembela pasif pula dengan menyandarkan kenyataan itu bersifat peribadi. Sudahlah perjuangan negara Islam terpaksa dikebajikankan, kalimah Allah hendak dikompromikan, kini segala kenyataan pihak Pakatan yang lain yang bertentangan dengan keberadaan PAS sendiri terpaksa dibela dengan 'memperibadikan' kenyataan itu!

Sedangkan dalam banyak perjuangan Islami oleh PAS, mereka tidak akan pernah mendapat sokongan dan dokongan daripada pihak Pakatan yang lain. Sehinggakan pernah berlaku Exco agama peringkat negeri pun tidak diberikan kepada PAS bagi negeri-negeri yang dikuasai oleh Pakatan dengan kerusi minoriti PAS. Maka, bolehlah dikatakan sekutu PAS sendiri tidak yakin dengan pembawaan agama oleh PAS.

Maka, relevenkah lagi PAS dalam Pakatan hanya untuk dipergunakan untuk memancing undi Melayu?

Madah dah kalah

 

Secara tiba-tiba, kekalahan BN di PRK Sungai Limau  sudah dijangka oleh media harian prokerajaan. Kini, hasil daripada PRK itu seolah-olah sudah diramal siap-siap sementelah sebelum ini, seolah-olah calon daripada BN mampu membuat kejutan. Kejutan hapakebenda? (Penulis pernah mengemukakan cadangan untuk BN tidak bertanding dalam terbitan sebelum ini untuk menjimatkan masa dan kos).

Menang tetap menang walau berapa pun majorotinya. Secara tidak langsung, kemenangan calon PAS, Azam Abd Samat membuktikan bukan semua pengundi luar bandar yang memihak kepada UMNO; tidak sebagaimana yang dicanang oleh orang-orang kuat UMNO sendiri. Jadi, UMNO pun berhelahlah dengan 'mengecilnya' majoriti undi, kononnya sokongan pengundi terhadap UMNO bertambah. Soalnya sekarang bukannya kecil atau besarnya majoriti. Soal sebenarnya ialah masih lebih seribu orang pengundi yang lebih memihak kepada PAS! Mereka meletakkan keyakinan yang lebih besar kepada calon PAS. Itu sahaja.

Malah, pengurangan peratusan keluar mengundi sebenarnya melemahkan lagi hujah pengurangan majoriti kerana belum tentu sekiranya peratusan keluar mengundi sama atau melebihi sebagaimana PRU ke-13, majoriti itu turut sama mengecil. Lainlah kalau peratusan mengundi semalam lebih besar berbanding PRU lepas, yang memungkinkan kesimpulan yang pengundi yang memilih BN sudah bertambah.

Kekalahan BN di Sungai Limau untuk sekian kalinya sekali gus menunjukkan walaupun BN mempunyai kelebihan capaian media utama untuk mendakyahkan propaganda mereka untuk menarik minat penduduk tempatan untuk mengundi BN. Takkanlah orang di Sungai Limau tak tengok tv? Kelebihan media massa tidak memberikan sebarang manfaat kepada BN di kawasan kubu kuat parti lawan. Malah segala insentif yang diberikan oleh pihak kerajaan gagal memberikan keputusan yang bererti dan diharapkan tatkala BN begitu teruja untuk melakukan upset di Sungai Limau.

Motto 'Berani Berhijrah' nampaknya tidak dapat diterjemahkan dalam keputusan PRK kali ini. Pengundi di Sungai Limau masih mahu mengekalkan tradisi di pimpin oleh PAS di DUN bekas Menteri Besar Kedah itu. Sekali lagi, Mukhriz terpaksa menerima kenyataan yang nasib tidak menyebelahinya  dalam memimpin UMNO untuk PRK terbabit setelah beliau turut gagal merebut kerusi Naib Presiden UMNO. Aura sebagai anak bekas Perdana Menteri sahaja nampaknya tidak mencukupi. Tak sempat jugalah pihak media massa prokerajaan hendak kaitkan sambutan Maal Hijrah hari ini dengan 'hijrahnya pola pengundian di Sungai Limau' kerana PAS masih mengekalkan kerusi. Kalau tidak, maunya dibuat satu dokumentari khas kerana kejayaan BN itu dan kaitannya dengan Awal Muharam gamaknya!

Pendek katanya, kekalahan di Sungai Limau membuktikan pengaruh tradisional PAS masih lagi likat di kalangan pengundi-pengundi di kawasan tertentu di luar bandar. Perkara ini turut membuktikan bahawa UMNO tidak boleh mendabik dada yang merekalah hero kepada penduduk luar bandar dan sokongan golongan itu kepada UMNO bertambah baik. Seandainya benarlah andaian itu, maka tiadalah masa dan tempat lain yang sangat cucuk untuk membuktikannya melainkan di PRK Sungai Limau.

Akan tetapi, Sungai Limau menidakkannya dengan cukup meyakinkan...

Jangan kata PAS, UMNO pun tak de

 

Sehari sebelum umat Islam negara ini ingin menyambut Aidil Adha tahun ini, mereka diberitakan dengan satu keputusan mahkamah yang masih bersifat sementara iaitu larangan penggunaan kalimah Allah dalam terbitan Kristian yang kononnya khusus untuk edaran di Sabah dan Sarawak. Barangkali yang di Semenanjung kurang peka dengan permasalahan di sana yang telah ditimbulkan oleh mubaligh Kristian 'zaman tok kaduk' kerana mereka telah mendakyahkan agama Kristian di komuniti setempat dengan mengisyaratkan gelaran tuhan bagi orang Kristian ialah Allah.

Kita pun tidak mahu memperpanjangkan persoalan tentang asas kepada mengapakah pendakyah Kristian ketika itu sanggup menggunakan satu kalimah yang sudah cocok dengan agama Islam. Sedangkan, tiada satu pun negara majoriti Kristian dan yang mempunyai ketua negaranya sebagai ketua agama Kristian negara terbabit yang menggunakan kalimah Allah merujuk kepada tuhan dalam perbincangan keagamaan mereka. Dalam konteks Bahasa Inggeris misalnya, tiada pernah mereka menggunakan frasa, 'Allah, the Son and the Holy Spirit.'

Kembali kita ke Malaysia, dikhabarkan sebenarnya tiada ijmak pun yang tercapai antara pemimpin Kristian di negara ini yang membolehkan penggunaan kalimah Allah secara mutlak. Di kalangan pemimpin politik, orang yang begitu lantang menyuarakan tuntutan agar penganut Kristian dibenarkan menggunakan perkataan Allah bukannya beragama Kristian pun! Begitulah adatnya sebuah negara berbilang bangsa dan agama terpaksa mendepani cabaran seperti ini kerana ketidaksempurnaan sistem pemerintahan dan pelbagai tekanan luaran mahupun dalaman terhadap pembuat dasar dan pemerintah. Sehinggakan ada pemimpin di dalam parti politik Islam pun menyampaikan sokongan penggunaan kalimah Allah oleh orang Kristian!

Tambahan pula, keputusan yang dibuat oleh tiga orang hakim Mahkamah Rayuan kelmarin telah mendapat reaksi pihak tertentu yang memperkecilkan kredibiliti hakim-hakim yang terlibat. Misalnya, reaksi peguam politik terkenal, Zaid Ibrahim, yang juga terkenal sebagai seorang ahli politik terjun sana terjun sini. Di dalam twitternya, beliau menyifatkan hakim-hakim tersebut seolah-olah telah menjadi pakar teologi Kristian pula untuk menentukan mana yang penting dan mana yang tidak dalam agama terbabit. Bagaimanapun, pandangan Zaid sememangnya satu pandangan yang boleh diramal kerana beliau ialah antara tokoh politik yang agak lebih ‘terbuka’ dalam soal-soal berkaitan agama Islam.

Pada masa yang sama, media arus perdana tempatan turut serta menghangatkan lagi suhu politik tempatan dengan menghentam PAS kerana kurang vokal dalam isu kalimah Allah. Hal ini seolah-olah bagi mengakuri tuntutan tahaluf siyasi yang menjadi tunjang kepada hubungan parti Islam terbabit dengan dua parti tunjang Pakatan Rakyat dalam rangka untuk mengalahkan kerajaan yang ditunjangi BN. Ramai yang mempersoalkan ke manakah perginya taring PAS dalam menghadapi isu yang sangat-sangat kritikal membabitkan kesucian Islam. Sedangkan, asal kewujudan parti Islam terbabit yang mempunyai matlamat menjadikan negara Malaysia sebagai negara Islam (baca: Berkebajikan), tetapi kini sering memperlihatkan sisi lain yang tidak menggambarkan matlamat asal iaitu ke arah pembentukkan daulah Islamiyah.

Tiada sebarang tunjuk perasaan yang dibuat bagi menunjukkan sokongan kepada langkah Menteri Dalam Negeri pada ketika itu yang menghalang penerbitan akhbar Kristian menggunakan kalimah Allah. PAS tidak pula bersungguh-sungguh membuat rapat raksasa untuk mengecam tindakan penerbitan Kristian terbabit daripada menggunakan kalimah Allah persis parti terbabit menyertai himpunan BERSIH yang menuntut pembersihan dalam pilihan raya Malaysia atau pelbagai lagi himpunan pembangkang dan antikerajaan yang lain. Malah, kita pun sebenarnya tak nampak akan sebarang himpunan raksasa yang menuntut kepada mempertahankan kesucian Islam sebagaimana yang pernah di lakukan satu ketika dahulu. Adakah matlamat, awlawiyat dan kawaid parti Islam terbabit sudah berubah?

Kalau dahulu, jangan sesekali ada pihak itu menghina Islam dan mereka sanggup menyertai tunjuk perasaan mengutuk, mencerca kebiadaban pihak tertentu yang mempermainkan Islam (contohnya isu karikatur Nabi SAW oleh NSTP), dan suatu ketika, mencerca, mengutuk meluahkan perasaan keinginan pihak Majlis Peguam dalam mewujudkan semacam suruhanjaya agama. Kini, dalam hal yang paling suci dalam agama Islam iaitu nama Tuhan Yang Maha Esa, Yang Satu-satunya Untuk Bergantung Harap, Yang tidak beranak, lagi tidak tidak diperanakkan, dan tiada satu pun yang setara dengan-Nya Yang Maha Esa, tak banyak yang kita dengar daripada mereka. Ironinya ada pimpinan PAS yang menyokong agar kalimah Allah digunakan oleh orang Kristian walaupun sayap ulama dalam PAS sudah menetapkan bahawa tiadalah boleh kalimah Allah sewenang-wenangnya digunakan oleh bukan Islam.

Begitulah antara persoalan demi persoalan yang diutarakan oleh media arus perdana berkaitan isu pendirian PAS terhadap kalimah Allah. PAS kini disifatkan sebagai sangat dingin, tidak sebagaimana respon PAS yang dahulu dalam isu-isu berkaitan Islam. NGO-NGO berkait Melayu/Islam menyelar tindakan PAS yang tidak menunjukkan sebarang respon yang signifikan dalam usaha mempertahankan penggunaan kalimah Allah dalam ruang lingkup Islam sahaja. Dalam himpunan prakeputusan Mahkamah Rayuan pada hari Isnin yang lalu, tiada pun kelihatan kumpulan yang mewakili suara PAS (Nasharuddin Mat Isa tak kira sebab beliau ialah ahli terbuang) untuk memberikan sokongan terhadap usaha kerajaan memastikan agar kalimah Allah tidak digunakan dalam terbitan Kristian Katholik Malaysia, sebagaimana misalnya sokongan terhadap Anwar Ibrahim dalam keputusan Liwat 2.0. Akan tetapi, seandainya kritikan ditujukan kepada PAS, bagaimana pula dengan UMNO yang sebenarnya turut tidak vokal dalam isu yang sama, malah dalam kebanyakkan isu berkaitan Islami?

Kebenarannya, UMNO juga turut tidak menzahirkan sebarang sokongan yang jelas terhadap usaha menidakkan penggunaan kalimah Allah oleh orang bukan Islam sebagaimana yang dilaksanakan oleh NGO-NGO Melayu/Islam yang ada. Malah, diteorikan bahawa kegagalan kedua-dua parti majoriti Melayu/Islam untuk memberikan respon yang bererti kepada isu-isu berkaitan Islam menjadi sebab kewujudan NGO berteras Melayu/Islam yang muncul bagai cendawan tumbuh selepas hujan. Daripada sudut sejarah, itulah sebenarnya kelakuan UMNO yang agak malu-malu dalam menampilkan diri sebagai pembela agama. Malah, kegagalan UMNO dalam bersikap vokal dalam mempertahankan Islam pada zaman tok kaduk dahululah yang membawa kepada pembentukkan PAS. Jadi, UMNO sebenarnya sejak dahulu lagi tidak lantang mempertahankan Islam secara terang-terangan dan hanya sekadar beretorika, paling pun hanya dalam majlis perhimpunan agungnya sahaja. Sangat jarang sekali UMNO sebagai sebuah parti ke hadapan dalam isu-isu berkaitan dengan Islam walaupun mengaku bahawa mereka berjuang untuk agama, bangsa dan negara.

Kalau hendak diikutkan, 'himpunan sokongan' pada hari Isnin di Istana Kehakiman itu pun tidak menonjolkan parti UMNO sebagai salah satu daripada kumpulan pendesak, maka bagaimana mungkin boleh dikatakan UMNO sebagai pejuang Islam dan turut terlibat secara aktif dalam mempertahankan kalimah Allah? Barangkali UMNO perlu faham faktor pemisahan kuasa antara legislatif, eksekutif dan perjuangan marhaen menyebabkan usaha seorang menteri yang berasal daripada UMNO bukannya usaha parti UMNO secara langsung. Hal ini dikatakan demikian kerana seorang menteri akan dilihat akan bertindak atas kapasiti kerajaan dan bukannya parti. Walaupun pak menteri (daripada UMNO) yang mengusahakan halangan terhadap pihak Kristian Katholik untuk tidak menggunakan kalimah Allah dalam terbitan mereka, usaha itu sebenarnya hanya dapat dilihat atas kapasiti beliau sebagai seorang menteri dan anggota kerajaan, dan bukannya sebagai ahli parti UMNO.

Perkara ini nampak remeh namun itulah hakikatnya yang harus difahami oleh UMNO sendiri dan media-media arus perdana yang menyokongnya. Dalam menuju era politik yang lebih matang, tindakan seseorang menteri atau kerajaan tidak harus dilihat sebagai tindakan atas kapasiti parti walaupun menteri itu seorang ahli parti. Tambahan pula, hanya menteri-menteri sahaja yang diangkat sebagai satu-satunya yang berusaha dalam konteks isu kalimah Allah ini tanpa ditonjolkan iltizam yang berterusan daripada pihak kepimpinan dan ahli lain dalam UMNO hanya menunjukkan usaha itu ialah usaha sang menteri sahaja. Tindakan tuntutan UMNO dalam isu kalimah Allah langsung tidak tergambar dalam usaha mereka yang berterusan dan masih menyandarkan kepada situasi sebab menteri orang UMNO, dikira sebagai suara UMNO. Oleh sebab itu, tidak hairanlah sekiranya ada di kalangan ahli akar umbi yang mendakwa UMNO semakin kurang singnifikan dalam menjuarai isu-isu penting seperti agama Islam dan bangsa Melayu. Kedua-dua perkara ini banyak ditunjangi oleh usaha berpuluh-puluh NGO yang ditubuhkan untuk memperjuangkan isu-isu sebegini sedangkan pada masa 'kegemilangannya,' UMNOlah tunjang utama mempertahankan ketuanan Melayu.

Ke manakah perginya pemimpin UMNO yang lantang bersuara dalam isu berkaitan kalimah Allah ini. Di manakah suara-suara tegas yang bukan sahaja dizahirkan sekadar di media massa, namun dengan tindakan konkrit seperti menghantar memorandum, kenyataan resolusi yang tegas kepada pihak gereja dan badan-badan Kristian supaya jangan memanjangkan sama sekali isu ini dan membiarkan status quo dihormati dan dipatuhi demi keharmonian dan keamanan antara kesemua agama dan kaum? Manakah suara ketua pemuda dan pemuda, sebuah jawatan dan sayap parti yang secara tradisinya lantang mengemukakan tuntutan penting yang berkait agama Islam dan orang Melayu.

Bisu?

Pendek katanya, tak perlulah sesiapa pun yang mempersoalkan kenapa PAS tidak sebegitu vokal untuk memperjuangkan isu kalimah Allah kerana sememangnya ada di kalangan 'ulama' PAS (al-maklumlah kesemua ahli PAS ialah ulama, kata salah seorang pemimpin parti tersebut) yang berfatwa bahawa kalimah itu boleh sahaja digunakan oleh orang bukan Islam. Malah, yang perlu dibangkitkan ialah sejauh manakah istiqomahnya UMNO memperjuangkan isu-isu yang penting seperti agama Islam sebagai matlamat penting perjuangannya dan dipertonjolkan kepada umum. Kita perlu ingat, perjuangan itu bukan sekadar dipertontonkan apabila sesama sendiri sahaja, sebaliknya perlulah dizahirkan kepada yang bukan ahli sekali. Hal ini bolehlah dinisbahkan sebagaimana iman yang bukan sahaja setakat pengakuan di hati, dan ucapan di bibir, malah perlu dizahirkan dalam amal perbuatan. Sebaliknya, semakin hari, semakin jelas bahawa iltizam perjuangan berkait Melayu dan Islam hanya tampak diperjuangkan oleh NGO Melayu yang wujud jauh selepas kewujudan UMNO. Pastilah hal ini akan menimbulkan persoalan, sejauh manakah relevennya UMNO dalam memperjuangkan Islam?

Justeru, adakah suara UMNO tentang Islam sudah sepi selama-lamanya?

Demokrasi demo tak kasi

 

Sekali lagi, tibalah masanya menjelang musim pemilihan dalam parti. UMNO sudah tentu akan mengalaminya pada bulan Oktober kelak dengan akhbar utama sudah bersiap-sedia mencanang siapa yang hendak bertanding jawatan apa. Sudah ada kedengaran hasrat orang-orang tertentu untuk bertanding jawatan tertinggi dalam parti di peringkat pusat seperti Ahli Majlis Tertinggi (MT) mahupun jawatan yang lebih tinggi seperti Naib Presiden. Begitu juga bagi 'sayap' parti seperti Ketua Wanita, Ketua Pemuda dan Ketua Puteri; bagi jawatan terakhir itu perlu dipertandingkan lantaran penyandangnya sudah tidak layak daripada segi umurnya.

Bukan sahaja UMNO yang akan menghadapi pemilihan parti sebaliknya PAS turut dikatakan akan menghadapi pemilihan pimpinan parti pada Muktamar Tahunannya kali ini. Pastinya tumpuan akan diberikan kepada jawatan nombor dua parti setelah penyandangnya mendapat reaksi yang kurang senang di kalangan ahli parti dan tekanan daripada dewan ulama parti tersebut. Terbaru, ada kalangan pimpinan negeri yang senada dengan Mohd Sabu bahawa kesemua orang di dalam PAS ialah ulama. Sudah semestinya pengisytiharaan ini sangat bertentangan dengan ajaran yang dikuliahkan oleh tok-tok guru dalam PAS khususnya, dan ustaz-ustaz penceramah bebas umumnya, yang selama ini meletakkan hanya cerdik pandai agama sebagai orang yang layak digelar ulama dan bukannya satu gelaran umum yang boleh dikurniakan kepada sesiapa sahaja hatta orang itu berilmu sekali pun.

Oleh hal yang demikian, jelas sekali bahawa kedua-dua parti yang mempunyai majoriti orang Melayu akan menghadapi cabaran bagi mengangkat pemimpin yang akan mengharungi dua atau tiga tahun akan datang. Kelangsungan kedua-dua parti akan menjadi taruhan untuk melihat muka-muka masa depan di antara ahli-ahli yang sudah banyak berjasa kepada parti. Ramai muka baru, tak kurang muka lama yang mengusulkan nama bagi merebut jawatan di peringkat tertinggi parti.

Cuma, dalam semangat demokrasi yang telah dicanang sebagai tunjang politik negara, kita sudah awal-awal lagi mendengar gesaan dan cadangan untuk jawatan tertinggi parti, lebih-lebih lagi dalam UMNO untuk tidak dipertandingkan. Alasan yang diberikan ialah agar tidak berlaku sebarang pepecahan dalam parti kerana sejarah telah membuktikan bahawa perebutan jawatan utama dalam parti akan menyebabkan pepecahan parti. Kesan terbesarnya pula ialah pepecahan dalam umat Melayu pula. Kegagalan ahli UMNO untuk bersetuju untuk tidak bersetuju menyebabkan ada di kalangan pemimpin yang keluar parti dan membuka parti baharu pula di bawah kepimpiman pihak yang keluar itu.

Lantaran itu, ada pula pemimpin UMNO yang menegaskan, sungguhpun jawatan terpenting dalam parti tidak dipertandingkan, parti itu tetap demokratik. Bagaimanakah konklusi sebegini boleh tercapai sedangkan puncak kepimpinan parti tidak dicabar? Penulis nampak sindrom ini memang sangat lekat dengan UMNO, namun tak bermaksud parti yang lain lebih demokratik.

Misalnya pemilihan DAP akhir tahun lepas turut tidak dipertandingkan jawatan penting seperti Pengerusi dan Setiausaha Agung. Pemilihan PAS tempoh hari turut tidak mempertanding jawatan eksekutif tertinggi dalam parti walaupun parti dihadiahkan dengan kemenangan bermakna Mat Sabu sebagai Timbalan Presiden. Alasan paling layak untuk keadaan sebegini ialah tiada pencabar. Bagaimanapun, agak menghairankan juga bagaimana parti politik yang memiliki ratusan ribu ahli seluruh negara tidak memiliki seorang pun pencabar jawatan tertinggi? Sedangkan selepas itu, ada sahaja ahli parti yang meluahkan rasa tidak berpuas hati dengan pucuk pimpinan parti.

Kalau itu berlaku dalam kem Pakatan Rakyat dan alasannya masih boleh dirasionalkan, sebaliknya pula untuk UMNO apabila belum pun lagi gelanggang berkaitan pemilihan peringkat tertinggi dibuka, sudah ada di kalangan pemimpinnya yang mula menggesa agar jawatan tertinggi tidak dipertandingkan. Bagaimana mungkin demokrasi disuburkan seandainya jawatan tertinggi sesuatu parti pun tidak dipertandingkan? Bukankah penidakkan untuk sebarang pertandingan jawatan presiden dan timbalan presiden hanya menidakkan jua hasrat UMNO untuk bertambah demokratik selepas beria-ia benar mengubah perlembagaan dan kaedah pemilihan jawatan kuasa tertinggi?

Sebetulnya, tahun pertama inilah (i.e. selepas pindaan perlembagaan dan kaedah pemilihan) UMNO membuktikan kepada orang ramai bahawa parti itu semakin matang menghadapi cabaran luaran, lebih-lebih lagi cabaran dalaman. Seandainya pemilihan parti pun tak dapat diselesaikan dan ada di kalangan ahlinya yang merajuk keluar parti dan menubuhkan parti baharu, hal yang sedemikian hanya membuktikan ahli parti yang cukup bersejarah itu masih belum matang dalam pembangunan parti dan tidak dapat menerima sebarang penolakkan.

Bayangkan setelah hampir 70 tahun parti tersebut wujud, ahlinya masih belum cukup matang untuk menerima kekalahan. Kalau begitulah gayanya, mengapa tidak ubah sahaja cara pemilihan dan penjawatan dalam parti. Bukankah lebih baik dibuat cara pewarisan jawatan sahaja bagi memudahkan kerja berkaitan kepimpinan parti. Bukanlah menidakkan demokrasi, tetapi demokrasi apa ke bendanya kalau tidak mempertandingkan jawatan kerana takut perpecahan di kalangan ahli parti sedangkan perlembagaan parti membolehkan jawatan dicabar. Sekiranya ahli parti sudah cukup matang dalam politik, pastinya perkara seperti sabotaj dalam parti tidak akan berlaku.

Malangnya, UMNO masih takut dengan bayang-bayang semalam. Jawatan presiden masih disarankan untuk tidak dipertandingkan atas alasan penyatuan, maka apa gunanya jawatan itu dikanunkan untuk boleh dipertandingkan? Mengapakah acap kali ada di kalangan ahli yang menawarkan diri untuk bertanding jawatan tertinggi akan dipersepsikan sebagai persona non-grata oleh media arus perdana yang proparti? Sungguh, UMNO sepatutnya lebih matang daripada itu kerana mereka mendakwa diri mereka sebagai pendukung demokrasi; maka laksanakanlah demokrasi itu terlebih dahulu di dalam parti.

Sekiranya UMNO tidak dapat berbuat begitu, maka batalkan sahaja peruntukan tentang pemilihan presiden parti sebaliknya tetapkanlah bahawa pemilihan presiden parti ialah hak prerogatif presiden terdahulu; dan tidak boleh dicabar sehinggalah presiden itu bersara dan memilih pula bakal penggantinya yang baharu. Sesungguhnya hal yang sedemikian adalah lebih jelas dan mampu menjimatkan masa untuk berpolitik dalam politik. Mereka pun ada masalah negara yang perlu diselesaikan, jadi penjimatan sebegini akan memberikan nilai kepada parti politik tersebut.

Dan meskipun penulis mengisyaratkan perkara lebih kepada apa yang berlaku di dalam UMNO dalam penulisan kali ini, isyarat itu sebenarnya tercakup lebih luas lagi kepada kesemua parti politik di Malaysia dan di serata dunia yang pastinya punya situasi yang sama dengan apa yang berlaku dalam UMNO. Jelaslah di sini bahawa demokrasi tidaklah diamalkan dalam kesemua keperluan dan peringkat politik, walaupun ahli politik sering memproklamasikan perjuangan mereka ialah ke arah demokrasi. Hal ini dikatakan demikan kerana pada akhirnya, demokrasi hanya digunakan untuk mencapai matlamat politik, dan bukannya matlamat politik itu sendiri. Demokrasi tidak lebih daripada sistem ciptaan manusia yang penuh kelemahan dan sering dipergunakan untuk mencapai keinginan kendiri.

Jadilah tidak hairanlah kalau bukan semua perkara hendak kasi jadi demokrasi....

Tsunami berulang

 

Barangkali kini perbincangan politik lebih menjurus kepada sama ada benar-benar berlaku tsunami masyarakat Cina dalam PRU ke-13. Perkataan 'tsunami masyarakat Cina' ini pertama kali diperdengarkan kepada pihak umum apabila PM Najib memberikan ucapannya di PWTC selepas BN berjaya membentuk kerajaan dengan majoriti mudah pada awal pagi semalam. Sudah tentu ada yang memberi respon apa yang bahawa yang berlaku bukannya hanya kepada masyarakat Cina, malah turut berlaku kepada masyarakat Melayu. Sudah ada golongan penulis, politik mahu pun akademik yang melihatnya sebagai 'tsunami Malaysia.' Benarkah begitu?

Pada hemat penulis, penggunaan istilah baru seperti tsunami Cina atau Malaysia itu sendiri tidak tepat. Tsunami ialah fenomena alam yang mendatangkan kejutan, yang boleh menyebabkan kematian, kecederaan dan kemusnahan alam dan segala binaan dan buatan manusia. Pada kebiasaannya, elemen kejutan pasti wujud; secara tiba-tiba sahaja. Kalau ada 'amaran' (alarm) pun, masa untuk menyelamatkan diri mungkin sangat suntuk atau tiada pun.

Bagaimana pun, dalam konteks menisbahkan apa yang berlaku pada PRU ke-13, keputusan yang diperolehi sebenarnya lebih kurang sama dengan apa yang berlaku sebelum ini. Orang ramai terkejut tetapi bukanlah semua yang terkejut. Malah, ada dikalangan ahli politik turut menyatakan secara jelas, memang kerusi sekian-sekian akan kalah. Apa yang berlaku pada 2008 yang disebut sebagai ‘tsunami politik,’ sebenarnya berulang kembali pada 2013, cuma magnitudnya sahaja lebih kuat. Kejutan mungkin lebih kepada betapa kerasnya pimpinan tertinggi BN berkerja terutamanya Najib untuk meraih mandat yang lebih baik, namun sebaliknya yang berlaku. Usaha tersebut agak tidak berbaloi untuk BN dan Najib.

Namun, sekiranya kejutan benar-benar berlaku, Najib bukanlah PM sekarang ini.

Orang tak iktiraf keputusan PRU secara umumnya, hal itu cerita lain. Perkara sedemikian ialah agenda orang tersebut. Realitinya, orang yang tak iktiraf itu tak dapat jadi PM. Dan sekiranya beliau tidak mengiktiraf pilihan raya pada kali ini, secara automatiknya beliau sendiri tidak mengiktiraf kemenangan beliau dan pakatan beliau sendiri. Jadi beliau hendak buat tunjuk perasaan, menunjukkan yang beliau sebenarnya yang sepatutnya jadi PM dan pilihan raya tak bersih. Sekiranya beliau ikhlas untuk membersihkan pilihan raya, laporkanlah secara terperinci kepada yang berkuasa bersama-sama bukti dan saksi bahawa di manakah yang dikatakan pilihan raya tak bersih, bukannya terus buat sidang media tuduh itu, ini kata itu ini. Media yang datang itu pun yang antarabangsa pula; yang cukup-cukup menyayanginya.

Kembali kepada persoalan tsunami, adakah kejadian PRU ke-13 ini boleh dikatakan mengejutkan? Maka hal ini penganalisis perlu jujur berkenaannya. Pada mulanya, penulis turut terperanjat juga dengan keadaan yang berlaku. Tetapi, setelah dibuat penelitian semula dan dirasionalkan, maka penulis simpulkan seandainya fakta yang benar diberikan kepada rakyat, maka perkara tersebut tidak perlu diterperanjatkan. Apa yang berlaku ialah hasil kepada kegagalan BN dalam menyelesaikan keperluan yang didambakan oleh golongan sasar yang memilih untuk tidak mengundi BN.

Sebagaimana yang penulis pernah bincangkan sebelum ini, golongan pertengahan tinggi dalam pendapatan ekonomi keluarga merupakan mereka yang lebih cenderung kepada Pakatan. Hal ini dikatakan demikian kerana limpahan yang dicurahkan kepada kerajaan tidak sampai kepada mereka. Ada dikalangan mereka yang merasakan 'apalah sangat bantuan sekolah RM 100 kalau nak dibandingkan dengan cukai yang aku bayar.' Lebih-lebih lagi ialah golongan pekerja sendiri atau swasta. Mereka membayar cukai dan bekerja mungkin lebih (ada hingga 6-7 hari seminggu) daripada kakitangan kerajaan namun manfaat yang diperoleh daripada kerajaan tak dapat dinikmati. Kita perlu berlapang dada dalam hal ini dan bukan niat penulis hendak mempertikaikan apa yang kakitangan kerajaan buat dan apa yang kakitangan kerajaan dapat.

Pada penulis, inilah sindrom kerajaan BN yang asyik menyebut tentang 1.4 juta pekerja kerajaan namun, bagaimana dengan yang lain? Sedangkan jumlah pengundi di Malaysia sahaja sudah lebih 13 juta!

Ada keinginan ‘lain’ yang mungkin tidak dipenuhi terhadap golongan sebegini. Golongan sebegini mungkin tak peduli pun siapa yang pegang kerajaan dan sama ada 'hak istimewa orang Melayu' itu dipertahankan (kalau dia orang Melayulah dan lebihlah lagi kalau dia bukan Melayu). Hal ini terjadi bukan kerana mereka tidak menghargai apa yang diberikan kepada kerajaan, sebaliknya mereka tak terasa apa yang telah kerajaan berikan kepada mereka atau merasakan 'apa yang orang lain tak dapat' (macamlah mulia sangat...). Mereka hidup setidak-tidaknya pada zon yang agak selesa atau pun zon ‘mintak bantuan kerajaan tapi tak dapat-dapat!’ (maka dengan kudratku sendiri aku berusaha!)

Keperluan golongan sebegini mungkin berbeza dan bukannya semata-mata bantuan kewangan sahaja yang boleh memuaskan hati mereka. Mungkin mereka tak ingin pun beratur panjang untuk kutip bantuan kewangan daripada wakil rakyat. Mungkin mereka merasa sendiri kerenah birokrasi daripada kerajaan yang terpaksa dilalui hari ke hari. Atau mereka sendiri terlibat dalam duit kopi yang terpaksa dihulurkan hanya untuk mempercepatkan proses di jabatan kerajaan atau untuk melepaskan diri daripada penguatkuasaan yang berlebih-lebihan. Atau disebabkan pergaulan mereka sesama rakan-rakan mereka yang merasai kesemua itu menyebabkan mereka merasa terpanggil untuk turut serta bersikap kurang senang dengan kerajaan.

Justeru, walaupun perkara sebegini telah sering diutarakan, yang bermasalah sebenarnya bukanlah kerajaan sebaliknya 'pegawai kerajaan' dan/atau prosedur mereka. Golongan ini tidak boleh menukar pegawai-pegawai kerajaan dan mengubah sistem yang ada dalam jabatan kerajaan, jadi alternatif lain yang boleh dibuat ialah dengan menukar sendiri kerajaan. Namun, bukan niat penulis untuk menghentam kesemua prosedur dan pegawai kerajaan kerana ramai dikalangan mereka yang benar-benar ikhlas bekerja dan memenuhi tanggung jawab mereka. Mungkin yang bermasalah cuma dalam peratusan yang sedikit. Tapi, penulis ‘terkena’ juga dengan mereka yang negatif.

Penulis sendiri menghadapi saat sukar untuk memohon lanjutan lesen barangan di pejabat KPDNKK hanya kerana keinginan tambahan 'bos' di pejabat tersebut pada benda yang remeh-temeh sedangkan segala dokumen sokongan yang dicatat pada borang permohonan sudah disediakan. Kemudian, pihak di pejabat tersebut meminta penulis untuk mengeposkan sampul ekspres sendiri kepada mereka bagi membolehkan mereka mengepos lesen tersebut kepada penulis. Sudahlah kebetulan, pada ketika itu pejabat pos di sekitar kawasan tiada menjual sampul ekspres saiz yang dikehendaki, jadi satu kerja pula yang perlu dilakukan untuk mencari benda itu.

Soal penguatkuasaan KPDNKK penulis tak mahu ceritalah; nanti terlibat kes feloni pula. Bagaimana pun, jujur penulis katakan masyarakat peniaga boleh dikatakan anti kepada kerajaan lantaran perkara-perkara sedemikian. Ingat, bukan semua peniaga mengikuti program TUKAR atau merasa nikmat daripada barangan 1Malaysia yang disediakan oleh kerajaan (malah, mereka mungkin menganggapnya sebagai saingan). Apatah lagi bagi mereka yang bekerja dengan jualan benda-benda yang berkait rapat dengan subsidi kerajaan dan 'dipantau oleh kerajaan.' Itu tidak termasuk betapa rakusnya kerajaan membina dan/atau membenarkan pasar raya dan pasar raya besar di kawasan perumahan yang pada asalnya sudah berkedai! Ditambah pula dengan kerajaan sendiri memasuki bidang perniagaan yang menyebabkan periuk nasi mereka yang telah sedia berniaga terjejas. Dan kesemua itu tadi pun belum lagi termasuk pelbagai sektor lain yang melibatkan hubungan dengan kerajaan.

Dan itu pun belum lagi masuk perkhidmatan yang kerajaan sendiri mesti sediakan dan selesaikan seperti isu longkang, sampah kumbahan, air dan lain-lain. Apabila kita bercakap tentang ‘kerajaan,’ yang ramai orang faham ialah kerajaan Malaysia dan bukannya segmentasi ‘oh, ini kerajaan negeri,’ ‘oh ini kerajaan pusat,’ dan ‘ini kerajaan tempatan atau orang majlis.’ Ada yang tak sedar dan/atau tidak peduli pun entiti-entiti tersebut wujud dan bidang kuasa mereka berbeza. Boleh dikatakan, hal-hal berkaitan infrastruktur tempatan di bawah kerajaan tempatan dengan pengaruh kerajaan negeri. Tapi, orang pun peduli apa? Oleh hal yang demikian, secara mudahnya untuk membangkitkan isu-isu sebegini ialah melalui peti undi lima tahun sekali itu. Sekali lagi, golongan pekerja sendiri dan swasta tidak berupaya menukar pekerja kerajaan, jadi apa yang boleh dibuat ialah dengan menukar kerajaan!

Kemudian kita bercakap tentang golongan muda dan perkara ini sering menjadi satu enigma juga kepada BN. Dah chat bersama, facebook bersama, tweet bersama, instagram bersama, ketawa bersama menangis bersama; mengapa tidak mengundi parti sama? Golongan ini ada yang tak peduli dan ada yang begitu peduli. Penulis kira biasanya, idealisme mereka yang mula menceburkan diri ke dalam kesedaran politik biasa dikaitkan dengan pihak pembangkang. Masakan tidak, pembangkang bekerja keras untuk mendapatkan mereka dan menggunakan khidmat mereka dan BN tidak boleh salahkan pembangkang. Keterdepanan pihak Pakatan untuk mendekati golongan muda tidak boleh dipertikaikan walaupun rancangan televisyen sentiasa memaparkan sisi betapa 'belia bersama BN.'

Contoh klasik yang boleh dikemukan ialah PAS. Mereka telah mula mengindoktrinasikan bakal-bakal belia mereka seawal tadika lagi dan perkara ini bukan rahsia. Satu ketika dahulu, gejala pijak gambar Mahathir merupakan satu aktiviti di tadika mereka. Kemudian, menjelang muda tatkala di IPT, mereka sudah mewujudkan kader-kader mereka melalui persatuan Islam dan 'AJK Surau yang rata-rata akan menjadi anti-establishment. Seterusnya mereka inilah yang turut serta menyertai PAS setelah mereka berkerjaya nanti.

Mungkin ada yang akan sinis dengan pandangan penulis, kerana bukan semua yang akan menjadi penyokong dan ahli PAS kelak. Namun, susur-galur pembentukan pemikiran siyasah sudah pun diwujudkan seawal kanak-kanak lagi dan sekiranya ibu bapanya menghantar anak-anak ke sekolah Islam pro-PAS (yang sememangnya wujud), mereka telah mengajar dan berinteraksi dengan bakal-bakal penyokong dan ahli mereka di setiap tahap perkembangan dan pembangunan seorang insan dan hal ini merupakan satu proses yang bersistem untuk pembentukan jiwa penyokong PAS sejati.

BN pula tidak berbuat demikian (atau tidak boleh berbuat demikian). Walaupun sekiranya daripada kecil anak-anak di sekolah tadika KEMAS misalnya sudah diajar tentang PM (adakah perkara ini diajar???), tidak ada sukatan pelajaran mereka untuk memijak-mijak gambar pemimpin pembangkang. Walaupun ramai mahasiswa yang dikatakan menyokong BN, kesan mereka tidak seramai tindakan yang dilakukan oleh kumpulan mahasiswa yang dipengaruhi oleh pembangkang. Lebih teruk lagi, corak pemilihan majlis pewakilan mahasiswa dijadikan pula indikator kepada 'orang muda' menyokong BN dan akhirnya, BN hanya syok sendiri sahaja atau data sebenarnya mungkin tiada korelasi!

Mahasiswa kini menuntut pendidikan tinggi percuma dan sering membandingkan secara epal dan durian dengan negara lain. Boleh dikatakan juga, slogan ubah juga menjadikan orang muda begitu teruja mengeksesaiskan hak mereka untuk berubah. Hasilnya, peningkatan penyertaan orang muda (dan peratus keluar mengundi) dalam PRU kali ini dan tidak dapat dinafikan, ramai dikalangan mereka yang teruja untuk memangkah pihak 'ubah.'

Hal-hal sebegitu belum masuk lagi idealisme pihak Pakatan yang menampakkan keidealan/utopia yang menyebabkan orang muda terpengaruh dengan kempen-kempen yang disampaikan oleh pihak tersebut. Malah, penglibatan pembangkang melalui golongan muda perlu diakui lebih menarik minat golongan tersebut berbanding apa yang disediakan oleh BN. Soal peserta beramai-ramai menyertai sesuatu program, lain. Soal peserta turut menyokong parti yang menganjurkan program, lain pula. Dan soal menarik sokongan peserta yang menyertai program supaya mereka betul-betul menyokong parti penganjur program, turut menjadi satu perkara yang berbeza! Jadi, BN barangkali terkabur mata jua dengan kehadiran peserta program mereka kononnya mereka menyokong BN; atau barangkali peserta-peserta yang datang itu tidak berdaftar pun untuk mengundi pada pilihan raya!

Kesimpulannya, kedua-dua faktor ini (pengundi muda, belia) dan golongan kelas menengah tadi gagal ditangani oleh BN dengan sebaiknya sedari 2008 lagi (atau dalam konteks sebenar, selepas 2004). Untuk kali ini, mereka tahu bahawa pihak Pakatan telah melancarkan Ubah, namun mereka tidak mampu menjawab slogan itu dengan berkesan dan akhirnya, kedua-dua golongan ini mengambil tindakan untuk ‘berubah.’ BN tidaklah perlu untuk menyalut gulakan (sugar coated) keadaan yang berlaku dan perlu terima hakikat; jika pun mereka mengatakan sokongan kedua-dua pihak ini meningkat kepada BN, peningkatan itu tidak cukup untuk menentang arus ‘Ubah’ yang dicanang oleh parti lawan.

Apa yang perlu kali ini ialah untuk mengkaji strategi kemenangan Pakatan bagi menyimpulkan apa yang kedua-dua pihak ini mahukan. Apa yang mereka mahu ubahkan? Terlalu lama dah BN memerintah, makanya hendak ubah? ‘Korupsi? Kronisme? Nepotisme? Despotisme? Jingoisme’ Hal ini dikatakan demikian kerana amat malanglah seandainya think tank BN tak mampu mencari sebabnya, menstrategikan dan menyelesaikannya kerana jujurnya, ‘isme-isme negatif’ tadi pun turut ada dalam pihak Pakatan.

Rumusan PRU ke-13

Pendahuluan

Adalah sesuatu yang sangat-sangat jelas corak pengundian pada PRU ke-13. Tidak mahu mengeluarkan kenyataan berunsur perkauman, kenyataannya, pengundi Cina memang menolak mentah-mentah calon BN. Hakikat itulah yang perlu diterima oleh Najib dan BN, meski mereka telah cuba sedaya-upayanya untuk menarik perhatian dan pengundian kaum itu kepada BN. Riak muka Najib pada sidang akhbar pada malam pengumuman menunjukkan segala-galanya. Sorakan dan gemaan di PWTC memperlihatkan betapa tawarnya senyuman Najib sampaikan beliau sendiri yang selalu bersorak, nampak sangat tak bersorak! Lalu, rakannya 'Tan Sri Mayudin' barangkali terpaksa mengangkat tangannya dengan memegang tangan Najib untuk memperlihatkan bahawa mereka turut melaungkan 'Hidup BN.' Sedangkan, semua orang pun nampak jelas, tak terucap pun sebenarnya kalimah keramat tersebut daripada kedua-dua orang pemimpin itu.

PRU kali ini turut memperlihatkan segala usaha padu yang dicurahkan untuk menawan kembali Selangor musnah begitu sahaja. BN dengan seluruh tenaga, kuasa dan capaian yang termampu telah berkempen untuk Selangor; barangkali melebihi yang lain. Namun, keputusan menunjukkan rakyat Selangor 'Sayangi Selangor tapi Tak Yakini BN.' Tamatlah sudah angan-angan BN untuk 'menyelesaikan masalah air' di sana. Walaupun BN cuba memperlihatkan Selangor mempunyai seribu satu masalah, rakyat Selangor nampaknya mampu bergelumang dengan masalah-masalah tersebut dan tidak memerlukan BN untuk membela mereka.

Polan vs polan

Dalam blog ini penulis pernah menyenaraikan beberapa pertembungan menarik yang boleh dijadikan bahan ulasan sempena PRU kali ini. Pertamanya, pertembungan Gelang Patah yang diibaratkan sebagai pertarungan yang akan 'mendefinisikan hala tuju politik negara kali ini.' Nampaknya, terdefinisilah sudah hala tuju itu. Bekas MB Johor dan 'arkitek pembangunan Johor,' Ghani Othman tewas dengan majoriti yang sangat besar kepada Penasihat DAP, Lim Kit Siang. DAP bukan sahaja mendapat kemenangan monumental di Gelang Patah, malah telah menerobos sama sekali negeri Johor dengan asakan yang cukup dahsyat dengan memenangi hampir kesemua kerusi yang mereka tandingi di sini. Oleh sebab itu, nyatalah di sini yang terkubur ialah karier politik Ghani; macam yang penulis telah usulkan sebelum ini, kalau beliau kalah, memanglah tak dapat apa-apa.

Pada masa yang sama, percubaan Salahudin Ayub untuk mencuri kerusi Parlimen Pulai dan DUN Nusajaya tak kesampaian apabila beliau tewas di kedua-dua kerusi. Nampaknya, auranya sebagai Naib Presiden PAS masih tidak mampu untuk memberikan undi majoriti kepadanya walaupun daripada satu sudut, beliau berjaya mengecilkan majoriti kemenangan bagi kedua-dua buah kerusi yang ditandinginya. Khusus untuk Parlimen Pulai, Nur Jazlan masih mampu bertahan dengan cabaran daripada Naib Presiden PAS itu. Akan tetapi, buat pertama kalinya DUN di bawah kawasannya iaitu Pengkalan Rinting tewas kepada calon DAP. Jazlan dan jentera BN pastinya akan pening kepala untuk merangka semua strategi di kawasan tersebut. Hal ini disebabkan ternyata pembangunan di sekitar Perling dan Bukit Indah mempunyai kaitan yang cukup dekat dengan kawasan Skudai, Tun Aminah dan Gelang Patah yang turut dipenuhi golongan pertengahan tinggi yang majoritinya Cina. Keperluan kawasan ini mungkin sama kerana kedudukannya sebelah menyebelah sahaja.

Di Lembah Pantai, postulat awal yang dibawa oleh penulis sebelum ini sedikit sebanyak benar kerana sungguh pun Raja Nong Cik dilihat sebagai orang yang berpotensi besar untuk menang; lantaran beliau 'turun padangnya,' namun Nurul Izzah tetap mengekalkan kerusinya di situ. Apa yang boleh dilakukan oleh pihak BN ialah terus berkhidmat untuk lima tahun akan datang dan kembali bertanding di sana untuk sekali lagi dengan kemungkinan kalah kepada calon yang sama yang dikatakan 'tak buat kerja.' Soal buat kerja atau pun tidak bukannya isu kerana akhirnya, tugas sebenar wakil rakyat bukannya menyelesaikan masalah rakyat, sebaliknya mereka ialah 'penggubal undang-undang' di parlimen. Kerja betulkan jalan, betulkan longkang, bersihkan kawasan, bertindak dalam mendapatkan bantuan kepada rakyat bukannya kerja mutlak wakil rakyat!

Di Shah Alam, pertembungan yang dijangka sengit antara Khalid Samad dan Zulkifli Nordin memihak kepada penyandang dengan kemenangan yang cukup selesa. Hal ini sekali gus boleh mempertikaikan pemilihan calon ‘luar BN Shah Alam’ yang ‘luar BN’ kerana taktik tersebut tak menjadi langsung. Puaslah si Zulkifli Nordin berkempen sampai tiada suara, kemenangan besar tetap memihak kepada Khalid Samad. Selain itu, corak pengundian di Selangor nampaknya menampakkan sisi sebenar landskap politik di negeri termaju itu yang cenderung kepada Pakatan. Malah, prestasi BN semakin teruk walaupun rakyat disajikan dengan pelbagai kempen yang besar-besaran untuk merampas Selangor. Orang kuat BN Selangor yang menjadi ketua strategi ‘menawan semula Selangor’ pun tumbang di parlimennya sendiri di Sepang! Kalau hendak diikutkan, kekalahan di Selangor merupakan puncak keaiban untuk BN dalam PRU kali ini kerana mereka sangat mendambakan negeri tersebut dan tampak berusaha luar biasa hebat untuk memenanginya dengan kempen di media alternatif dan media utama dengan lagu, karinval, saman kerajaan negeri apa bagai...

Tentang kemenangan Najib di Pekan tak perlulah diulas kerana memanglah beliau dijangka selesa memenangi di sana.

Pasca-PRU ke-13

Nampaknya kegiatan politik tanah air selepas 5/5 mungkin tidak akan surut. Kegagalan BN mendapat jumlah dua pertiga, ditambah pula dengan prestasi di peringkat parlimen yang lebih teruk daripada PRU 12 menjadikan ketaktentuan politik negara berterusan. Kini, sudah ada suara daripada Anwar Ibrahim yang menuntut ini dan itu; 'tidak mengiktiraf' keputusan PRU ke-13 ini. Dengan perangai Anwar yang memang terkenal dengan helah politik yang pelbagai, tidak mustahil ketaktentuan ini akan berterusan dan langkahnya untuk mengkudetakan kerajaan pasti ada. 16 September baru mungkin?

PRU kali ini memperlihatkan kegagalan BN mengatasi perang persepsi yang dibawa oleh Pakatan dan hal ini terbukti dengan prestasi yang sangat buruk di majoriti kawasan pengundi yang mempunyai kepadatan penduduk Cina. Pulau Pinang bolehlah dikatakan sebagai negeri selamat DAP! BN gagal sama sekali menangkis segala serangan yang dilakukan oleh pihak Pakatan dan kini, mereka menerima akibatnya yang teruk. Serangan peribadi kepada calon BN lebih berkesan berbanding kepada calon Pakatan. Hal ini membuktikan bahawa jentera parti BN masih tidak cukup kuat untuk menangkis tomahan yang dibuat daripada pihak Pakatan sehingga pihak Pakatan berjaya dalam pembunuhan karekter terutamanya kepada pemimpin tertinggi BN, Najib.

Isu rasuah, ketelusan, kebertanggungjawaban, makan duit rakyat masih lagi menjadi rencah yang cukup ampuh untuk membangkitkan kebencian pengundi kepada BN dan Najib. Malah, pengundi tak termakan langsung dengan isu LGBT, pluralisme kalimah Allah dan isu moral Anwar Ibrahim yang tidak langsung menjadi ancaman utama kepada pengundi Melayu. Isu moral, ketaktelusan dalam pemilihan DAP dan beberapa masalah yang dibangkitkan oleh BN langsung tidak memberi kesan kepada pengundi Cina bagi menunjukkan bahawa mereka sanggup menerima pemimpin yang bermasalah di pihak Pakatan namun tidak mungkin akan menerima malaikat di pihak BN. Dalam hati mereka, ‘Ubah, ini kalilah’ sahaja.

Sudah ada pemimpin BN yang kalah menyuarakan secara terus terang betapa beliau rasa dikhianati oleh bangsa tersebut betapa pun segala keperluan yang dituntut oleh kaum itu sentiasa dipenuhi. Daripada gaya tulisan di akhbar utama Melayu tertentu, sememangnya laporan yang diberikan menjurus kepada kaum Cina yang langsung 'tidak membalas budi' kepada BN. PM Najib telah melakukan segala-galanya termasuk mempergunakan anaknya yang belajar di negara Tembok Besar untuk berkempen, tetapi keputusan yang diberikan kepadanya sangat-sangat mengecewakan.

Tumbangnya beberapa calon berprofil tinggi seperti Ali Rustam dan Dr Puad Zarkashi turut dikaitkan dengan pola pengundian masyarakat Cina di kawasan majoriti Melayu yang mempunyai penduduk Cina yang signifikan. Hal sebegini akan memberikan lagi cabaran yang sangat besar untuk BN kerana ternyata walau di mana jua, seolah-olah pengundi kaum itu menolak sama sekali calon BN dan akan mengundi calon Pakatan walau daripada parti mana calon tersebut hadir.

Bagaimana pun, daripada satu segi pula, sungguh pun kerusi DAP bertambah secara signifikan di Dewan Rakyat, pihak yang terkalah (the biggest loser) dalam Pakatan ialah PAS. Dengan 21 kerusi (merosot 2 kerusi) yang mereka peroleh, jangan haraplah mereka boleh berbicara lantang tentang hudud dan negara Islam dalam konteks Pakatan. Mereka merupakan parti terkecil dalam pakatan itu dan suara mereka turut menjadi kecil. Ada pemimpin parti peringkat eksekutif yang kalah seperti Mat Sabu dan Salahudin Ayub; akan tetapi diceriakan juga dengan kemenangan Mahfuz Omar dan Ketua Pemuda PAS, Nashrudin Tantawi yang menewaskan Timbalan Menteri Saifuddin Abdullah di Temerloh. Mereka turut kehilangan Kedah di kerusi negeri walaupun berjaya mempertahankan Kelantan. Hala tuju PAS kini mungkin boleh bertindak sebagai pendesak Islami di dalam Pakatan.

Dan bagi penulis sebagai orang Johor, negeri selatan ini bukan lagi kubu kuat BN. Penerobosan yang cukup besar daripada DAP melenyapkan sama sekali apa yang dikatakan sebagai 'gaya Johor.' Legasi bekas MB terpaksa diteruskan dengan luka yang amat besar dengan kudis di sana sini bagi mempertahankan apa yang dikatakan sebagai 'kubu kuat BN' satu masa dahulu. Kekalahan Puad di Batu Pahat mencatatkan sejarah buat kali pertamanya, PKR berjaya memenangi kerusi di Johor. Bolehlah dikatakan, tamatlah sudah era 'intan payung' dan 'jantung hati' BN Johor kerana mereka sangat lemah di beberapa kawasan pembandaran dan telah mengalami sindrom yang sama dengan negeri-negeri lain di seluruh semenanjung.

Sudah tentu juga corak pengundian kali ini memberikan gambaran jelas kebergantungan BN kepada kerusi luar bandar terutamanya di Sabah dan Sarawak. Pembentukan Malaysia pada 1963 memberikan deposit simpanan jangka masa panjang untuk BN. Dalam konteks PRU kali ini, kerusi BN Sabah Sarawak menyumbang 35 peratus kepada kemenangan kerusi parlimen BN dan seandainya ditambah dengan kerusi 'bekas intan payung BN' di Johor ialah 51 peratus; cukup untuk membentuk kerajaan majoriti mudah. Oleh hal yang demikian, penghargaan dan pengiktirafan yang sewajarnya diberikan oleh BN di negeri-negeri tersebut terutamanya di Borneo kerana mereka sentiasa menjadi jaminan kepada BN bagi meneruskan kelangsungannya.

Dalam pada itu, dengan kemenangan selesa BN di Sabah dan Sarawak meneruskan lagi dikotomi penguasaan luar bandar berbanding bandar. Sekali lagi, hampir kesemua ibu negeri di Malaysia ditawan oleh Pakatan memberikan mesej jelas kegagalan BN untuk memahami kehendak pengundi bandar. Pengundi-pengundi berpendapatan sederhan tinggi di bandar misalnya tampak menolak sama sekali calon-calon BN memberi isyarat bahawa keperluan mereka tidak dipenuhi oleh BN. Maklumlah, mereka ialah pekerja swasta, tidak mendapat sebarang manfaat apabila ‘kakitangan kerajaan’ mendapatnya dan mereka adalah golongan pembayar cukai persendirian yang tidak mendapat bantuan BR1M; apatah lagi layak/mahu menyertai produk-produk 1Malaysia.

Daripada satu aspek juga, kegagalan ini menjadi tamparan hebat kepada BN kerana kesemua hasil ekonomi negara berasal daripada bandar-bandar besar sebagai penjana pertumbuhan negara. Sedangkan daripada satu sudut, pembangunan bandar raya seperti Shah Alam, Kuala Terengganu dan Alor Setar ialah hasil daripada usaha BN sebelum ini. BN sebenarnya masih terkial-kial untuk memahami keperluan sebenar golongan kelas menengah di bandar sekali gus memberikan peluang yang cukup besar kepada Pakatan untuk memenangi kerusi di kawasan tersebut. Tambahan pula, tugas pembangkang cuma untuk menimbulkan persepsi buruk terhadap BN sahaja kepada pengundi bandar.

Penutup

PRU ke-13 turut mencatatkan keputusan yang hampir sama; malah kalau nak diikutkan di peringkat parlimen, pencapaian Najib lebih teruk lagi daripada apa yang dicapai oleh Pak Lah pada 2008. Sementelah pada 2008, BN ‘dikatakan’ penuh dengan pelbagai masalah dalaman daripada UMNO dan MCA-nya, maka adakah pencapaian kali ini mencerminkan wujud masalah dalaman juga? Mungkinkah orang-orang UMNO akan memberontak dan akan menjatuhkan kepimpinan Najib kerana 'pelbagai masalah dalaman?'

Dari satu segi, ramai orang BN yang cuba menuding jari kepada MCA kerana kegagalan parti itu untuk mengembalikan kepercayaan orang Cina, namun disebalik tuduhan tersebut, Najib sendiri telah melakukan segala-galanya untuk menarik minat masyarakat Cina. Adakah tindakan dan langkah yang diambil tidak tepat? Sebagai ketua kepada perikatan BN, beliau mesti bertanggungjawab terhadap kekalahan yang dialami di kerusi-kerusi Cina. Mantra 'Ah-jib Gor' bukanlah satu mantra yang mujarab dan sekadar fatamorgana sahaja, atau sebenarnya sorakan yang diberikan kepadanya cuma sorakan mengejek kesungguhan beliau menarik hati pengundi Cina.

Penulis akui semenjak 8 Mac 2008 hingga hari ini, penulis amat letih dengan keadaan politik tanah air dengan ketaktentuan yang berlarutan. Ditambah pula dengan Pemilihan UMNO yang mendatang dan mungkin turut mencatatkan satu situasi yang sengit di kalangan orang-orang besar dalam parti keramat Melayu itu. Anwar pun masih boleh mengadakan kudeta dan macam-macam lagi helah untuk mengambil alih kerajaan.

Apa yang pasti, situasi ketaktentuan ini boleh jadi berlarutan, mungkin sehingga lima tahun akan datang. Detik berpolitik untuk penentuan PRU ke-14 sudah pun bermula; dan kita terpaksa sekali lagi mengharunginya.

Ya, penulis sudah letih dan semakin hilang tenaga untuk mengikuti perkara sama berulang-ulang kali. Diharapkan situasi selepas PRU ke-13 mampu berubah; atau sekali lagi, rakyat akan dihidangkan dengan segala bala benda yang boleh dipolitikkan.

Letih.

Kena main???

 

Perkembangan politik menjelang PRU ke-13 menunjukkan warna sebenar Pakatan. Dalam hal-hal berkaitan dengan agama Islam, tampak jelas perbezaan antara PAS dan DAP. PAS memproklamasikan untuk melaksanakan hudud sementara DAP masih dengan nada jelas nyata untuk perlaksanaan hukum sedemikian kerana menganggap Malaysia sebagai sebuah negara sekular.

Soal negara sekular atau pun tidak masih terbuka kepada perbahasan kerana termaktub di dalam Perlembagaan Negara bahawa Islam ialah agama bagi Persekutuan. Namun, Tuan Guru Sohibul-Al-Fadhilah Al-Ustaz Datuk Seri Hadi Awang pernah menafikan negara ini sebagai negara Islam berasaskan 'tasawwur' PAS. Justeru, apakah sebenarnya negara Islam menurut acuan PAS? Adakah hanya dengan melaksanakan hudud, sesebuah negara itu pantas dilabel sebagai Negara Islam?

Malangnya, perkara tersebut tidak mungkin akan berlaku selepas PRU ke-13 seandainya PAS hanya mengharapkan dirinya sahaja untuk melaksanakan hukum hudud. Hal ini dikatakan demikian kerana kerusi yang ditandingi oleh parti tersebut sekadar 32 peratus sahaja daripada jumlah kerusi yang ada di peringkat parlimen. Kini, dengan luahan demi luahan pemimpin DAP terhadap isu hudud memperlihatkan sisi wajah sebenar mereka yang antihudud. Apa yang menghairankan ialah mengapakah pimpinan tertinggi PAS yang masih terus-menerus 'membela' DAP bahawa orang-orang DAP 'semakin faham dengan Islam.'

Perkembangan mutakhir pula menaikkan nama Timbalan Pengerusi DAP Johor, Norman Fernandez yang menggesa agar pengundi di Johor supaya tidak menggundi PAS. Jujur penulis ingin nyatakan, penulis memang tidak tahu pun siapa Timbalan Pengerusi DAP. Namun, kenyataan beliau sudah semestinya mempopularkan dirinya sendiri dan akan mendapat respon yang cepat daripada kepimpinan tertinggi Pakatan.

Dan ramalan itu benar belaka.

Presiden PAS dan Setiausaha Agung DAP terus membuat kenyataan bahawa terdapat perbezaan lima peratus (5%) antara PAS dan DAP terutamanya berkaitan dengan Islam. PAS memperjuangkan hudud dan negara Islam dan DAP tidak bersetuju dengannya dan mengutamakan negara sekular berpelembagaan. Penulis nampak idea kedua-dua orang peneraju parti untuk meletakkan had 95 peratus sebagai 'threshold' yang menyamai kebanyakkan kajian statistik (pada aras keyakinan 95 peratus). Akan tetapi, adakah PAS meletakkan perjuangan sekadar lima peratus sahaja setelah presiden yang sama meletakkan hudud sebagai 0.0001 peratus sahaja daripada Islam. Dan kalau mengikut petua kebarangkalian, untuk mendapatkan kebarangkalian perlaksanaan hudud ala-PAS ialah 0.5(0.0001) = 0.00005 sahaja! Satu kebarangkalian menghampiri sifar!

Akhirnya, PAS sekali lagi terperangkap dengan permainan hudud yang mereka jadikan modal politik. Mereka terpaksa menipu pengikut-pengikut setia mereka demi mendapatkan undi untuk mengalahkan musuh mereka bernama BN. 'Ulama' mereka sanggup mengeluarkan fatwa bahawa baik makan babi daripada makan malam dengan PM Najib, lebih baik berkawan dengan syaitan berbandong bersahabat dengan orang UMNO dan pelbagai lagi kaedah mengambil 'mudharat lebih kecil (bersekongkol dengan DAP, pihak penolak Islam dan hudud, syaitan, babi) daripada mudharat lebih besar (UMNO, BN)'. Dan nampak sekali, kaedah yang mereka gunakan cocok dengan perangai mereka yang hanya menggunakan isu hudud untuk kepentingan mereka sendiri.

Mufti-mufti berkempen

 

Beberapa minggu sebelum pembubaran parlimen, terdengar cakap-cakap yang cukup kencang bahawa dua orang mufti, seorang bekas dan seorang lagi sedang menjawat, akan bertanding pada PRU ke-13 sebagai calon Pakatan. Kedua-dua mereka dikhabarkan akan bertanding di utara tanah air; kerana kedua-duanya pun menjadi/pernah menjadi mufti negeri Perlis. Bagaimana pun, bekas mufti sempat menyatakan keengganannya bertanding kerana 'lebih selesa untuk tidak terikat dengan sebarang parti.' Sementara yang seorang lagi, yang masih menjawat tidak tercalon semasa hari pencalonan. Sementelah kedua-dua orang memang dicanang habis untuk menjadi calon Pakatan pada pilihan raya kali ini, tidak kesampaian jualah untuk kita melihat kelibat mereka.

Kini, kedua-duanya berada di pentas yang berbeza dan memberikan kenyataan yang agak kontra dengan 'pendirian politik' pada pra-PRU kali ini. Mufti Perlis Dr Juanda Jaya menyatakan dengan jelas betapa beliau memilih BN dalam PRU kerana BN memperjuangkan Islam (malah menyifatkan namanya ‘dipergunakan oleh PKR’ tanpa izinnya). Sementara bekas Mufti Perlis, Prof Madya Dr Asri Zainul Abidin pula menafikan sama sekali seandainya Pakatan muncul pemenang dalam PRU ini, PAS mampu melaksanakan hukuman hudud di Malaysia kerana secara angkanya, mereka tidak mungkin!

Kenyataan-kenyataan sebegini memperlihatkan betapa kontranya pendirian mereka berbanding parti Islam dalam Pakatan. Justeru, adakah benar bahawa kedua-dua orang ini memang dicanangkan oleh pihak Pakatan sendiri untuk dicalonkan? Dan andainya benar, adakah ketidakcalonan mereka berdua menyebabkan mereka berpaling tadah mengeluarkan kenyataan yang berlawanan?

Mereka berdua ialah ulama yang dihormati lantaran keilmuan mereka dalam bidang agama dan penjawatan mereka yang amat berprofil tinggi. Seorang mufti bukanlah calang-calang orang. Walaupun pengeluaran fatwa sebenarnya bukanlah membabitkan peranan mufti seorang diri, tetapi atas nama beliaulah sesebuah fatwa itu dikeluarkan. Oleh sebab itu, pastilah kata-kata mereka dihormati dan mereka tidak akan berucap melainkan memahami kesan ucapan yang mereka tuturkan.

Adapun, hujah Dr Asri yang lebih kepada 'politik angka' berasaskan kerusi yang ditandingi oleh pihak PAS di dalam PRU kali ini yang lebih kecil berbanding rakan pakatan mereka daripada PKR. Kita mesti ingat, bukan semua orang di dalam PKR itu Islam dan menerima hudud (walaupun dirinya Islam). Hal ini membawa persoalan kepada sejauh mana PAS mampu untuk memperjuangkan hudud sungguh pun mereka menang dalam PRU nanti?

Sudahlah DAP memang tidak menerima hudud, dan kini bukan semua ahli PKR yang menerimanya, bagaimanakah PAS hendak melaksanakan hudud itu? Oleh hal yang demikian, bolehlah dikatakan bahawa impian hudud mereka dalam apa yang mereka sendiri katakan sebagai 'sistem demokrasi' di Malaysia tidak mungkin akan dapat dilaksanalan. Jelas sekali hudud dalam konteks PAS cuma sekadar satu slogan retorika yang mereka sendiri tak mampu laksanakan 'sebelum ayam berkokok esok pagi.'

Kedua-dua orang mufti tadi mungkin telah mengetahuinya. Malah, mereka mungkin telah faham apakah sebenarnya perjuangan Pakatan di Malaysia dalam usaha mewujudkan persaingan kepada BN. Apa yang pasti ialah untuk PRU kali ini, mereka tidak memilih/tidak terpilih untuk bertanding atas tiket Pakatan dan bukan mustahil kedua-duanya akan dijadikan sebagai calon mana-mana parti pada masa akan datang.

Bukanlah sesuatu yang asing di Malaysia untuk bekas mufti diangkat sebagai calon parti politik. Misalnya di Johor, Allahyarham Tan Sri Dato' Haji Hassan Yunos, Mufti Negeri pada 1941-1947 menjadi MB Johor pada tahun 1959-1967. Hal ini menunjukkan golongan ulama sebagai ketua eksekutif sesebuah negeri bukanlah perkara yang baru. Oleh sebab itu, kehadiran golongan ulama sangatlah dinantikan dalam politik kerana mereka mampu memberikan pengaruh Islami dalam hala tuju pemerintahan negara.

Cuma, janganlah hendaknya ulama itu dikaitkan daripada PAS sahaja kerana mereka berhak memilih pentas mana yang hendak mereka sertai....

Pembebasan calon

 

Fakta berita pada hari Ahad yang lepas melaporkan betapa ramainya calon Bebas di dalam PRU ke-13 ini. Mereka ialah calon-calon yang menyertai calon tetapi tidak mengaitkan diri dengan sebarang parti politik. Mudah katanya, mereka tidak menggunakan sebarang lambang parti yang bertanding atau tidak mempunyai sebarang watikah/pengesahan yang mereka mewakili sebarang parti yang berdaftar; meskipun mereka merupakan ahli kepada parti berdaftar.

Ada juga keadaan yang sebaliknya yang berlaku, mereka ‘tidak’ berdaftar sebagai ahli yang sah dalam mana-mana parti politik, namun mendapat kepercayaan parti politik tertentu untuk bertanding atas tiket parti tersebut. Mudah kata, mereka mengaku yang mereka ialah calon Bebas, tapi dalam pilihan raya mereka menggunakan lambang sesebuah parti dan mendapat pengesahan/watikah bahawa mereka bertanding mewakili parti itu.

Kedua-dua jenis calon ini ialah calon yang bebas, akan tetapi apa yang akan membezakan golongan pertama dan golongan kedua ialah lambang yang akn digunakan pada kertas undi nanti. Calon Bebas jenis pertama akan menggunakan lambang-lambang yang disediakan oleh SPR seperti kunci (diisytiharkan sebagai lambang paling popular), buku, pensel bas, cermin mana dan sebagainya. Calon bebas jenis kedua pula dibenarkan untuk menggunakan lambang parti politik yang sah dan berdaftar seperti dacing, bulan, roket dan sebagainya.

Contoh calon Bebas pertama memang ramai; pendek kata hampir kesemua calon Bebas yang bertanding PRU 13 ialah jenis yang pertama ini. Mereka ialah dikalangan orang yang berdikari dalam pilihan raya dan jentera politik pun tidaklah terlalu formal. Ada dikalangan mereka yang popular dalam sesebuah masyarakat tetapi enggan memilih atau tidak dipilih menjadi ahli sebarang parti politik. Misalnya Tok Mun yang sememangnya bebas daripada sebarang kaitan politik sama ada BN mahu pun Pakatan.

Pada masa yang sama, ada dikalangan golongan pertama ini ialah mereka yang merasakan parti yang mereka sertai tidak menghargai diri mereka atau telah mengkhianati mereka dengan meletakkan calon lain dan bukannya diri mereka di tempat yang hendak ditandingi. Mereka inilah yang dikatakan sebagai 'merajuk' atau tak puas hati kepada parti, atau telah dipecat daripada parti sebelum PRU atau pun merasakan dirinya cukup popular untuk menang walaupun tidak menggunakan lambang parti yang disertainya. Calon Bebas sebegini memang biasa wujud dalam pilihan raya. Malah disebabkan tindakan partilah sebenarnya yang menyebabkan mereka tergamak untuk menjadi calon Bebas. Natijah biasa tapi tak semestinya, ahli parti yang menjadi calon Bebas akan dipecat daripada parti. Contoh popular dan berprofil tinggi pada PRU kali ini ialah Kamilia Ibrahim iaitu (bekas) Naib Ketua Wanita UMNO.

Selain daripada itu, kita akan dapati kewujudan golongan calon Bebas yang kedua iaitu calon 'bebas' tetapi menggunakan tiket parti lain untuk bertanding. Orang yang paling popular untuk mengeksesaiskan cara ini ialah Ibrahim Ali. Misalnya pada 2008, beliau bertanding sebagai calon Bebas, namun mendapat lampu hijau daripada PAS untuk menggunakan logo PAS. Sungguh pun beliau menang, selepas berlaku kejadian-kejadian tertentu dalam politik tanah air, beliau menubuhkan sebuah NGO yang bernama PERKASA dan kini bertindak 'menyerang' kembali PAS atas sebab-sebab tertentu.

Untuk PRU 13 ini, beliau berharap sangat agar BN memberikannya tiket untuk bertanding mempertahankan kerusinya, namun hasrat tersebut tidak tercapai apabila BN turut menamakan protegenya, Che Johan sebagai calon BN di Pasir Mas. Bermulalah drama baru pada Hari Penamaan Calon apabila Che Johan tidak menyerahkan borang pencalonan mengakibatkan pertandingan satu lawan satu antara Ibrahim Ali dan anak Tuan Guru Sohibul Al-Samahah Dato' Al-Allamah Nik Aziz Nik Mat iaitu Nik Abduh.

Satu lagi contoh calon bebas kategori dua ini ialah Zulkifli Nordin yang kini dikatakan 'mesra BN.' Beliau akan menentang penyandang kerusi di Shah Alam iaitu Khalid Samad. Umum dapat melihat perubahan mula berlaku setelah Zulkifli dipecat daripada PKR dan mula menghalakan kritikannya kepada Pakatan setelah sekian lama lantang menghentam BN. Apabila beliau dijemput menyertai PERKASA, beliau mengisytiharkan dirinya menyokong BN malah menyeru berhabis-habisan untuk 'menghancurkan' Pakatan dalam PRU 13. Sedar tak sedar, dah jadi calon 'mesra BN' di Shah Alam.

Apa yang cuba penulis gambarkan di sini ialah betapa calon Bebas sebenarnya bukanlah 'bebas' dalam erti kata pendirian politik mereka dan arah aliran politik mereka. Mereka yang benar-benar bebas tidak ramai; hendak cari mereka yang tidak ada kena-mengena langsung dengan sebarang parti politik, mempunyai idealisme perjuangan sendiri tanpa sebarang saduran parti dan popular di kawasan tempatan tanpa sebarang 'endorsment' terdahulu daripada sebarang parti politik sangatlah nadir. Malah ada sahaja dikalangan calon Bebas yang tersangkut kaitan politik, setidak-tidaknya pernah menjadi AJK Cawangan. Jadi, golongan sebeginilah sebenarnya yang mencorak kumpulan calon Bebas dalam PRU kali ini.

Ramai yang bertanding Bebas kerana mereka tidak dijadikan calon oleh parti dalam PRU kali ini. Juga, ada yang bertindak menjadi Bebas hanya kerana tidak mendapat kerusi yang diinginkan sedangkan parti setidak-tidaknya telah memperuntukkan kerusi kepadanya (Baca: Kamilia). Oleh hal yang demikian, nampaklah motif sebenar mereka bertanding Bebas adalah kerana personal vendetta terhadap parti yang mereka sertai. Lebih pelik dan aneh lagi, mentang-mentang seseorang itu boleh bertanding satu kerusi parlimen dan satu kerusi DUN, ada juga orang yang bertindak mencalonkan diri sebagai ahli parti di satu kerusi dan sebagai calon Bebas di kerusi yang lagi satu. Perkara inilah yang menjadikan PRU kali ini ada sedikit humor kerana sehingga sebegitu sekali parti tersebut diperbodohkan!

Pencalonan ahli parti sebagai wakil Bebas turut memberikan tamparan yang hebat untuk sesebuah parti. Misalnya Harian Metro hari ini melaporkan seramai 27 orang ahli (61 orang kalau menurut warta berita utama malam) BN yang bertindak untuk menjadi calon Bebas pada PRU ke-13 ini dengan majoritinya ialah daripada komponen UMNO. Hal ini menunjukkan bahawa 'kesetiaan ahli' terhadap parti yang dicanang selama ini oleh BN/UMNO tidaklah sehebat mana. Mereka boleh mendakwa bahawa perkara itu banyak berlaku dalam Pakatan, tetapi ada ahli UMNO/BN sendiri ada yang sanggup belot dan tidak akur dengan keputusan pucuk pimpinan parti. Sama ada hala tuju si Bebas itu nanti menghala ke BN mahu pun Pakatan; sudah cerita lain. Apa yang penting, andai mereka menang, maka mereka berjaya membuktikan bahawa sungguh pun BN mengisytiharkan bahawa calon yang dipilih oleh pucuk pimpinan ialah ‘calon boleh menang,’ ternyata yang diketengahkan tak boleh menang!

Sudah tentulah calon-calon Bebas sebegini mampu mengganggu-gugat kelancaran parti untuk meraih undi semasa kempen; malah mungkin mempunyai usaha untuk mensabotaj parti yang bertanding. Tambah parah (untuk parti) seandainya calon Bebas ini ialah orang yang mempunyai pengaruh dalam masyarakat tempatan, tahu selok-belok masalah rakyat dan popular! Mereka mampu mengganggu gugat sebarang usaha parti yang bertanding untuk memenangi kerusi tersebut. Ingat, kes kemenangan calon Bebas pernah berlaku di Sarawak walaupun satu tempat itu ditandingi oleh pihak BN dan Pakatan. Atau setidak-tidaknya, calon desperado sebegini akan dapat memecahkan undi parti yang bertanding di kawasan itu.

Oleh sebab itulah kita jangan sama sekali memperkecilkan calon Bebas kerana sejarah membuktikan mereka memang mampu menang dalam sebarang pertandingan. Lebih-lebih lagi seandainya calon Bebas terbabit memang mempunyai kekuatan tersendiri dan popular di mata masyarakat ditambah dengan jentera parti politik yang pincang. Memang ada betulnya kata PM Najib sebelum ini iaitu 'calon boleh menang' kerana kadang-kala, kriteria yang digunakan oleh pengundi memanglah calon yang mampu menyuarakan masalah mereka ke pihak yang berkuasa dan mampu menyelesaikan masalah mereka. Nampaknya, PM Najib kini sudah mengubah nadanya dengan menyerlahkan 'yang penting parti yang mesti menang,' sebagai seolah-olah akur, ada juga calon yang dilantik daripada 'saringan yang sangat ketat' itu mungkin tak boleh menang.

Hal inilah yang menjadi bukti bahawa terdapat banyak perkara yang diambil kira semasa pemilih memangkah undi. Dan sebab-sebab tersebut tiada siapa pun yang mampu memberikan teori yang tepat melainkan yang Maha Mengetahui hanyalah Tuhan yang Maha Esa.

 

Pasca penulisan: Dikhabarkan akan ada calon Bebas mahu pun ahli parti politik yang bertindak untuk menarik diri pada PRU ke-13 kali ini sama ada untuk menghormati pendirian parti dan/atau pakatan yang dibina atas nama penyatuan dalam pilihan raya. Justeru, kita mungkin masih boleh melihat kejutan sepanjang tempoh kempen PRU ini. Walau bagaimanapun, calon yang menarik diri tetap tidak akan dibatalkan penyertaannya secara rasmi dalam PRU kali ini dan nama mereka tetap tertera pada kertas pengundian kelak. Hal ini dikatakan demikian kerana perubahan yang telah dibuat terhadap peraturan-peraturan pilihan raya oleh SPR.

Kita mesti ingat, perubahan peraturan seperti tiadanya tempoh bantahan dan tiada tempoh penarikan diri (tiga hari sebelum ini) merupakan tuntutan-tuntutan yang dibuat oleh pihak tertentu kononnya untuk memastikan pilihan raya lebih adil, saksama dan tanpa sebarang peras ugut kepada calon yang bertanding. Justeru, permintaan tersebut dikabulkan dan mana tempat yang dikatakan berpenjuru-berpenjuru akan tetap kekal dengan penjuru masing-masing walaupun calon dikatakan menarik diri. Hak pengundi untuk memangkah calon yang menarik diri tetap ‘terpelihara.’ Bagaimana penarikan diri itu membawa kesan kepada ragam pemilihan pengundi di satu-satu kawasan hanya akan dapat dipastikan selepas PRU nanti.

Polan melawan polan (Bahagian 3)

(Sambungan Polan melawan polan (Bahagian 2))

Satu pertandingan lain yang menarik minat penulis ialah di Parlimen Shah Alam apabila penyandang Khalid Samad daripada PAS bertembung dengan bekas ahli Parlimen Kulim-Bandar Baharu yang juga bekas sekutunya, Zulkifli Nordin. Pertembungan ini boleh diibaratkan sebagai antara Islam yang agak liberal dengan Islam yang agak konservatif; dan yang liberal itu sebenarnya datang daripada PAS!

Khalid Samad dalam beberapa kenyataannya tentang isu-isu tertentu memperlihatkan sisi liberal dirinya berbanding kebanyakkan ahli partinya sendiri. Isu melaksanakan hudud jarang-jarang diperkatakan oleh Khalid Samad sebaliknya beliau menuntut untuk partinya berubah bagi menjadi lebih rencam dalam pakatan antara PAS-DAP dan PKR. Bagi pihak lawan, Khalid Samad ialah golongan yang dikatakan sebagai ‘Anwarinas’ yang cenderung menyokong apa sahaja tindakan atau pernyataan yang dibuat oleh Anwar Ibrahim. Daripada segi sejarah politik, sehingga kini, tahun 2008 merupakan tahun yang cukup manis untuk Khalid Samad kerana memenangi kerusi Shah Alam setelah beliau puas mencuba dan mencuba di beberapa tempat (Shah Alam dua kali) untuk menjadi YB, tapi tak sangkut-sangkut.

Zulkifli Nordin pula bolehlah dikatakan seorang yang unik dalam perjalanan politiknya. Beliau menjadi ahli PAS tapi dipecat sebagai ahli PKR! Menjadi salah seorang daripada barisan peguam Anwar pada Liwat 1.0 (Era reformasi), kemenangan beliau di Parlimen Kulim-Bandar Baharu melonjakkan namanya sebagai ahli politik bersuara lantang, sedangkan beliau sendiri mengaku bahawa beliau ialah calon bidan terjun PKR. Bagaimanapun, isu berkaitan Islam menyebabkan beliau dipecat daripada parti kerana kelantangannya mempersoalkan pendirian Pakatan terhadap isu kalimah Allah. Selepas beberapa ketika beliau dipecat, beliau mengisytiharkan dirinya untuk menentang Pakatan kerana tidak serius menegakkan agama Islam dan turut mengambil tempat di ceramah-ceramah PERKASA dan UMNO. Akhirnya pada penamaan calon yang lepas, beliau ‘berjaya’ meyakinkan BN untuk mencalonkan dirinya bertanding di Parlimen Shah Alam sebagai ‘calon Bebas mesra BN.’

Apa yang menarik perhatian penulis ialah betapa graviti Shah Alam pada PRU ke-12 yang dikatakan sebagai antara tempat yang paling lantang menerima ‘undi protes’ BN oleh ahli BN sendiri kerana pemilihan calon bukan ‘orang tempatan.’ Isu orang tempatan telah menjadi bualan setidak-tidaknya pada 2008 apabila UMNO Bahagian beria-ia sangat hendakkan pucuk pimpinan memilih orang tempatan mewakili Shah Alam. Rasionalnya agak mudah, Shah Alam bolehlah dikategorikan sebagai kawasan yang dihuni oleh golongan profesional/elit terutamanya di bandar rayanya, jadi takkanlah tiada seorang pun dikalangan penduduk yang boleh dikemukakan menjadi wakil rakyat. Sedangkan untuk beberapa penggal, Shah Alam diwakili oleh Abdul Aziz Shamsudin; walhal beliau sendiri merupakan ahli UMNO di kawasan negeri Perak. Oleh hal yang demikian, 2008 menjadi titik noktah beliau sebagai ahli parlimen dan juga menteri dan pengundi memberikan kemenangan monumental kepada Khalid Samad (yang juga secara teknikalnya, orang luar juga!)

Kini, BN tampil dengan formula baru dengan meletakkan Zulkifli Nordin; justeru adakah isu ‘orang tempatan’ itu sudah diselesaikan? Lebih janggal lagi, calon yang dipilih bukan ahli UMNO/BN pun! Adakah pemilih (terutamanya orang UMNO) di Shah Alam akan mengetepikan sentimen ‘orang tempatan’ dan akan membuat perhitungan ‘orang luar’ mana yang lebih baik untuk mewakili mereka di Shah Alam? Hal ini hanya boleh dijawab pada 5 Mei nanti apabila mereka memilih kerana berdasarkan kepada pemahaman penulis, kegiatan undi protes memang berlaku di Shah Alam (malah dikatakan banyak berlaku di Selangor) pada 2008 dan PRU ke-13 akan mampu memberikan gambaran kasar sama ada teori undi protes itu boleh dipakai atau pun tidak.

Pertembungan lain ialah seperti di Pekan yang pada hemat penulis kalaulah pembangkang kalah, mereka harus menyalahkan diri sendiri kerana tidak mahir membahagikan kerusi. Sebagaimana yang penulis jelaskan sebelum ini, PAS begitu popular di Pekan. Mereka telah memalukan Najib pada 1999 dengan mengecilkan majoriti yang dimenangi Najib sekitar 200 undi sahaja. Prestasi yang teruk inilah yang menyebabkan timbul spekulasi sebab mengapa Mahathir tidak boleh terus memilih Najib sebagai TPM; kerana kemungkinan Najib akan dilihat sebagai TPM yang lemah.

Pencapaian PAS itu boleh dikatakan sebagai pencapaian yang agak memberangsangkan dan kalau formulanya cukup, memang Najib boleh tumbang. Malangnya momentum itu tidak dapat diteruskan oleh mereka. Pada 2004 PAS kalah dan selepas itu, PKR mendapat kerusi tersebut hingga kini. Jadi, apa formula PAS pada ’99 yang menyebabkan mereka hampir mengaibkan Najib? Hal itu seharusnya dijawab oleh PAS kerana parti tersebut sangat popular terutamanya di Pekan berbanding PKR. Begitu banyak ‘madrasah PAS’ dan ‘surau PAS’ kalau nak banding ‘madrasah PKR’ atau ‘surau PKR.’ Orang PAS dikatakan sangat digemari oleh masyarakat Cina di sana kerana selalu turun padang bersama-sama dengan rakyat. Mungkin Pakatan boleh mengatakan bahawa zaman telah berlalu dan keadaan sudah berbeza. Tetapi, sudah tentu apa yang berlaku pada ’99 bukanlah sesuatu yang tidak disengajakan. Dan kekuatan itu sendiri perlu dikaji untuk setidak-tidaknya cuba mengulanginya (dengan menggunakan lambang PKR pula) untuk PRU ini.

Sebagai kesimpulannya, penulis sangat percaya bahawa setiap calon ada peluang untuk menang di kawasan yang ditandinginya seandainya mereka benar-benar menanamkan semangat untuk bertanding dan bukan asyik menyalahkan orang lain sahaja selama-lamanya. Peluang untuk giant killer sentiasa ada kerana kalaulah satu parlimen itu ada 30 000 orang dan parti yang tewas mendapat sekitar 10 000 undi, secara refleksinya, 10 000 orang di kawasan itu sebenarnya tidak suka kepada calon yang menang. Satu stadium boleh kumpul! Politik angka bermain dengan angka dan angka itu boleh naik, boleh turun. Terpulanglah kepada jentera parti dan calon untuk mengeksploitasinya; kalau boleh, cara yang betul dan ikhlas.

Selain itu, PRU ini juga diproklamasikan sebagai ibu segala pilihan raya, justeru mempunyai banyak taruhan yang mampu menarik perhatian bukan sahaja rakyat Malaysia malah negara jiran. Tambahan pula begitu ramai calon Bebas yang turut bertanding menjadikan beberapa pertembungan berpenjuru-berpenjuru; sudah semestinya menambah rumitkan lagi para penganalisis untuk memahami corak pengundian sekiranya ada dikalangan mereka yang menang.

Apa yang turut penting ialah untuk rakyat Malaysia yang bertanggung jawab untuk turun mengundi pilihan mereka. Pihak tertentu juga patut menamatkan tuduhan tidak berasas kepada SPR. Hal ini dikatakan demikian kerana jelas banyak sekali tuduhan mereka lebih memihak kepada pembangkang. Kalaulah SPR tidak bersih, rasanya kesemua kertas pencalonan pihak Pakatan telah ditolak mentah-mentah dan mereka memberikan kemenangan kepada pihak BN. Ketua pusat mengundi ialah manusia yang paling berkuasa dalam menentukan calon layak bertanding atau pun tidak dan mereka tidak berbuat demikian dan membiarkan pertandingan berlaku. PRU ke-13 mencatatkan sejarahnya tersendiri apabila disertai oleh calon paling ramai dan tiada kemenangan tanpa bertanding.

Justeru, dengarlah kempen mereka ketika berkesempatan dan pilihlah dengan bijak. Undi anda sememangnya menentukan masa hadapan negara!

-TAMAT artikel Polan melawan polan-

Polan melawan polan (Bahagian 2)

(Sambungan Polan melawan polan (Bahagian 1))

Kemudian di tempat tinggal penulis ialah pertembungan antara orang kuat PAS, Naib Presiden Salahudin Ayub dan penyandang iaitu orang kuat Uda Holding, Nur Jazlan Mohamed. Aura Tok Mat di Parlimen Pulai memang tidak boleh dipertikaikan hingga kini. Almarhum begitu berjasa di Pulai sebelum menyerahkan kerusi kepada Datuk Abdul Kadir Annuar pada 1999. Pada 2004 pula, Nur Jazlan diperkenalkan dalam arena politik tahah air secara serius apabila mengambil alih tempat Abdul Kadir dan berjaya mengekalkan kerusi tersebut kepada BN.

Beberapa isu tempatan yang menggenangi kawasan ini, daripada penempatan di kawasan Kampung Pasir hinggalah penempatan kawasan setinggan di kawasan Kempas. Misalnya, satu ketika dahulu, kawasan Jalan Persiaran Tanjung dipenuhi dengan kedai menjual kereta terpakai dan rumah-rumah setinggan, sehinggalah simpang masuk Hospital Permai lama. Kini, Hospital Permai pun sudah berpindah ke tempat baharu (dan lebih 'canggih'), semua rumah setinggan di kawasan tadi sudah dirobohkan sehinggakan kawasan tersebut menjadi botak licin. Pada masa yang sama, terpacaklah isyarat 'tanah ini milik Kementerian Kesihatan Malaysia.'

Kalau masa hendak merobohkan 'setinggarden' hari itu, bukan mainlah pihak Pakatan menggunakan isu itu semau-maunya. Kerajaan Johor zalim, menganiaya rakyat, memeras-ugut rakyat dan sebagainya. Malah, Khalid Samad daripada Shah Alam pun turun ke sini bersama-sama memprotes tindakan kerajaan yang tidak membela rakyat. Perkara inilah yang menjadi lobang besar yang membolehkan kepercayaan kepada pembangkang dipupuk di kawasan kuat BN ini sehingga menjadi satu peluang besar untuk Salahudin Ayub mencuba diri.

Perancangan telah dibuat agak lama, dan di tambah pula keengganan PAS Kelantan untuk mengemukakan 'calon luar' menjadikan misi Salahudin semakin jelas untuk beradu nasib di negeri kelahirannya sendiri. Bukannya beliau tidak pernah mencuba, melainkan percubaan tersebut menemui kegagalan. Biasalah, zaman sebelum 2004 dikatakan sebagai zaman kegemilangan BN/UMNO di Johor yang menjadi 'intan payung' dan 'jantung hati' parti pemerintah. Sebab itulah satu ketika dahulu keluar kenyataan 'kalau BN letak batu pun mereka boleh menang.' Selepas peristiwa ‘salah isi borang’ di DUN Senggarang, kubu kuat BN ini mula menampakkan kerapuhannya dan terbukti apabila pada PRU ke-12, DAP berjaya menempatkan lima orang wakil rakyat di Johor (satu parlimen, empat DUN) dan pihak PAS memperoleh dua kerusi (kedua-duanya DUN).

Bagi Nur Jazlan, peranannya sebagai Pengerusi UDA boleh digunakan (telah pun digunakan) oleh pihak lawan untuk menjatuhkan kredibilitinya. Perubahan hala tuju dan penjualan aset-asetnya dalam rangka 'penyusunan semula' UDA menjadi modal yang boleh digunakan untuk menghentam beliau. Bagaimana pun, beliau bukanlah orang yang tidak berbuat apa-apa langsung di tempatnya. Setidak-tidaknya, Plaza Angsana menjadi saksi kepada beberapa 'acara' pemimpin bersama rakyat. Kawasan perumahan pangsa Taman Cempaka misalnya telah dicat semula setelah puluhan tahun; sampai ‘diiklankan’ usaha tersebut dalam akhbar terbitan NST menjelang PRU kali ini. Taman Dahlia pun sudah dapat masjid baru. Baru-baru ini penduduk sekitar pun sudah dapat tong sampah yang baru. Perlu diakui kawasan perumahan SEDC ini agak jarang menghadapi masalah sampah.

Mungkin banyak lagi perkara yang telah beliau lakukan/selaraskan dengan pihak berkuasa yang tidak diketahui oleh umum. Sementelah pula, dalam peperangan persepsi dalam PRU ke-13 ini, persoalannya ialah sudah cukupkah apa yang beliau laksanakan untuk masyarakat tempatan dan sudah popularkah beliau untuk mengekalkan kerusi tersebut.

Jadi, pertemuan dua calon ini sangat menarik kerana kedua-dua calon merupakan calon yang berkaliber untuk parti masing-masing. Nur Jazlan misalnya pernah menyatakan hasrat untuk bertanding ke peringkat Timbalan Presiden UMNO dalam pemilihan parti terdahulu (tapi tak dapat sebarang pencalonan) dan Salahudin Ayub memanglah sudah mempunyai jawatan kukuh dalam PAS. Kemenangan mana-mana calon akan mengukuhkan lagi resume mereka sebagai penumbang nama besar parti lawan dan mungkin mampu menjadi batu loncatan kepada jawatan yang lebih signifikan sekiranya parti masing-masing turut menang pada PRU kali ini.

Seterusnya ialah di Lembah Pantai apabila berlaku pertandingan tiga penjuru di kawasan panas tersebut. Puteri Reformasi Nurul Izzah (dah boleh panggil Mak Reformasi) dijadualkan bertemu dengan Raja Nong Chik (BN) dan seorang calon bebas Rusli Baba. Penulis mengaku tidak mempunyai maklumat langsung tentang Rusli Baba namun mungkin beliau merasakan beliau boleh menang sekiranya beliau bertanding. Adat rasional, orang bertanding untuk menang, tidak begitu? Memang tak sangka pun ada calon lain selain Raja Nong Chik dan Nurul Izzah di Lembah Pantai. Oleh sebab itu, kehadiran pihak ketiga akan menjadikan pertarungan kali ini lebih enigma. Bukan untuk kerusi ini sahaja, malah di kerusi-kerusi berpenjuru yang lain juga.

Menarik di sini ialah corak pengundian orang Lembah Pantai kerana inilah kali pertama YB Nurul Izzah mempertahankan kerusinya. Sebagaimana yang digembar-gemburkan oleh media arus perdana betapa penyandang kerusi dikatakan tidak berkhidmat kepada parlimennya, tak buat kerja, susah hendak bertemu dengannya dan pelbagai lagi kata-kata yang agak negatif yang dituju kepadanya. Namun, berkat usaha Menteri Wilayah Persekutuan, penduduk di Lembah Pantai mendapat pembelaan yang sepatutnya walaupun beliau bukanlah ahli parlimen yang dipilih di kawasan itu. Hal ini menjadikan Raja Nong Chik popular di kawasan itu kerana beliau orang tempatan, sering turun padang mengambil tahu masalah dan menyelesaikannya. Justeru, beliaulah yang layak menjadi wakil rakyat di kawasan itu.

Hujah ini pun turut skeptikal bagi pendapat penulis. Kalaulah seorang YB yang menang, tak buat kerja apa-apa pun di kawasan yang ditandinginya tapi, kawasannya itu tetap mendapat pembelaan daripada orang lain, mengapa susah-susah pengundi hendak menukar YB di tempat itu? Kalau calon BN kalah pun, kawasan itu tetap mendapat pembelaan, jadi taruhan untuk kerusi tersebut semakin kecil. Bukan semua rakyat tahu apa yang ahli parlimennya buat di kawasan, jadi ada dikalangan mereka pun bukannya kisah apa ke benda pun! Sudahnya, rakyat di kawasan tersebut pun tak perlulah terlalu kritikal untuk memilih calon kerana ‘mereka tetap dibela oleh kerajaan meskipun ahli parlimen mereka daripada pembangkang!’

(Bersambung….)

Semua pun salah BN

 

Apabila tersebarnya sebuah video klip perlakuan zina yang dikaitkan dengan parti pembangkang, si empunya badan tidak mengaku. Tak mengapalah kalau tak mengaku kerana itu hak dia. Tapi, dengan terus mengaitkan dengan UMNO dan BN, kita sudah boleh baca hala tuju perbincangan terhadap klip video itu; UMNOlah yang punya angkara.

Agak kebetulan juga, sebelum beredarnya klip video tersebut, salah seorang pemimpin peringkat negeri Perak daripada PAS pernah mengeluarkan kenyataan bahawa 'kalaulah Nabi (SAW) hidup semula, video seks baginda pun UMNO akan tonjolkan.' Adakah ini suratan atau kebetulan? Tup-tup, tiba-tiba video seks yang dikatakan dilakonkan oleh pemimpin parti Islam itu tersebar. Macam biasalah, UMNO punya angkara.

Begitu juga setiap kontroversi yang memalitkan atribut buruk kepada Pakatan Rakyat, kesemuanya dikatakan berasal daripada UMNO/BN. Liwat 1.0 konspriasi BN, Liwat 2.0 pun konspirasi BN, video Elizebeth Wong pun BN yang salah, kes Teo Beng Hock pun sebenarnya angkara BN, video orang yang 99.99 peratus mirip muka Anwar pun mainan politik BN, kini muncul pula satu lagi video yang diterbitkan oleh BN. Hebat....

Sedangkan, sudah ada risikan awal tertentu yang didedahkan oleh media bahawa angkara 'orang dalam' jualah sebabnya video itu diterbitkan, tapi mampus-mampus pun salah BN.

Kini, timbul pula satu isu baharu iaitu keabsahan Jawatan kuasa Eksekutif Pusat (CEC) DAP yang dipertikaikan oleh Pendaftar Pertubuhan (ROS). Mereka telah membuat pemilihan jawatan kuasa tersebut pada Disember 2012 dan dua minggu kemudian, urusetianya mengumumkan berlaku kesalahan yang besar dalam pengiraan undi untuk CEC yang dilantik. Hal ini menyebabkan ada dikalangan CEC yang sebelum ini memenangi jawatan tersebut secara undian popular perwakilan, terkeluar daripada senarai tersebut dan ada juga berlaku sebaliknya iaitu yang tak tersenarai, tiba-tiba mendapat undi cukup makan untuk menjadi CEC.

Perkara tersebut berlarutan sehingga terpecahnya tembelang bahawa ada dikalangan perwakilan yang layak mengundi, tidak diberikan surat jemputan ke majlis pengundian, sekali gus digugurkan hak untuk mengundi. Kemudian, laporan rasmi Mesyuarat Agung Tahunan juga lewat diserahkan kepada ROS dan penyata itu dan ini tak lengkap. Hal-hal yang demikian sebenarnya telah berlarutan selama empat bulan dan nampaknya DAP sendiri yang tidak mahu mengambil inisiatif untuk menyelesaikannya secepat mungkin sebelum PRU.

Jadi, apabila ROS mengeluarkan arahan untuk diadakan kembali pemilihan CEC atau menyeru supaya DAP menyelesaikan masalah mereka sendiri, mereka terus mengeluarkan reaksi dengan menggunakan helah politik 'asal boleh;' iaitu dengan mengeksploitasi fakta sedia ada dengan menjuruskan kesalahan tersebut kepada BN. BN zalim kerana membatalkan pertubuhan DAP!

Perlakuan sebegini memang licik dan itulah kelebihan terbesar Pakatan Rakyat. Mereka akan memutarkan isu itu tahap 'gaban' dan akhirnya tudingan jari tetap kepada BN. BN yang bersalah dan BN yang zalim.

Soalnya sekarang ini, ROS bukannya menggantung pun pendaftaran DAP. Bukannya orang DAP tak boleh menggunakan logo roket pada PRU akan datang ini. Tapi, BN tetap zalim.

Yup, dalam satu sidang media yang dilakukan, Lim Kit Siang begitu menyelar tindakan BN kerana bermain kotor untuk 'menggantung pendaftaran DAP.' Tidak pernah seorang pun PM sebelum ini yang melakukan demikian dalam pilihan raya. Macam biasalah, sidang media sebegini memang tidak ditayangkan di media arus perdana dan sangat cekap dihidu oleh media antarabangsa. Sudah tentulah yang paling hampir dengan kita ialah Singapura melalui proksi medianya, Channel NewsAsia dan berita setengah jam mereka. Cara bicaranya seolah-olah DAP telah digantungkan sama sekali pendaftarannya dan ahli parti diharamkan bertanding dalam PRU akan datang ini! (Sedangkan ROS Cuma mahukan pemilihan semula atau penyelesaian dibuat terhadap perkara berbangkit).

Begitulah adat politik belit ala-Pakatan dan sememangnya mereka sangat berjaya dalam hal ini. BN mungkin tak mampu kekal lama sekiranya mereka gagal menjawab putaran demi putaran yang dilaksanakan oleh Pakatan. Sebab dalam peperangan persepsi dalam mainan politik, pihak pembangkang sentiasa mendahului mereka dalam apa sahaja isu; maklumlah, nama pun pembangkang.

Justeru, sudah kedengaran bahawa DAP akan menggunakan sepenuhnya perkembangan baru ini untuk meraih sokongan rakyat dengan memperlihatkan sisi underdog mereka kali ini. Kalau dulu mungkin 'berilah peluang kami berkhidmat, cuba dulu, nilai kemudian' kini mungkin 'lihatlah kami telah dizalimi, sokonglah kami untuk menentang kezaliman' atau 'lihatlah penganiayaan yang bertimpa-timpa oleh BN jadi sokonglah kami untuk membanteras penganiayaan terhadap anda pula.' Sekarang mungkin lebih kepada menagih simpati pengundi laksana peminta sedekah pula.

Walhal, andai diteliti dengan akal yang sihat, tanpa prejudis kepada sesiapa dan tidak memihak daripada awal lagi, kita akan dapat mengetahui puncanya. Urusetia mereka sendiri yang mengakui ada kesilapan (sebenarnya kesilapan itu diletakkan kepada perisian komputer yang digunakan), urusetia mereka sendiri (dengan kebenaran Setiausaha Agung) yang membuat pengakuan SELEPAS dua minggu pemilihan CEC; ahli mereka sendiri yang membuat laporan penyelewengan kepada ROS memintanya menyiasat; ahli mereka sendiri jugalah yang mendedahkan ada dikalangan ahli yang boleh mengundi tapi tak dijemput oleh Setiausaha Agung pada hari pemilihan; ahli mereka sendiri yang turut menuntut diadakan CEC semula; dan tuntutan sama dibuat oleh ROS; dan Setiausaha Agung mereka sendiri yang berlengah-lengah dalam menghantar laporan mesyuarat dan dokumen lengkap kepada ROS dan tidak menghantar surat jemputan untuk ahli-ahli tertentu yang layak mengundi pada hari pemilihan.

Maka, dengan segala bala perkara yang pihak DAP dan ahli-ahlinya sendiri yang lakukan berkaitan kes mesyuarat CEC itu, jelas, nyata, terang lagi bersuluh kesemuanya melibatkan pengurusan, ahli dan parti DAP itu sendiri dan bukannya pihak luar yang kacau daun menggertak atau mengganggu-gugat DAP.

Ops, nanti dulu! Dengan penglibatan PAS dan PKR dalam Pakatan mungkin dapat membantu mengenalpasti mengapakah tindakan-tindakan tadi berlaku. Macam biasalah, apa sahaja perkara yang negatif yang berlaku kepada mereka, sebagaimana yang dinyatakan pada awal penulisan ini, kesemuanya sebenarnya salah BN/UMNO. Jadi, untuk mengaitkan bagaimana perkara yang terjadi itu menjadi salah, BN, kita gunakan satu doktrin yang sangat popular dikalangan Pakatan untuk menjawab persoalan-persoalan sebegini, iaitu 'semua orang yang terlibat tadi sebenarnya telah dibeli oleh BN.' Mereka telah dibayar oleh BN untuk mewujudkan masalah kepercayaan dan ketelusan dalam parti mereka.

Oleh hal yang demikian, urusetia yang melakukan kesilapan pengiraan (atau lebih tepat lagi perisian komputer itu) telah dibeli oleh BN (atau dalam konteks komputer, mungkin agaknya BN telah menghantar virus untuk memporak-perandakan data dalam komputer itu). Ahli yang membuat laporan kepada ROS telah dibeli oleh BN, ahli yang tidak mendapat surat untuk hadir ke pemilihan CEC ialah tali barut BN, ahli mereka yang menuntut diadakan semula pemilihan CEC ialah double agent BN dan, yang lebih mengojatkan ialah Setiausaha Agung Lim Guan Eng yang melambat-lambatkan penyerahan laporan kepada ROS dan langsung tidak mengendahkan desakan akar umbi sebelum ini, dan punca kepada segala masalah yang berlaku, ialah barua kepada BN!

Wow, hebat tu BN, Setiausaha Agung DAP pun disapunya untuk dibeli! Patutlah Lim Guan Eng bersikap acuh tak acuh untuk menyelesaikan konflik yang mula ditimbulkan seawal DUA MINGGU selepas pemilihan CEC sebab dia pun kena beli dek BN! Beliau selama ini buat tak tahu sahaja sampaikan Karpal Singh pun rasa risau dan sanggup membuat kenyataan media tentang hal ini bagi pihak Setiausaha Agung (agaknya Karpal tak tahu lagi yang Guan Eng dah dibeli oleh BN). Kini, disebabkan tindakan Guan Eng, empat bulan lamanya sudah berlalu dan penyelesaian masih belum dibuat!

Memang soheh, Lim Guan Eng telah dibeli oleh BN!

Pasca-penulisan: Lim Kit Siang mengaku ada info daripada SB yang Pakatan akan menang 170++ kerusi parlimen, apa DAP mahu takut lagi???