Majlis Ayam Negara

Pendahuluan: Gesaan boikot ayam

• Pada hari Jumaat (28/10/2011), salah satu artikel ruangan ‘Surat’ akhbar Berita Harian menarik perhatian penulis untuk memberi ulasan mengenainya iaitu berkaitan 'boikot pembelian ayam.'
• Dalam artikel tersebut, dinyatakan tentang betapa nilai wang kini semakin kecil kerana peningkatan harga barang dan perkhidmatan.
• Peniaga seolah-olah memberikan jawapan standard bahawa kenaikan harga barang disebabkan oleh kenaikan harga pemborong dan harga pasaran global.
• Jadi, menurut surat itu, seruan Presiden Cuepacs supaya ahlinya memboikot ayam sangat wajar dipenuhi.
• Lalu artikel membawa pula perspektif ayam yang satu ketika dahulu bukan merupakan bahan komoditi kerana orang menternak ayam, tangkap ayak, sembelih ayam dan makan ayam itu sendiri.
• Namun kini yang namanya mempunyai perkataan 'kampung' (ayam kampung, telur ayam kampung) jauh lebih mahal daripada ayam muda biasa (ayam pasar).
• Ayam pula  boleh diganti dengan ikan dan daging.
• Tapi, kini ikan dan daging yang lebih mahal daripada ayam (menyebabkan kedua-duanya tidak boleh menggantikan ayam lagi!)
• Jadi, apa yang boleh dilakukan ialah usaha memboikot ayam.
• Kalau beli seminggu tiga kali, bolehlah dikurangkan kepada setidak-tidaknya dua kali (boikot apa ke halnya cara begini?)
• Majlis kahwin kini pun perlu bersatu untuk turut serta memboikot ayam.
• Bolehlah digantikan menu ayam itu dengan lempeng pisang dan makanan ringan yang lain!
• Perkara inilah yang akan mencetuskan transformasi makanan agar generasi akan datang boleh menerimanya (iaitu sebagai contoh, menu majlis kahwin: lempeng pisang dan makanan ringan yang lainnya).

Masalah suntingan atau pengarang?

• Jujurnya, penulis teruja besar (gelaklah juga) apabila membaca artikel ini terutamanya menuju ke ayat 'majlis kahwin' dan 'diganti lempeng pisang.'
• Tidak tahulah sama ada salah penyunting surat dalam akhbar atau memang hasrat sebenar pengarang surat untuk berbuat demikian.
• Kadang-kala, penyunting akhbar hendak padatkan 'rencana' kita, itu yang ayat-ayat pelik pun boleh keluar.
• Tetapi, terbitan kali ini mengambil kira zahir tulisan pengarang tersebut sahaja. Sunting ke tak itu soal kedua (kena salahkan penyuntinglah....)

Salah boikot?

• Memang benar, ayam merupakan satu makanan yang paling kerap diperkatakan terutamanya menjelang perayaan besar negara.
• Jarang kita mendengar harga ayam jatuh tergolek menjelang hari raya, raya haji atau cuti sekolah; biasanya naik sahaja trendnya.
• Namun, harganya selalunya berfluktuasi, iaitu antara naik dan turun.
• Naik harganya biasa ketika ada sambutan sesuatu dan turunnya, orang tak kata banyak sangat pun.
• Tulisan surat pun mengakui bahawa harga daging dan ikan pun kini lebih tinggi berbanding ayam, jadi kenapa yang hendak diboikot ayam?
• Mengapakah bukan seruan untuk memboikot daging dan ikan sedangkan harga kedua-duanya naik jauh lebih mendadak berbanding ayam kerana dahulu, kedua-duanya lebih murah berbanding ayam dan kini, harganya setara atau lebih mahal berbanding ayam.
• Makanan mana yang naik lebih dalam hal ini?

Kenduri kahwin makan lempeng

• Kemudian, semangat boikot diteruskan sehingga majlis kahwin pun kalau boleh ditukar menunya.
• Menu biasa untuk majlis kahwin ialah nasi minyak.
• Maknanya kalau ayam tidak boleh dijadikan menu (umpama ayam masak merah atau ayam tomato) maka yang sebenarnya harus dibuat ialah ditukar terus menunya; iaitu bukan nasi minyak lagi. Daging pun  turut mahal, ikan pun sudah mahal, tak payah hidang nasi! Hidang sahaja lempeng pisang!
• Soalnya bukannya transformasi ke apa, soalnya boleh ke dibuat dan dapat diterima atau pun tidak seandainya lempeng pisang sahaja yang dijadikan menu utama dalam kenduri kahwin.
• Adakah tetamu hendak makan nasi berlaukkan lempeng pisang?
• Kita hendak meraikan tetamu, barangkali datang dari jauh, barangkali amat sukar atau jarang untuk bertemu, namun ketika itu sahajalah mungkin disebab jemputan, dia hadir juga; maka kita hidangkan lempeng pisang?
• Kalau tidak hidang nasi minyak pun, barangkali nasi berlauk menjadi ganti. Bagi yang ada tradisi jawanya, mungkin nasi ambang 7 lauk. Di pantai timur mungkin makan kerabu.
• Tetapi, adakah hendak dijadikan lempeng pisang mengganti juadah?

Peruncit tak untung sebesar mana...

• Memang diakui harga barang-barang niaga meningkat mendadak; namun penjual pun kena bayar lebih untuk mendapatkannya.
• Tapi, apabila mahu dijual; kena kekal harga sama - bagaimana?
• Barang kawalan seperti beras, gula dan minyak peket; lagilah tak ada untung.
• Beras berjenama 'Pilihan Muktamad' (ada gambar pelakon popular) harga datang untuk pek lima kilogram, RM12.80 hendaklah dijual harga kawalan kerajaan RM 13.00. Jual sepuluh pek baru dapat dua ringgit! (margin untung 1.6 peratus).
• Mana hendak tampung bil air dan eletrik (yang sememangnya harga lebih tinggi daripada pengguna domestik), sewa kedai, lesen itu dan ini, cukai dan kos lain-lain?
• Margin keuntungan runcit tidaklah sebesar yang disangka, lebih-lebih lagi peruncit barang tertentu sahaja seperti ayam, daging, ikan... Mereka berniaga bukannya semata-mata demi kebajikan masyarakat sahaja - tetapi hendak cari makan, bayar bil, sara anak-bini.

Cadangan Majlis Ayam Negara

• Oleh sebab itu, disebabkan produk ayam yang diberatkan dalam terbitan kali ini, penulis mencadangkan agar kerajaan menubuhkan majlis ayam negara bagi memuaskan hati semua pihak.
• Atau mungkin nama yang lebih sedap dan gah seperti Suruhanjaya Siasatan Diraja Industri Ayam.
• Suruhanjaya/Majlis Negara ini akan merangkumi kesemuanya daripada soal ternakan ayam komersial (ayam muda), ternakan ayam kampung, industri telur ayam, penempatan ladang ayam, jumlah keperluan ayam negara, bilangan ayam yang sedia wujud, jaminan kualiti dan piawaian ayam dan yang terakhir sudah semestinya isu ‘halalan toyyiba berkaitan ayam.’
• Badan ini hanya mempunyai skop ayam hidup, ayam telur, ayam tua dan ayam kampung sahaja; pendek katanya ayam terproses yang jadi nugget, tempura, daging cincang, sate frankfuter, sate segera dan bebola ayam tidak dimasukkan dalam skop kerjanya.
• Hal ini memandangkan kepentingan ayam daripada sudut perspektif media dan badan penekan seperti kesatuan itu dan ini yang begitu penting sekali dalam menetapkan mahal-murah harga di sektor makanan.

Kepentingan ayam sebagai manifestasi kawalan harga

• Cili merah misalnya, sekarang sudah mencecah RM15-RM20 sekilogram jarang dijadikan penanda aras kepada harga barang makanan - mungkin sebab orang tidak makan cili untuk kenyang, atau dibuat gulai lemak cili cili atau kari cili.
• Ikan pun jarang orang dok cerita dan ungkit - mungkin sebab terlalu banyak kepelbagaian ikan. Kalau ikan segar tak ada, ikan benyek pun orang boleh beli. Nak sangat makan ikan tapi tak ada duit mungkin beli ikan bilis atau ikan sardin.
• Tetapi ayam... Lain pula ceritanya. Sampaikan hendak boikot pun boikot ayam.

Yang sepatutnya diboikot

• Kenapa tak boikot nasi sahaja, beras pun negara kita keluar, tapi jual RM2.60 sekilo (5 peratus hancur)? Lagi mahal daripada harga seliter petrol!
• Kedai Rakyat 1Malaysia pun jual beras 5 peratus RM11.50 untuk 5 kilogram, bermakna RM2.30 sekilogram, masih lagi mahal daripada harga petrol.
• Atau yang jauh lebih popular dan lebih masuk akal lagi munasabah, kenapa tak boikot rokok sahaja? Sudahlah kos tak seberapa, cukai melambak-lambak, harga mahal nak m*mp*s, memudharatkan alam sekitar (mencemarkan udara), penyakit lebih banyak diperoleh, manfaat hampir tiada dan barang Yahudi punya!

Penutup: Rumusan dan realiti

• Kesimpulannya, produk makanan tak kiralah ayam ke, bawang ke, daging lembu ke sememangnya satu keperluan makanan di Malaysia dan kita mungkin boleh boikot, namun penyelesaian harus lebih menyeluruh selain daripada boikot.
• Dan yang hendak diboikot pun biarlah munasabah hendak diboikot. Pemboikotan ayam memerlukan satu usaha yang cukup luar biasa untuk menggantikannya dengan lempeng pisang semasa walimah, misalnya.
• Kalau setakat seminggu beli dua atau sekali sahaja ayam pun bukanlah boikot namanya.
• Boikot ialah tak beli langsung dan menggantinya dengan yang lain!
• Jangan pula kerana dek marahkan ayam, tetamu dihidang makanan ringan kerana ternyata makanan ringan pun tiada khasiat.
• Andai sebab kesihatan untuk memboikot ayam, nescaya bukan ayam sahaja yang diboikot melainkan rokok, ayam, daging, nasi (beras), gula dan tepung yang lebih-lebih lagi perlu untuk diboikot. Tambahan pula, tiga yang terakhir itu penyumbang besar penyakit degeneratif seperti kencing manis dan yang pertama pula hampir tak bawa manfaat dan penyebab utama kanser dan penyakit-penyakit kronik lain.
• Akhir sekali, kalau seserius itulah ayam menjadi penanda aras bahan makanan basah negara, maka kerajaan memang wajar mewujudkan Majlis Ayam Negara bagi membolehkah kesemua pihak berkepentingan (stakeholders daripada pihak penternak, penjual, ahli agama, pembeli, wakil pembeli, kerajaan dan media yang begitu pantas menyiarkan berita ayam) mengambil bahagian, memberikan sebab  kenaikan/penurunan harga dan permintaan dan melontarkan idea untuk menyelesaikan sama sekali permasalah ayam
• Berpijaklah di bumi yang nyata. Bukan semua orang makan ayam, bukan semua orang yang makan daging, bukan semua orang boleh mengelak memakan ayam dan lebih-lebih lagi, bukan semua orang boleh menternak/membela ayam!