Ya, untuk GST kalau...

 

GST ialah satu lagi cara kerajaan untuk mengutip cukai dalam rangka menambahkan pendapatan negara. Pendapatan negara inilah yang digunakan untuk pembangunan infrastruktur, penambahan aset, penyediaan perkhidmatan dan pembayaran gaji mereka yang berkhidmat untuk kerajaan. Walaupun kedengaran klise, hakikatnya ialah memang rakyatlah yang memberi dana kepada kerajaan melalui pelbagai cara dan bukannya sebaliknya.

Kewujudan kerajaan pada asalnya ialah sebagai 'pengawal selia' sebarang urusan yang membabitkan keperluan masyarakat. Sebenarnya, rakyatlah yang patut berusaha sendiri bagi memenuhi keperluan dirinya sendiri. Akan tetapi, kerajaan yang perihatin akan membantu rakyat yang memerlukan sebagai usaha memenuhi keperluannya sebagai pemudahcara dan pengawal selia. Daripada aspek keselamatan, pada dasarnya rakyatlah yang sebenarnya perlu bertanggungjawab terhadap keselamatan mereka sendiri; tetapi dengan kewujudan kerajaan, maka tanggungjawab itu dipindahkan kepada mereka.

Sebagai imbalan, rakyat terpaksalah membayar bayaran tertentu sebagai dana untuk pihak kerajaan melaksanakan tugas mereka itu. Bayaran ini hadir sama ada secara langsung mahupun secara tidak langsung. Rakyat pula boleh jadi tahu ataupun tidak tahu bahawa dia menyumbang kepada dana tersebut. 'Sumbangan' itu hadir dalam pelbagai nama, ada yang dipanggil 'lesen,' ada yang dipanggil 'eksais,' ada juga yang dibayar kerana melakukan perkara-perkara tertentu dan digelar 'kompaund' atau 'denda' dan satu istilah yang paling popular penggunaan namanya dan paling luas aplikasinya iaitu 'cukai.'

Cukai ini pula boleh hadir dalam pelbagai bentuk, sama ada disebabkan pemilikan tanah dan harta, pemilikan perniagaan, perjudian, hiburan, pemberian perkhidmatan dan yang paling popular dan mendapat perhatian iaitu 'pendapatan'. Sekadar berkongsi maklumat, peratus cukai yang boleh dikenakan terhadap pendapatan dan perniagaan (termasuklah korporat) ialah sehingga lebih 25%! Maksudnya, kalau RM100 000, maka cukai yang boleh dikenakan ialah sehingga lebih RM25 000!

Daripada pendapatan-pendapatan sebeginilah kerajaan membiayai kos pembangunan dan penyediaan perkhidmatan kepada rakyat. Dan kalau namanya pun perkhidmatan, tentulah orang yang berkhidmat dalam kerajaan pun (baca: kakitangan kerajaan) hendak dibayar upahnya (baca: gaji) semasa berkhidmat memudahcarakan rakyat (baca: bekerja).

Kini, sejenis cukai lagi yang hendak diperkenalkan oleh pihak kerajaan setelah pelbagai jenis cukai yang telah dikenakan. Sama ada disedari atau tidak, cukai jenis ini sebenarnya jelmaan (incarnation) daripada jenis cukai yang seumpamanya, iaitu cukai kerana pekhidmatan (baca: cukai perkhidmatan/SST) Perkara inilah yang menjadi enigma kerana kerajaan mencukai rakyat terhadap perkhidmatan yang digunakan oleh rakyat sedangkan perkhidmatan tersebut bukanlah disediakan oleh kerajaan sendiri! Dan daripada cukai perkhidmatan ini muncullah cukai barangan dan perkhidmatan yang lebih kompleks dan lebih 'cekap' untuk mengutip cukai iaitu cukai barang dan perkhidmatan (GST).

Disebabkan unsur 'barang' telah dimasukkan dalam perkiraan ini, maka keluasan cakupannya turut dapat dilihat kerana, barangan turut menjadi medan kerajaan mengutip cukai. Selama ini, hanya perkhidmatan sahaja yang menjadi sasaran, kini barang beli di kedai runcit pun boleh menjadi mangsa cukai. Pada masa yang sama juga, kaedah kutipan turut menjadi lebih 'cekap' kerana di setiap hentian bagi sesuatu jujukan ('cascade') barang/perkhidmatan akan dikenakan cukai. Sekali gus, dengan cara ini kerajaan akan menikmati lebih banyak untuk dicukai dan akhirnya sudah semestinya pendapatan kerajaan akan bertambah. Sebab itulah secara ekonominya, kutipan cukai bertambah cekap dan pastilah pendapatan negara akan bertambah.

Bagaimanapun, hal yang demikian secara tidak langsung meluaskan lagi cakupan orang-orang yang membayar 'cukai' kerana apabila seseorang itu hendak membeli barang, dia kini perlulah membayar cukai terhadap barang yang dibelinya. Memanglah terdapat senarai tertentu yang dikecualikan cukai, namun keperluan dan kehendak 'barang' untuk setiap orang adalah berbeza. Oleh hal yang yang demikian, seandainya keperluan seseorang itu tiada dalam senarai pengecualian, apa citer?

Satu lagi isu yang lebih penting yang penulis musykilkan ialah, memanglah kutipan cukai terhadap rakyat lebih cekap, akan tetapi apakah pula jaminan kerajaan bahawa perkhidmatan kerajaan bertambah cekap? Apakah yang kerajaan akan lakukan dengan tambahan pendapatan setelah perlaksanaan GST kelak? Adakah cukai individu dan korporat akan dihapuskan kelak lantaran sudah ada kitupan cukai yang lebih ‘cekap’ [jawapannya, pastinya tidak ;( ] Bagaimanakah perkhidmatan-perkhidmatan yang selalunya diadu oleh rakyat sebagai memakan masa, terlalu banyak keperluan yang dikehendaki (banyak kerenah birokrasi) akan ditambahbaikkan? Selain insentif-insentif yang jelas memihak kepada mereka yang dikategorikan sebagai miskin atau miskin bandar, apakah pula insentif-insentif yang boleh dirasai oleh pembayar-pembayar cukai? Apakah langkah-langkah yang akan diambil oleh pihak kerajaan untuk memudahcarakan segala prosedur dan keperluan yang dikenakan kepada rakyat dalam satu-satu perkara?

Penulis mengutarakan persoalan-persoalan ini kerana penulis agak skeptik dengan apa yang kerajaan boleh perbaiki seandainya benar pendapatan negara semakin meningkat. Kita pun selalu mendengar gesaan Cuepecs berkaitan gaji dan bonus, dan ternyata banyak yang telah kerajaan penuhi. Namun dalam beberapa aspek dalam keperluan dan prosedur nampaknya masih kurang memberangsangkan dan aspek perlaksanaan masih banyak yang boleh diperbaiki.

Memang ada perkara yang dipermudahkan, pun begitu ada juga prosedur yang tak masuk akal. Respon terhadap pembaikpulihan infrastruktur awam masih menjadi aduan yang sering diutarakan oleh rakyat. Adakah patut untuk pelanggan menyediakan sendiri sampul ekspress untuk pengeposan lesen yang diperbaharui? Mengapakah masa yang diambil untuk memperbaharui lesen tertentu masih sehingga sebulan dua? Lebih aneh, mengapakah wujud prosedur yang dimestikan untuk dibuat secara atas talian namun masih tetap memerlukan seseorang itu untuk pergi secara fizikal ke kaunter di pejabat atau jabatan? Perkara ini seolah-olah seperti seseorang itu membayar bil secara perbankan internet namun tetap kena ke pejabat kutipan setempat untuk mengemaskinikan akaun yang dibayar. Bukankah keadaan seperti ini akan menidakkan sebab kepada penggunaan prosedur atas talian iaitu untuk memudahkan kerja pelanggan dan bukannya memudahkan kerja penjawat awam!

Itu belum cerita harga barangan yang sering naik dan naik, harga hartanah yang tidak masuk akal, syarikat berkait kerajaan yang memanjang sahaja rugi, anak-beranak keluarga menteri terlibat dalam urusan kerajaan sama ada pegawai, memegang tender kerajaan dan sebagainya yang kesemuanya membawa kepada isu kebolehpercayaan pak-pak menteri ini di mata rakyat.

Dengan kos sara hidup yang semakin meningkat (satu lagi ayat yang klise) dan nilai mata wang yang semakin merosot, tidak salah kiranya rakyat secara lantang dan berterusan bertanya kepada pihak kerajaan ke mana perginya segala kutipan yang dibuat oleh kerajaan dan mengapakah mereka masih memerlukan tambahan melalui tambahan cukai. Adakah kini kerajaan ingin menyertai perniagaan dan bersaing dengan rakyat pula? Berapa kerat rakyat yang menikmati subsidi dan berapa kerat pula yang membayar untuk subsidi? Mengapakah masa dan ketika yang lama masih diperlukan untuk kerajaan menyelesaikan masalah rakyat sedangkan kalau rakyat lambat membayar cukai, bukan main lagi dikenakan pelbagai denda dan penalti kerana lambat membayarnya?

Pendeknya, kerajaan sendiri perlu rasional dan melihat daripada mata rakyat untuk mengenakan sebarang bentuk pembayaran pendapatan baru kepada rakyat. Macam kata pak menteri dan ketua setiausaha kementerian kewangan, GST kini sudah menjadi sesuatu yang pasti namun, pastikah pula kerajaan dengan terlaksananya GST, segenap lapisan rakyat akan dapat menikmati sesuatu yang lebih baik daripada apa yang sedang mereka (baca: KAMI) nikmati sekarang ini? Kalau semasa pilihan raya pihak kerajaan boleh buat senarai semak untuk apa yang telah dan akan dilaksanakan, maka seharusnya juga untuk satu iltizam besar yang akan memberikan kesan yang cukup besar kepada seluruh rakyat turut dilengkapi dengan check list kepada ke mana perginya pendapatan yang diperoleh daripada GST kerana pembayarnya bukan sekadar golongan yang berpendapatan sekian-sekian sahaja.

Betul, begitu banyak negara yang telah menggunakan GST (disebutkan lebih seratus) akan tetapi, adakah kesemua negara-negara terbabit terus tidak menghadapi masalah fiskal setelah perlaksanaan GST? Kalau US dan Great Britainlah hendak dijadikan sebagai contoh ternyata jawapannya tidak. Itali dan Spanyol juga turut ber-GST, begitu juga dengan Greece. Kesemua negara terbabit memerlukan usaha luar biasa menaikkan kadar siling hutang masing-masing hanya untuk membayar gaji pekerja awam. Oleh hal yang demikian, apakah jaminan kerajaan bahawa setelah GST dilaksanakan maka fiskal negara lebih stabil dan kecekapan pentadbiran boleh ditingkatkan? Kalau negara beria-ia hendak mengikut acuan Hong Kong dalam memerangi masalah rasuah, mengapa tidak pula mengikut acuan negara yang sama yang masih tidak mengenakan GST?

Mulai hari ini (3 September 2013) harga petrol RON 95 dan diesel akan dinaikkan sempena ‘penyusunan’ semula subsidi dan ‘penyusunan’ ini nampaknya tidak hanya akan berakhir di sini. Banyak lagi perkara yang akan disusun oleh kerajaan dan jangkaannya semakin banyak kos yang perlu dikeluarkan oleh rakyat bagi menghadapi ‘penyusunan’ demi ‘penyusunan’ yang akan dilaksanakan. Tidak dapat tidak kita akan menghadapi kos yang lebih tinggi selepas ini. Memang kerajaan berhak melaksanakannya kerana ‘apa yang kita bagi, kita boleh ambil balik...’ Kesemuanya dibuat atas nama untuk mencekapkan dan menstabilkan dasar fiskal kerajaan. Bagaimanapun, rakyat berhak untuk tahu apakah pula yang semakin dicekapkan oleh kerajaan dalam rangka memberikan perkhidmatannya kepada rakyat.

Rakyat telah jelek dengan mainan politik pak menteri yang saban hari bergelumang dengan isu yang titik-bingik dan tidak berkesudahan. Terbaharu, kalau sudah timbalan menteri sendiri main wayang, maka apa kejadahnya PM kita yang ‘bijak laksana’ itu melantiknya sebagai timbalan menteri? Kalau selepas timbalan menteri itu meroyan baharulah PM nak bagi respon bahawa ‘ahli kabinet mesti memegang aspirasi kerajaan,’ nampak sangatlah PM kita ini tak cekap pun nak pilih ahli kabinet sendiri.

Maka, apakah jaminannya bahawa selepas GST dilaksanakan, PM akan bertambah cekap?

Semua orang pun hendak pencen

• Pertamanya, tulisan kali ini bukannya hendak memperkecilkan jasa dan pengorbanan anggota keselamatan negara sama ada polis ataupun tentera.
• Namun apabila soal pencen askar yang dikemukakan di ruangan 'Surat' Berita Harian mendapat tempat dua kali dalam tempoh lima hari (Berita Minggu tiada Surat), penulis terpanggil untuk mengulasnya.
• Tambahan pula kerjaya askar ialah kerjaya yang 'berpencen' dan 'bersagu hati;' serta dikaitkan secara erat dengan 'pengorbanan jiwa dan raga' dan 'jasa kepada negara' menentang anasir-anasir yang mengganggu gugat keselamatan negara.
• Surat pertama ialah pada Jumaat (28/10/11) yang menyatakan dengan padat berkenaan permulaan masuk askar (sekitar penghujung 1970-an dan 1980-an) lawan komunis, berhenti askar sekitar 1990-an (umur sekitar 30-an), tak ada kerja lepas berhenti, jadi pak guard dan kini menagih simpati elaun daripada pihak kerajaan kerana kesempitan hidup, keperluan keluarga dan sebagainya.
• Surat kedua pula pada Rabu (2/11/11) yang menerangkan 'jalan yang salah' oleh pengarang surat pertama kerana berhenti awal.
• Pengarang surat kedua sendiri menyertai tentera pada 1965 dan tamat tempoh perkhidmatan dengan pangkat korporal pada 1988 (masa perkhidmatan ialah 23 tahun) yang sudah semestinya diberi pencen kerana sudah melepasi tempoh matang 21 tahun perkhidmatan. Lalu dipersoalkan mengapa pula kalau sudah niat asal masuk askar ialah untuk mempertahankan negara (daripada komunis dan ancaman asing misalnya) tetapi tidak pula meneruskan perkhidmatan sehingga 21 tahun?
• Penulis kira, ini merupakan kemelut yang dihadapi oleh anggota keselamatan negara terutamanya tentera kerana mereka sudah boleh berhenti lebih awal daripada perkhidmatan dan memperoleh ganjaran 'lump sum' atau mereka boleh terus berkhidmat sehingga tempoh 'matang' bagi memperoleh bukan sahaja sedikit-sebanyak 'ganjaran segelepok,' malah diberi juga pencen bulanan.
• Sebenarnya kes sebegini jelas; tidak kabur atau berunsur spekulatif kerana realitinya ada dikalangan anggota tentera kita mungkin inginkan kehidupan baru setelah lebih sepuluh tahun berkhidmat, lantas memilih untuk berhenti awal.
• Ada juga yang sanggup berkhidmat sehingga waktu 'berhenti dapat pencen,' jadi selepas itu, setidak-tidaknya berasa selamat kerana walau apa pun berlaku selepas bersara, setidak-tidaknya ada juga sumber kewangan yang diberikan kerajaan pada hari tua.
• Justeru, bagi mereka yang berkhidmat di dalam ketenteraan mahupun polis, andai berhenti awal, janganlah jadikan alasan 'lawan komunis' atau 'mempertahankan negara' bagi menuntut itu dan ini selepas terlebih dahulu bersara sebelum 'tempoh matang' pencen kerana kalaulah yang sedemikian berlaku dan dilayan juga oleh kerajaan, nescaya yang berkhidmat 10 tahun atau kurang pun menuntut pencen dengan menggunakan alasan yang sama!
• Semua orang mempunyai peranan masing-masing sama ada semasa zaman komunis ataupun zaman kini dan sama ada dalam perkhidmatan keselamatan, penguatkuasaan, bidang perkhidmatan awam yang lain dan pekerja swasta.
• Masakan tidak, pekerja swasta pun boleh kata yang mereka juga menyumbang kepada negara kerana syarikat mereka membayar cukai, mereka sendiri perlu membayar cukai dan cukai-cukai inilah yang digunakan untuk urus tadbir negara daripada menanggung kos-kos projek negara sehinggalah membayar gaji dan pencen perkhidmatan awam.
• Sedangkan pekerja swasta sendiri tidak diberi pencen dan banyak yang hidup melarat selepas bersara walaupun tabungan di KWSP mencecah ratusan ribu kerana dengan jangka hayat yang bertambah dan kos sara hidup yang meningkat menyebabkan purata pendapatan bulanan perjangka hayat berada pada tahap kemiskinan (lihat tajuk Pekerja lama hendak lama; yang baru nak campak mana? dan Belanjawan Negara 2012 yang kurang memihak kepada sektor swasta ).
• Oleh sebab itu, pihak pekerja sama ada sektor pertahanan, perkhidmatan awam dan juga swasta perlulah memahami bahawa hidup ini ialah berkenaan kemandirian dan duit tidak turun daripada langit hanya kerana kita 'berkhidmat untuk negara tercinta.'
• Tambahan pula dengan 'Stratergi Lautan Biru' yang dipopularkan oleh PM Najib terhadap ATM dan PDRM maka sepatutnya pesara-pesara tentera menggunakan sepenuhnya insentif yang sedia ada supaya dapat menampung sebarang kekurangan selepas menamatkan perkhidmatan.
• Semua orang ada peranan masing-masing, berhak untuk meminta hak itu dan ini namun bukan kesemua kemahuan kita boleh dipenuhi.
• Kerana kalau semudah itulah manusia mendapat ganjaran dan keistimewaan keduniaan -
• Pantasnya, semua pun tak payah kerja!